శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

పురాణ కథనం ఇలా సాగుతుంది: పరమాత్ముని పాదాలను పూజించడం ద్వారా మానవులకు పరలోక సుఖం, ముక్తి, భూమిపై సంపద, అన్ని శ్రేష్ఠతలు లభిస్తాయని చెప్పబడింది. ఒక బ్రాహ్మణుడు, తన జీవితంలో ధనవంతుడైతే మదంతో పరమాత్ముని మర్చిపోతానని భయపడుతూ, కృపతోనే అతనికి అధిక సంపద ఇవ్వలేదని భావించాడు. ఈ ఆలోచనలతో తన ఇంటికి వెళ్లాడు. అతని ఇంటి చుట్టూ, సూర్యుడు, అగ్ని, చంద్రుడు వంటి ప్రకాశవంతమైన గగనమందిరాలు వెలుగుతుండగా, అద్భుతమైన ఉద్యానవనాలు, పక్షుల గానాలు, పుష్పించే పద్మాలు, నీరజాలు, నీలపద్మాలు పూసిన పూదోటలు కనిపించాయి. అందంగా అలంకరించుకున్న మృగనయనులు, పురుషులు, స్త్రీలు, అక్కడ సంచరిస్తుండగా, "ఇది ఎవరి స్థలం? ఎలా వచ్చింది?" అని ఆశ్చర్యపోయాడు. అంతలో, అమరులు వంటి కాంతివంతమైన పురుషులు, స్త్రీలు, సంగీతం, వాద్యాల నాదాలతో బ్రాహ్మణునికి స్వాగతం పలికారు. తన భర్త వచ్చాడని తెలిసిన అతని భార్య, ఆనందంతో, లక్ష్మీదేవిలా, ఇంటి లోపలి నుండి బయటకు వచ్చింది. భర్తను చూసి, ప్రేమతో, కళ్ళు మూసుకుని, మనస్సు, హృదయంతో ఆలింగనం చేసింది. బ్రాహ్మణుడు, తన భార్యను, ముద్దుగల సేవికల మధ్య, ఆభరణాలు లేని వారి మధ్య, దేవతల వంటివారిగా ప్రకాశిస్తూ చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆమెతో కలసి, శతాది రత్నస్థంభాలతో అలంకరించబడిన, ఇంద్రుడి మందిరాన్ని తలపించే తన ఇంటిలోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడ పాలపొగను తలపించే మంచాలు, బంగారు అలంకరణలు, యాక్టెయిల్ ఫాన్లు, బంగారు కుర్చీలు, మృదువైన దిండు, ముత్యాల హారాలతో తలంపులు, ప్రకాశవంతమైన కవచాలు, స్ఫటికపు గోడలు, పచ్చలతలపై రత్నదీపాలు, రత్నాలతో అలంకరించిన స్త్రీలు కనిపించాయి. అన్ని సంపదలు చూసి, బ్రాహ్మణుడు, తనకు కారణం లేకుండా వచ్చిన ఐశ్వర్యాన్ని ప్రశాంతంగా ఆలోచించాడు. "ఇది నా ఐశ్వర్యానికి కారణం, నా పేదరికాన్ని తొలగించిన యదువంశీయుడి కృపే," అని భావించాడు. "అతడు అడిగినా అడగకపోయినా, దయతో వర్షించే మేఘంలా, దాతృత్వాన్ని చూపిస్తాడు. అతడు నా మిత్రుడిగా, తక్కువైనదాన్ని కూడా ప్రేమతో ఇచ్చాడు. నేనిచ్చిన కొద్దిగా భోజనం కూడా ఆప్యాయతతో స్వీకరించాడు." అని అతడు హృదయపూర్వకంగా భావించాడు. "జన్మ జన్మలకు అతనితో స్నేహం, సాంగత్యం, సేవలభించాలి. ఆ మహాత్ముడి సాంగత్యం వల్ల నా బంధం స్థిరమైంది." అని తలపోయాడు. "భక్తులకు ప్రభువు అద్భుత ఐశ్వర్యాలు, రాజ్యాలు ఇస్తాడు; కానీ వివేకం లేని వారికి, ధనవంతుల పతనాన్ని, గర్వాన్ని చూసి, అవి ఇవ్వడు." అని నిశ్చయించుకున్నాడు. జనార్దనుని భక్తుడు, ఐశ్వర్యాల మధ్య ఉన్నా, మితంగా, అనాసక్తితో ఆనందించాడు. హరి, యజ్ఞాధిపతి, దేవతాదేవుడు, బ్రాహ్మణులే ఆయన మూలం; వారికంటే ఎత్తైనది లేదు. దేవుని మిత్రుడు బ్రాహ్మణుడు, ఆజేయుని తన సేవకులచేత ఓడిపోయినట్టు