శ్రీమద్భాగవతపురాణమ్

శ్రీకృష్ణుడు ఇద్దరిని సంతోషపరిచాడు. దారుకుడు తీసుకొచ్చిన రథంపై ఎక్కి, మునులతో కలిసి విదేహ దేశానికి బయలుదేరాడు. ఆ యాత్రలో నారదుడు, వామదేవుడు, అత్రి, కృష్ణ, రామ, అసిత, అరుణి, బ్రహస్పతి, కణ్వ, మైత్రేయ, చ్యవనుడు, ఇంకా నేను సహా అనేక మంది మునులు ఆయన వెంట ఉన్నారు. ప్రతి ప్రాంతానికి ఆయన చేరుకున్నప్పుడు, అక్కడి ప్రజలు, నగరస్థులు, ఆయనను సూర్యుడు గ్రహాలతో ఉదయించటంలా ఎదుర్కొన్నారు. వారు పుష్పాలు, విభిన్న కానుకలు తీసుకొచ్చి నమస్కరించారు. ఆనర్త, ధన్వ, కురు, జాంగల, కంక, మత్స్య, పాంచాల, కుంతి, మధు, కేకయ, కోశల, అర్ణ, ఇంకా అనేక దేశాల ప్రజలు—అందరూ పురుషులు, స్త్రీలు—శ్రీకృష్ణుని కమలముఖాన్ని, మృదువైన కన్నులతో, చిరునవ్వుతో ప్రకాశించే ముఖాన్ని తిలకించారు. ఆయన దృష్టి పడినవారి అజ్ఞానాంధకారం తొలగిపోయింది. మూడు లోకాల గురువు అయిన శ్రీకృష్ణుడు వారికి క్షేమాన్ని ప్రసాదించాడు. దేవతలు, మానవులు ఆయనను పొగడ్తలతో స్తుతించారు. ఆ శుభగీతాలు ఆకాశం వలె తెల్లగా, దుఃఖాన్ని తొలగించేలా ప్రతిధ్వనించాయి. అలా ఆయన విదేహ దేశంలోకి ప్రవేశించాడు. అచ్యుతుడు వచ్చినట్టు విని, విదేహ దేశ ప్రజలు, నగరస్థులు, మహారాజా, అందరూ ఆనందంతో ఆయనను స్వాగతించేందుకు కానుకలతో వచ్చారు. వారు ఆనందంతో ముఖాలు వికసించాయి. కరతలముద్రతో నమస్కరించారు. మునులను కూడా, ఇంతవరకు వినిపించినవారిని ప్రత్యక్షంగా చూసి, గౌరవంగా వందనం చేశారు. లోకగురువు తమ భాగ్యార్థమే వచ్చాడని భావించి, మిథిలా రాజు బహులాశ్వుడు, శృతదేవుడు ఇద్దరూ ఆయన పాదాలపై పడి నమస్కరించారు. ఇద్దరూ కరతలముద్రతో, దాశార్హుడైన కృష్ణుడిని, ఆయన వెంట ఉన్న బ్రాహ్మణులను తమ ఇంటికి ఆహ్వానించారు. శ్రీకృష్ణుడు వారి మనస్సు తెలుసుకొని, ఇద్దరినీ సంతోషపర్చాలనే ఉద్దేశంతో, ఒకరికి తెలియకుండా, ఒకేసారి ఇద్దరి ఇంట్లోనూ ప్రవేశించాడు. బహులాశ్వుడు, విశాల హృదయుడైన మిథిలా రాజు, దూరం నుంచి వచ్చిన వారిని—ఆచారంలో కాస్త లోపం ఉన్నవారినీ—తన ఇంటికి ఆహ్వానించి, ఉత్తమ ఆసనాలపై కూర్చోబెట్టాడు. వారికి శ్రద్ధగా వినిపించాడు. ఆయన హృదయం భక్తితో నిండిపోయింది. ఆనందబాష్పాలతో కళ్ళు ముద్దులయ్యాయి. ఆయన పాదాలను నమస్కరించి, పాదాల్ని కడిగి, ఆ పవిత్ర జలాన్ని తలపై చల్లుకున్నాడు. తన