నారదుడు ధర్మరాజును ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు: "ప్రజలను రక్షించువాడా! నీ కుమారుని గురించి శోకించవద్దు. దేవతలు అతనిని కాపాడుతున్నారు. అతని గొప్పతనం నీకు తెలియకపోవడం వల్లే నీవు దుఃఖిస్తున్నావు. కానీ అతని కీర్తి జగత్లో వ్యాపిస్తుంది. లోకపాలకులకు కూడా సాధ్యం కాని ఘనమైన కార్యాన్ని నీ కుమారుడు త్వరలోనే చేయబోతున్నాడు. ఆ కార్యఫలితంగా నీ పేరు కూడా మహత్తరంగా వ్యాపిస్తుంది." ఇలా దివ్య ఋషి నారదుడు చెప్పిన మాటలను విన్న భూమిపతి, రాజసంపదను పక్కనబెట్టి, తన కుమారుని గురించే ఆలోచించసాగాడు. అక్కడ, శుద్ధి చేసి, ఆ బాలుడు ఆ రాత్రిని ఉపవాసంతో గడిపాడు. మనస్సును ఏకాగ్రపరచుకొని, ఆజ్ఞాపించిన విధంగా పరమపురుషుడిని సేవించాడు. ప్రతి మూడు రాత్రుల అనంతరం, వడపండ్లు, బోర్లపండ్లను మాత్రమే భుజిస్తూ, ఒక నెల పాటు హరిని తన శక్తికి తగినట్లుగా ఆరాధించాడు. రెండవ నెలలో, ప్రతి ఆరో రోజు, నేలమీద పడిపోయిన ఆకులు, గడ్డి వంటి వాటితో భోజనం సిద్ధం చేసుకుని, ప్రభువును పూజించాడు. మూడవ నెలలో, ప్రతి తొమ్మిదవ రోజు, కేవలం నీటిని మాత్రమే సేవించి, ధ్యానంలో లీనమై, మహిమగల ప్రభువును చేరాడు. నాలుగవ నెలలో, ప్రతి పన్నెండవ రోజు, గాలినే ఆహారంగా తీసుకుని, శ్వాస నియంత్రణ సాధించి, భగవంతునిపై ధ్యానాన్ని నిలిపాడు. ఐదవ నెల వచ్చేసరికి, ఆ యువరాజు శ్వాసను పూర్తిగా నియంత్రించుకుని, ఒక కాలిపై నిలబడి, స్థిరంగా, స్థంభంలా కదలకుండా పరమాత్మను ధ్యానించాడు. తన మనస్సును అన్ని విషయాలనుండి ఉపసంహరించి, హృదయంలో, భూతేంద్రియాల కేంద్రంలో, ప్రభువు రూపాన్ని ధ్యానిస్తూ, ఇతరమేమీ చూడలేదు. అతడు సర్వాధారుడైన, ప్రాకృతిక భూతములాధిపతియైన, సమస్తాన్ని పోషించువాడైన పరమాత్మను ధ్యానించగా, మూడు లోకాలు కంపించసాగాయి. ఆ యువరాజు ఒక కాలిపై నిలబడి ఉండగా, అతని బొటనవేలి భూమిని నొక్కినచోట, ఏనుగు తూగే స్థలంలా భూమి వంగిపోయింది. అతడు విశ్వాత్మను ధ్యానిస్తూ, ఇంద్రియ ద్వారాలను మూసుకుని, చలించని ఏకాగ్రతతో ఉండగా, లోకములు, వారి పాలకులు, శ్వాస తీసుకోలేక, బాధపడుతూ హరిలో శరణు పొందారు. అప్పుడు దేవతలు ఇలా ప్రార్థించారు: "ప్రభూ! ఈ విధమైన ప్రాణనిగ్రహాన్ని, చలించేవారిలోనా, అచలములలోనా, ఎవరినీ మేము చూడలేదు. అందరూ నీవే నివాసమవుతావు. మాకు ఉపశమనం కలిగించు. మేము నీ వద్ద శరణు పొందాము." ఆయన, ఆ పరమాత్మ, ఇలా సమాధానం ఇచ్చాడు: "భయపడవద్దు. ఆ బాలుడి ఘోర తపస్సును నేను నిలిపిస్తాను. మీలోకాలకు తిరిగి వెళ్ళండి. మీ ప్రాణం నిలవకపోవడమూ, అతడు నాతో ఏకత్వాన్ని పొందినందువల్లే జరిగింది, ఉత్తానపాదుని కుమారులారా!" ఇంతవరకు జరిగినదంతా సూతుడు వివరించాడు: "ఇలా, తన ప్రజలకు హాని కలగకూడదని, ధర్మమంతా తెలుసుకోవాలని యుదిష్ఠిరుడు, దేవవ్రతుడు (భీష్ముడు) పడుకున్న చోటకు వెళ్లాడు. ఆ సమయంలో, అతని అన్నదమ్ములు, బంగారు అలంకరణలతో ఉన్న గుర్రాలపై, రథాలలో వెళ్ళారు. వ్యాసుడు, ధౌమ్యుడు తదితర ఋషులు కూడా వెంట వెళ్లారు. ఆ సమూహంలో శ్రీకృష్ణుడూ, ధనంజయుడితో కలిసి రథంపై వచ్చాడు. అందరిలో యుదిష్ఠిరుడు, యక్షులలో కుబేరుడిలా ప్రకాశించాడు. భూమిపై పడి ఉన్న భీష్ముని చూసి, పాండవులు, వారి అనుచరులు, చక్రాయుధుడైన