पराजिते मल्लबले खड्गहस्तो महीपतिः
मल्लांचा पराभव झाल्यावर, राजा तलवार हातात घेऊन—
ज्ञात्वा तमीदृशं भूपं वारयामास भूपतिः
तो राजा असा आहे हे ओळखून, भूमिपतीने त्याला थांबवले.
नवाब्दांगे च कृष्णांशे चाह्लादाद्याः कुमारकाः
नवव्या वर्षी, कृष्णवंशातील आनंदित कुमार—
नमस्ते तात भूपाग्र्य सर्वानंदप्रदायक
नमस्कार तात, श्रेष्ठ राजा, सर्वांना आनंद देणारा.
इति श्रुत्वा वचस्तेषां तथेत्युक्त्वा महीपतिः
त्यांची वचने ऐकून, राजाने 'तसेच होवो' असे उत्तर दिले.
ददौ तेभ्यो मुदा युक्तो हरिणीगर्भसंभवान् त्वन्मुखेन श्रुतं सूत हरिणी वडवा यथा
आनंदाने, त्याने हरणीच्या गर्भातून जन्मलेल्यांना त्यांना दिले, जसे माझ्या तोंडून ऐकलेस, सूत, जशी हरणीपासून वडवा होते.
भीष्मसिंहाय संप्राप्ता शक्राद्देवेशतो मुने
ते भीष्मसिंहाकडे इंद्र, देवांचा राजा, याच्याकडून आले, हे मुनी.
दिव्यांगा भूषणापन्ना नभस्सलिलगामिनः सूत उवाच 3.3.10.
ते दिव्य दागिन्यांनी सजलेले होते आणि आकाश व पाण्यातून फिरत होते. सूत म्हणाले.
सेवनं भास्करस्यैव कृतं च द्वादशाब्दिकम्
त्याने बारा वर्षे सूर्याची सेवा केली.
प्राह देव नमस्तुभ्यं यदि देयो वरस्त्वया
त्याने म्हटले, 'देवा, तुला नमस्कार; जर तू मला वर द्यायचा असेल—'
तथेत्युक्त्वा रविः साक्षाद्ददौ तस्मै पपिहकम्
रवीने 'तसेच होवो' असे म्हणून स्वतः त्याला पपीहा पक्षी दिला.
अतः पपीहको नाम लोकपालनकर्मवान्
म्हणून पपीहा नावाचा तो जगाचे रक्षण करणारा झाला.
बुभुजे स्मरवेगेन तस्यां जातास्तुरंगमाः
कामाच्या वेगाने त्याने तिचा उपभोग घेतला आणि तिच्या पोटी घोडे जन्मले.
तदा जातौ हरिण्याश्च मेघपुष्पबलाहकौ
तेव्हा हरिणीच्या पोटी मेघ, पुष्प आणि बलाहक हे जन्मले.
दिव्यांगास्ते हि चत्वारः पूर्वं जाता महाबलाः
हे चारही दिव्य रूपाचे आणि पूर्वी जन्मलेले बलवान होते.
इति ते कथितं विप्र शृणु तत्र कथां शुभाम्
हे तुला सांगितले, हे ऋषी, आता तिथली शुभ कथा ऐक.
देवसिंहाय बलिने ददौ चाश्वं मनोरथम् 3.3.10.
बलवान देवसिंहाला त्याने मनाप्रमाणे घोडा दिला.
ब्रह्मानंदाय पुत्राय प्रददौ हरिनागरम्
ब्रह्मानंद या पुत्राला त्याने हरिणांचे नगर दिले.
हरिणीं वडवां शुभ्रां बलखानिः समारुहत्
बलखानीने सुंदर शुभ्र वडवा चढली.
आह्लादेनैव शार्दूलो हतः प्राणिभयंकरः
आनंदाने, प्राण्यांना भय वाटणारा वाघ मारला गेला.
ब्रह्मानंदेन हरिणो हतस्तत्र महावने
ब्रह्मानंदाने त्या मोठ्या जंगलात हरिण मारला.
एतस्मिन्नंतरे देवी शारदा च शुभानना
इतक्यात, सुंदर मुख असलेली देवी शारदा—
दृष्ट्वा तां मोहिताः सर्वे स्वैः स्वैर्बाणैरताडयन्
तिला पाहून सर्वजण मोहित झाले आणि त्यांनी आपापल्या बाणांनी तिला घायाळ केले.
आह्लादाद्याश्च ते शूरा विस्मिताश्च बभूविरे
आनंद वगैरे सर्व वीर आश्चर्यचकित झाले.
तदा च पीडिता देवी भयभीता ययौ वनम्
तेव्हा पीडित आणि घाबरलेली देवी जंगलात गेली.
वनांतरं च संप्राप्य देवी धृत्वा स्वकं वपुः
जंगलाच्या आत गेल्यावर देवीने आपले खरे रूप घेतले.
यदा ते च भयं भूयात्तदा त्वं मां सदा स्मर 3.3.10.
कधी तुझ्या मनात भीती आली, तर तू नेहमी माझी आठवण ठेव.
इत्युक्त्वान्तर्हिता देवी शारदा सर्वमंगला
असं म्हणून सर्व मंगलदायिनी शारदा देवी तिथून अदृश्य झाली.
तदा पराक्रमं तेषां दृष्ट्वा राजा सुखोऽभवत्
त्यांचा पराक्रम पाहून राजा आनंदित झाला.
वसंतसमये रम्ये ययुस्ते प्रमदावनम्
वसंताच्या सुंदर ऋतूमध्ये ते सगळे आनंदवनात गेले.