కుటుంబంతో కలిసి, ఆ పాదతీర్థాన్ని తలపై ధరించి, సుగంధ ద్రవ్యాలు, పుష్పమాలలు, వస్త్రాలు, ధూపం, దీపం, నైవేద్యం, పశువులు, ఎద్దులు వంటి కానుకలతో శ్రీకృష్ణుని, మునులను పూజించాడు. ఆయన మధుర వాక్యాలతో వారిని సంతోషపరిచాడు. ఇంకా తృప్తికాలేదు అన్నట్టు, కూర్చున్న విష్ణువు పాదాలను మృదువుగా తాకుతూ, ఆనందంతో మాట్లాడాడు. బహులాశ్వుడు ఇలా అన్నాడు: “ప్రభూ! మీరు జగత్తుకు సాక్షి, సర్వజ్ఞుడు, సర్వాత్మా. మేము మీ కమలపాదాలను స్మరించే భాగ్యశాలులమై, మిమ్మల్ని ప్రత్యక్షంగా దర్శించగలిగాం. మీ భక్తులు మీకు ఎంతో ప్రియమని, లక్ష్మీదేవి, బ్రహ్మకంటే ఎక్కువగా ప్రేమిస్తానని మీరు స్వయంగా చెప్పిన మాటను నెరవేర్చడానికి మాకు దర్శనమిచ్చారు. త్యాగశీలులు, శాంతస్వరూపులు, నిరాశ్రయులు అయిన మునులకు ఆత్మానందాన్ని ఇచ్చే మీ కమలపాదాలను ఎవరు వదులుతారు? యదువంశంలో అవతరించి, మూడు లోకాల బాధను తొలగించేందుకు, సద్గతిని ప్రసాదించేందుకు మీరు మానవుల మధ్య వచ్చారు. భగవన్ కృష్ణా! నిర్భ్రాంతి జ్ఞానస్వరూపుడైన నారాయణా! మీకు నమస్కారం. మిమ్మల్ని, ఈ బ్రాహ్మణులతో కలిసి, మా ఇంట్లో కొన్ని రోజులు ఉండమని కోరుతున్నాను. మీ పాదధూళితో నిమి వంశాన్ని పవిత్రం చేయండి.” ఇలా రాజు కోరగా, లోకసృష్టికర్త అయిన కృష్ణుడు మిథిలా నగరంలో కొన్ని రోజులు ఉండి, అక్కడి స్త్రీపురుషులకు మంగళాన్ని కలిగించాడు. శృతదేవుడు అపార ఆనందంతో, జనకునిలాగే అచ్యుతుని తన ఇంటికి ఆహ్వానించి, మునులకు నమస్కరించాడు. ఆనందంతో వస్త్రాన్ని ఊపుతూ నాట్యం చేశాడు. అతడు తీసుకొచ్చిన దర్భ, ఎద్దుల చర్మాలపై వారిని కూర్చోబెట్టాడు. భార్యతో కలిసి, ఆనందంతో వారి పాదాలు కడిగి, ఆతిథ్యంతో పలకరించాడు. ఆ పాదతీర్థాన్ని తాను, తన కుటుంబం, ఇంటివారు స్నానం చేసి, తమ కోరికలు నెరవేరినందుకు పరవశించిపోయారు. ఫలాలు, సుగంధ మూలికలు, పవిత్ర జలం, మట్టి, పాలు, తులసి, దర్భ, కమలాలు వంటి దానాలతో, ధర్మాన్ని పెంచే విధంగా పూజ చేశాడు. “ఇంతటి భాగ్యం నాకు ఎలా దక్కింది? గృహస్థ జీవితపు అంధకూపంలో పడ్డ నన్ను, పుణ్యక్షేత్రాలన్నింటికీ ఆధారమైన కృష్ణుని పాదధూళి, ఆయన స్వరూపమైన బ్రాహ్మణులను దర్శించే భాగ్యం ఎలా వచ్చింది?” అని ఆశ్చర్యపడ్డాడు. అతిథులు కూర్చుని, సత్కారం పొందిన తర్వాత, శృతదేవుడు