కృష్ణుడు కలిసి భీష్మునికి నమస్కరించారు. అక్కడ, బ్రాహ్మణులలో మహర్షులు, దేవ ఋషులలో శ్రేష్ఠులు, రాజ ఋషులు—అందరూ భారత వంశాధిపతిని దర్శించేందుకు చేరారు. పర్వత, నారద, ధౌమ్య, వందనీయుడు అయిన బదరాయణ, బృహదశ్వ, శిష్యులతో వచ్చిన భరద్వాజ, రేణుక కుమారుడు—ఇవరు అక్కడ ఉన్నారు. వసిష్ఠుడు, ఇంద్రప్రమద, త్రిత, గృత్సమద, ఆసిత, కాక్షివాన్, గౌతమ, అత్రి, కౌశిక, సుదర్శన—ఇలాంటి మిగతా ఋషులందరూ, బ్రహ్మరతుడు మొదలైన పవిత్రహృదయులు, కశ్యప, అంగిరసాదులు, వారి శిష్యులతో కూడి అక్కడికి వచ్చారు. ఈ విధంగా, మహాభాగ్యశాలులు అక్కడ చేరినదాన్ని గమనించిన భీష్ముడు, వసువులలో శ్రేష్ఠుడు, ధర్మాన్ని, కాలప్రదేశ విచక్షణను తెలిసినవాడు, వారందరినీ ఘనంగా ఆతిథ్యం ఇచ్చాడు. అక్కడే ఉన్న శ్రీకృష్ణుని, తన మాయ వల్ల స్వరూపాన్ని ధరించి, జగత్పతిగా హృదయంలో ఆవిష్కరించుకున్నవాడిని, భీష్ముడు పూజించాడు. తరువాత, పాండవులను, వారు వినయంతో, ప్రేమతో కూర్చొని, లోతైన అనురాగంతో కన్నీరు ముడుచుకున్నవారిని ఉద్దేశించి మాట్లాడాడు. "అయ్యో! యధార్థంగా, అన్యాయంగా, ధర్మపుత్రులైన మీకు ఇలాంటి బాధలు రావడం ఎంత దురదృష్టకరం! మీరు బ్రాహ్మణ భక్తులు, ధర్మానుసారులు, అచ్యుతునికి అర్పితులు. మీకు ఇలాంటి దుఃఖాలు అనర్హం. పాండు మహారాజు మరణించిన తర్వాత, కుంతి తల్లి, చిన్నపిల్లలతో, విధవగా, మీ కోసం ఎన్నో కష్టాలను ఎదుర్కొంది. ఇది అంతా కాలచక్ర ప్రభావమే. లోకమంతా, రాజులతో సహా, కాలానికి లోబడి ఉంటుంది. మేఘాలను గాలి నడిపించునట్లు కాలం ప్రపంచాన్ని నడిపిస్తుంది. ధర్మపుత్రుడు రాజు, భీముడు గదా చేతిలో, అర్జునుడు గాండీవధారి, కృష్ణుడు మిత్రుడు—ఇలాంటి మీకు విఘ్నం ఎలా సంభవిస్తుంది? భగవంతుని సంకల్పాన్ని ఎవరూ గ్రహించలేరు. విచారణశీలులు, మేధావులు కూడా అయోమయానికి లోనవుతారు. కాబట్టి, ఇది విధి నిర్ణయం అని గ్రహించు. రక్షణ లేని ప్రజలను నీవు పాలించు. ఇదే నీ కర్తవ్యం. ఇక్కడ ఉన్నవాడు స్వయంగా భగవంతుడు, ఆదినారాయణుడు. ఆయన మాయతో వృష్ణివంశంలో జన్మించినట్లు కనిపించి, జగత్తును మాయలో ముంచుతున్నాడు. ఆయన అంతఃశక్తిని మహాదేవుడు, నారద మహర్షి, కపిల భగవాన్ మాత్రమే తెలుసుకోగలరు. నీకు బంధువు, మిత్రుడు, శ్రేయస్కరుడు, మంత్రిగా, దూతగా, రథసారథిగా నీకు సేవ చేసినవాడిగా భావించినవాడు—అతడే సమస్త ప్రాణులకు ఆత్మ, సమదృష్టుడు, ద్వంద్వరహితుడు, అహంకారరహితుడు. ఆయన మనుషుల మనస్సుల్లో తేడాలు కలిగించినా, ఆయనకు ఎలాంటి దోషము లేదు. కానీ, పరమభక్తులకు ఆయన చూపే దయను చూడు. నేను ప్రాణాన్ని విడిచే సమయంలో, స్వయంగా కృష్ణుడు నా ముందు వచ్చి నిలిచాడు. యోగి ఎవరైనా, ఆయనపై భక్తితో మనస్సును నిలిపి, ఆయన నామాన్ని పలికితే, శరీరం విడిచే సమయంలో కామకర్మలకు బంధించబడడు. అందుకే, దేవతలాధిపతి అయిన భగవంతుడు, చిరునవ్వుతో, రక్తవర్ణ నేత్రాలతో, కమలవదనుడై, నాలుగు భుజాలతో, నా ధ్యానమార్గంలో ప్రత్యక్షమై, నేను శరీరం విడిచే వరకు ఎదురు చూసి ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను." ఇలా భీష్ముడు చెప్పగా, యుదిష్ఠిరుడు, అక్కడ పడుకుని ఉన్న భీష్ముని దగ్గరికి వెళ్లి, వివిధ ధర్మాలను అడిగాడు. అక్కడ ఉన్న మహర్షులు శ్రద్ధతో వినసాగారు.