చూసి, ధ్యానం ద్వారా బంధించబడిన మనస్సుతో, త్వరలోనే ఆయన లోకాన్ని, ధర్మపథాన్ని పొందాడు. బ్రాహ్మణులకు అంకితమైన దేవుని గూర్చి వినినవాడు, భగవంతుని భక్తిని పొందితే, కర్మబంధనాల నుండి విముక్తి పొందుతాడు. ఇలా, 'పృథువు కోప కథ' అనే ఎనభై ఒకటి అధ్యాయం, శ్రీమద్ భాగవత పురాణంలో, పదవ స్కంధంలో, రెండవ భాగంలో ముగిసింది. శ్రీ శుకదేవుడు ఇలా చెప్పాడు: ఒకసారి, రామకృష్ణులు ద్వారకలో నివసిస్తున్నప్పుడు, ఒక గొప్ప సూర్యగ్రహణం జరిగింది, కల్పాంతంలో జరిగేలా. రాజా! ప్రజలు, శుభాన్ని కోరుతూ, సమంతపంచక క్షేత్రానికి అన్ని వైపుల నుంచి వచ్చారు. రాముడు, శస్త్రధారులలో శ్రేష్ఠుడు, భూమిని క్షత్రియరహితంగా చేసి, రాజుల రక్తంతో పెద్ద సరస్సులు సృష్టించాడు. ఆ క్షేత్రంలో, భగవాన్ రాముడు, కర్మకు అతీతుడైనా, పాప నివృత్తి కోసం ఇతరులు చేసేలా, ప్రజలను సమీకరించి, యజ్ఞం నిర్వహించాడు. ఆ మహా యాత్రలో, భారతదేశ ప్రజలు, వృష్ణులు, అక్రూరుడు, వసుదేవుడు, అహూకుడు ఇతరులు అక్కడకు చేరుకున్నారు. గద, ప్రద్యుమ్న, సామ్బ, సుచంద్ర, శుక, సారణ, ఇతర భారత వంశీయులు తమ పాపాలను నివృత్తి చేసుకోవాలని అక్కడికి వచ్చారు. అనిరుద్ధుడు రక్షణ కోసం ఉండగా, కృతవర్మ నాయకుడు కూడా, దివ్య చిహ్నాలతో అలంకరించిన రథాల్లో, వేగవంతమైన గుర్రాలతో ప్రకాశిస్తూ వచ్చారు. మేఘాలా గర్జించే ఏనుగులతో, విద్యాధరులు, దేవతలతో, బంగారు హారాలతో అలంకరించిన వారు, మార్గంలో ప్రకాశించారు. దివ్యహారాలు, వస్త్రాలు, కవచాలు ధరించి, తమ భార్యలతో, ఆకాశంలో సంచరించేవారిలా కనిపించారు. అక్కడ స్నానం చేసి, ధ్యానంతో, ఉపవాసంగా, composedగా ఉన్నారు. బ్రాహ్మణులకు గోవులు, వస్త్రాలు, పుష్పహారాలు, బంగారు ఆభరణాలు ఇచ్చారు. తరువాత, రాముని సరస్సుల్లో prescribed విధానంతో వృష్ణులు మళ్లీ స్నానముచేశారు. తమ భోజనాన్ని ద్విజులకు ఇచ్చి, "కృష్ణునికి భక్తి కలగాలి" అని కోరారు. అనుమతి పొంది, వృష్ణులు, కృష్ణునికి అంకితమైనవారు, తామే భోజనం చేశారు. భోజనం అనంతరం, మృదువైన, చల్లటి చెట్ల కింద, ఇష్టానుసారం కూర్చున్నారు. అక్కడ, వచ్చిన రాజులు, మిత్రులు, బంధువులను చూశారు. మత్స్యులు, శీనులు, కౌశల్యులు, విదర్భులు, కురువులు, శ్రీంజయులు, కాంబోజులు, కైకేయులు, మద్రులు, కుంటీలు, అనర్తలు, కేరళలు, ఇతరులు కనిపించారు. రాజా! వందలాది మిత్రులు, శత్రువులు, నందుడు, ఇతర గోపులు, గోపికలు, చాలా కాలం నుంచి ఎదురుచూస్తూ ఉన్నారు. ఒకరిని ఒకరు చూసి, హృదయాలు, ముఖాలు పద్మాలవలె వికసించాయి; గట్టిగా ఆలింగనం చేసుకున్నారు, కన్నీళ్లు కార్చారు, చర్మం స్ఫురించింది, గొంతు ఆగిపోయింది, సంతోషాన్ని పొందారు. స్త్రీలు, పరస్పర ప్రేమతో, స్వచ్ఛమైన చూపులతో, చిరునవ్వుతో, హృదయపూర్వకంగా ఆలింగనం చేశారు; వక్షోజాలు, కుమ్కుమతో పూతలు, చేతులు, కన్నీళ్లు ప్రేమతో నిండిపోయాయి. ఇలా, ఈ పవిత్రమైన భాగవత కథనం సాగుతుంది.