କଥାର ଶେଷରେ, ସମସ୍ତେ ଭକ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ନମସ୍କାର କରି ଦୟା ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ। ପୂଜାର ଶକ୍ତିରେ ଭିଲ୍ଲାମାନେ, ସେମାନଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଓ ଜଣେ ଜଣେ ପତ୍ନୀମାନେ ସହିତ, ଚାହିଁଥିବା ସମସ୍ତ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରି, ଦରିଦ୍ର ଓ ଅନ୍ଧମାନେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ରାଜାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଧର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଲାଭ କଲେ, ଯେପରି ବଣିକ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ମଣିପୁରର ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରଚୂଡ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ତାପରେ, ରତ୍ନପୁରରେ ଏକ ଧର୍ମିକ ବଣିକ ଥିଲେ, ସେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଜନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଥିଲେ। ସେ ଏକ ବଡ ଜନସମୂହକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଗ୍ରାମରେ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ସେ ବେଦ ଶିକ୍ଷା ଓ ଗୀତ ବାଦ୍ୟର ସଭା ଶୁଣିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଚଲ, ଏଠାରେ ଅପେକ୍ଷା କରିବା; ଏଠି ଏକ ନୌକା ଦେଖୁଛି, ଆମେ ଜାଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।" ନଦୀ ପାର କରି, କୁସଳ ମଲ୍ୟଯୁଦ୍ଧ କ୍ରୀଡାରେ ନିପୁଣ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରତିଭା ଦେଖାଇଲେ। ସେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ନଦୀ ପାର କରି, ସମ୍ମାନପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଲୋକମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ – "ଏଠି କଣ କରାଯାଉଛି, ମାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ?" ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜନସମୂହ ଏକସାଥି ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ରାଜା ଜନମାନେ ପ୍ରତି କରୁଣାଶୀଳ ଥିଲେ। ଯେଉଁଠି ଧନ ଚାହିଁଥିଲେ, ସେ ଧନ ଲାଭ କରିଥିଲେ; ପୁଅ ଚାହିଁଥିଲେ, ଉତ୍ତମ ସନ୍ତାନ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ସତ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଏକ ମଣିଷ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ। ବଣିକ ନମ୍ରତା ସହିତ ନମସ୍କାର କରି ସଭାକୁ କହିଲେ – "ଆପଣମାନେ ଦୟା କରି, ମୋତେ ପୁଅ କିମ୍ବା ଝିଅ ଦିଅନ୍ତୁ।" ଏହା ଶୁଣି ସଭା କହିଲେ – "ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଉ।" ସେ ଜଣେ ଧର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଲେ, ହୃଦୟରେ ହରିଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରି। ସେ ବିଭିନ୍ନ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଲୀଳାବତୀ ନିଜ ଋତୁଶୁଦ୍ଧି ପରେ ସ୍ନାନ କରି ପତିଙ୍କୁ ସେବା କଲେ। ଏକ ଝିଅ ଜନ୍ମିଲା, ଅପରାଜିତା ରଙ୍ଗର ପଦ୍ମପରି ଚଞ୍ଚଳ ଚକ୍ଷୁ, ଯାହା ନିଜ ଆପ୍ତମାନେରେ ଆନନ୍ଦ ଆଣିଲା। ସେ ଜଣେ ପଣ୍ଡିତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଡାକି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରାଇଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରର ଘରରେ, କଳାବତୀ ବଢ଼ିଲେ। ଝିଅ ଦଶ ବର୍ଷରେ ପ୍ରବେଶ କରି ପକ୍ୱ ହେଲେ, ଋତୁମତୀ ହେଲେ। କାଞ୍ଚନପୁର ନଗରରେ ଶଂଖପତି ନାମକ ଏକ ବଣିକ ଖ୍ୟାତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ବଣିକ ଏହି ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ଝିଅ ପାଇଁ ଉଚିତ ବର ବାଛିଲେ। ବେଦ ଚାନ୍ତ ଓ ବାଦ୍ୟ ଧ୍ୱନି ସହିତ ଠିକ୍ ରିତିରେ ଝିଅ କୁ ବିବାହ କରାଇଲେ। ବଣିକ ମନରେ ବଡ ଆନନ୍ଦ ଭରି ବିବାହ କରାଇଲେ, ଶୁଭ ହେବାକୁ। ବଣିକ ଏଉଁ ବ୍ୟକ୍ତିକୁ ପୁଅ ପରି ଦେଖିଲେ, ଶଂଖପତି ବଣିକଙ୍କୁ ପିତା ପରି ଦେଖିଲେ। ଏହି ବଣିକ ତାଙ୍କର ଦାମାଦ ସହିତ ପୁନି ବ୍ୟବସାୟ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ; ସୂତ କହିଲେ – ତାପରେ ବଣିକ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଏକଠା କଲେ। ସେ ନୌକାଗୁଡିକୁ ଏକାଠା କରି ଏକ ଦେଶରୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶକୁ ଯାଇଲେ। କ୍ରୟ ବିକ୍ରୟରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ, ବଡ ମନ ଦେଇ ସେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ। କର୍ମର ଫଳରେ ବଣିକ ଶୀଘ୍ର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ। ଦେଖିଲେ, ସମସ୍ତେ ଘୁମାଇଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କର ବଡ ଧନ ଚୋରମାନେ ଚୋରି କରି ନେଇଥିଲେ। ସେ ପ୍ରଭାତର କାର୍ଯ୍ୟ କରି ସଭାକୁ ଯାଇଲେ। ସେ କହିଲେ – "ଶୁଣ, ଭୂମିର ମହାରାଜ।" "ସମସ୍ତ ଚୋରମାନେ ଆଉ ଚୋରି କରି ଚାଲିଗଲେ; ଆମେ ଜାଣୁନାହିଁ, ରାଜା।" ରାଜା କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ କରି କହିଲେ – "ତମେ ସମସ୍ତେ ଏଠି ଆସ।" "ନହେଲେ, ତମେ ଏବଂ ତୁମ ସହଚରମାନେ ସହିତ ମୁଁ ତୁମକୁ ମାରିଦେବି," ଏଭଳି ଦୂତମାନେକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।