తన భార్య, పిల్లలు, బంధువులతో కలిసి వారి పాదాలను వందనం చేశాడు. శృతదేవుడు ఇలా అన్నాడు: “ఈ సృష్టిని తన శక్తులతో సృష్టించి, తన స్వరూపంతో ప్రవేశించే పరమాత్మ, ఈ రోజు మాకు మొదటిసారి దర్శనమివ్వలేదు. మనిషి నిద్రలో తన మనసుతో కల్పించుకున్న స్వప్నప్రపంచంలోకి ప్రవేశించి ప్రకాశించడంలా, పరమాత్మ కూడా అలా చేస్తాడు. మీరు ఎవరి మాట వింటారో, ఎవరు మిమ్మల్ని పూజిస్తారో, నమస్కరిస్తారో, హృదయపూర్వకంగా సంభాషిస్తారో, వారి పవిత్ర హృదయాల్లో మిమ్మల్ని ప్రత్యక్షంగా అనుగ్రహిస్తారు. అయినా, మనస్సు క్రియలతో అలమటించేవారికి మీరు హృదయంలో ఉన్నా దూరంగా ఉంటారు. భౌతిక గుణాలకు ఆసక్తి ఉన్నవారు మీ మహిమను గ్రహించలేరు. పరమాత్మా! మీరు పరాత్మస్వరూపుడు, అంతర్ముఖతను తెలిసినవాడు, మాయతో ఆవృతుడై, కారణకారణములతో కూడిన రూపాలను ధరించేవాడు. మేము మీ సేవకులం. మాకు చేయవలసిన ధర్మాన్ని చెప్పండి. ఎందుకంటే, మీకు ఇంద్రియాల ద్వారా చేరుకోలేకపోవడం ప్రజలకు అత్యంత దు:ఖకరం.” శుకుడు ఇలా చెప్పాడు: శృతదేవుడు ఇలా పలికినప్పుడు, భక్తుల దు:ఖాన్ని తొలగించే శ్రీకృష్ణుడు, అతని చేయిని తన చేతిలో పట్టుకుని, చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు: “బ్రాహ్మణా! ఈ మునులు నీకు మంగళాన్ని కలిగించేందుకే నాతో కలిసి ఇక్కడికి వచ్చారు. వారు నా వెంట ప్రపంచాన్ని తిరుగుతూ, తమ పాదధూళితో లోకాన్ని పవిత్రం చేస్తున్నారు. దేవతలు, తీర్థాలు, పవిత్ర జలాలు—వాటిని దర్శనం, స్పర్శ, పూజల ద్వారా క్రమంగా పవిత్రత పొందుతాయి. కానీ, బ్రాహ్మణశ్రేష్ఠుల దృష్టిపడితే, అవి వెంటనే పవిత్రమవుతాయి. ప్రాణులందరిలో బ్రాహ్మణుడు జన్మతోనే గొప్పవాడు. austerity, జ్ఞానం, సంతృప్తి, ముఖ్యంగా నాపై భక్తి ఉన్నప్పుడు మరింత మహిమ కలిగి ఉంటాడు. నా చతుర్భుజ స్వరూపం కన్నా కూడా బ్రాహ్మణులు నాకు మరింత ప్రియులు. బ్రాహ్మణా! నీవు అన్ని వేదాల స్వరూపుడవు. నేను అన్ని దేవతల స్వరూపుడను. ఈ సత్యాన్ని తెలియని, ద్వేషభావనతో, గౌరవం లేని వారు, నన్ను, గురువును, బ్రాహ్మణుని, తమ స్వయాన్ని కూడా పూజలో కేవలం విగ్రహాలుగా చూస్తారు. ఈ జగత్తులో చలించేది, అచలించేది, వాటి కారణాలన్నింటిని బ్రాహ్మణుడు నా రూపాలుగానే తన మనస్సులో భావిస్తాడు.” ఇలా శ్రీకృష్ణుడు ఉపదేశమిచ్చాడు.