ଶିବଦତ୍ତ, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହାବତୀର ଶୁଭ୍ର ନଗରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ଜଟାଧାରୀ ଶମ୍ଭୁ, ଶରଣଦାନ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶରଣେ ଗଲେ। ତିନିଜଣ ଶୂରବୀର ସେଙ୍ଗ ପାଖରେ ରହି, ସେ ନଗରରୁ ନିସ୍କ୍ରମଣ କରିଲେ। ଏଠାରେ ରାଜା ବତ୍ସରାଜ ଏହି ଭୂମିର ନାଥ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଷୋଳ ହଜାର ଘୋଡା ଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧର ମୂଳ ଅନ୍ଧାରେ ହୋଇଗଲା, ଏବଂ ଅନେକ ବୀରମାନେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେଲେ; ଏକ ଦିନ ଏବଂ ଏକ ରାତି ସମୟରେ ଭୟାନକ ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଥିଲା। ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ସେମାନେ ବାରମ୍ବାର ବିଜୟ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କରିଥିଲେ। ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜନ, ସେମାନେ ଦେଖି ବେଳେ, ରାଜା କାଳିୟା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇ ଯାଇଥିଲେ। ମହାଦେବଙ୍କୁ ହୃଦୟରେ ଧରି, ସେ ଏକ ଭ୍ରମାଣ କରୁଥିବା ବାଣ ନେଲେ। ବାକି ଅନ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖ ଶତ୍ରୁକୁ ନଷ୍ଟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ଏବେ ଭୀଷ୍ମସିଂହ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସେନାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କଲେ। ଭୈରବ ନାମକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଦେହକୁ ଆଘାତ କଲେ। ତାପରେ ମାହିଷ୍ମତୀର ସେନା ଦଶଦିଗରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲା। ରାଜା ଏକ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶିରକୁ ଦେହରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କଲେ। କାଳିୟାକୁ ପରାଜିତ କରି, ସେମାନେ ଏହି ଶତ୍ରୁକୁ ପଛେଇ ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲା ପରେ, ସେ ନିଜ ଶିବିରକୁ ଫେରି ଆସିଲେ। ଏହି ଶତ୍ରୁ ପରାଜୟ ଦେଖି, ରାଜା ପରିମଳ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ; ଏହି ଖବର ଶୁଣି, ଜୟଚନ୍ଦ୍ର ଭାରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ। ଭୀଷ୍ମସିଂହ ଏହି ଲୋକରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ, ପଞ୍ଚମ ମାସରେ, ରାଜା। ଗୁର୍ଜର ରାଜାଙ୍କ ଜୀଅ, ମଦାଲସା ନାମକ କନ୍ୟା ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଜନ୍ମ ଶୁଣି, ରାଜା ବହୁ ଧନ ବଣ୍ଟନ କଲେ। ସେ ନିଜର ଉତ୍ପତ୍ତିରେ ସହଦେବର ବଂଶରୁ ଶିବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ଭୂମିରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ। ତାପରେ ରାଜା ଦଳବାହନ ଗୋପମାନଙ୍କ ଭୂମିକୁ ଗଲେ। ଏହି ଠାରେ ହଜାର ଚଣ୍ଡୀ ଯଜ୍ଞ ହେଉଥିବା ସମୟରେ, ବିଭିନ୍ନ ରାଜାମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ। ପୂର୍ବରୁ, ଦୁଇ ରାଜକନ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଦିନ ଏକ ବନ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। ଦେବକୀକୁ ଭୂମିର ରାଜାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଲା, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମୀକୁ ତାଙ୍କ ଛୋଟ ଭାଇଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଲା। ଏକ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତରେ ଦକ୍ଷ ବେଶ୍ୟା, ଯାହାର ଆୟ ଏକ ଲକ୍ଷ, ଦିଆଯାଇଲା। ଏକ ଶତ ହାତୀ, ପାଞ୍ଚ ରଥ, ଏକ ହଜାର ଘୋଡା ବି ଦିଆଯାଇଲା। ବହୁ ଧନ ସମ୍ପନ୍ନ ଏକ କନ୍ୟା, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀ ଦାସ-ଦାସୀ ସହିତ ଦିଆଯାଇଲା। ମଲନା, ସେ କନ୍ୟାକୁ ଦେଖି, ଏକ ହାର ଦିଲେ। ରାଜା, ବଡ଼ ଖୁସିରେ, ଏହା ଭୂମିର ଶୂରବୀର ରାଜାକୁ ଦେଲେ। ସେଠାରେ, ସେ ଦୁଇ ଶୂରବୀର, ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବଳ, ରହିଲେ। ଏଠାରେ ଏକ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ପଦ୍ମନୟନ, ନିଜ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଜଣେ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେ ବଡ଼ ଶବ୍ଦରେ ଶଂଖ ଦ୍ୱନି କଲେ ଏବଂ ବିଜୟ ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ ବାରମ୍ବାର କଲେ। ବହୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ, ବେଦ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ନିଷ୍ଠାବାନ। ସେ ଶିଶୁକୁ ରାମଙ୍କ ଅଂଶ ଭାବରେ ଚିହ୍ନିଲେ, ମଧୁର ଓ ଶୁଭ୍ର ମୁହଁ ଥିଲା। ସେ କୃତ୍ତିକା ତାରା ଭଳି ଜନ୍ମ ନେଇ, ପିତୃବଂଶର କିର୍ତ୍ତି ବଢ଼ାଇଲେ। ମାସ ଶେଷରେ, ବ୍ରାହ୍ମୀ ଜଣେ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ। ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏହି ଶୁଭ୍ରମୁଖ ଶିଶୁକୁ ଦେଖି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏହାକୁ 'ବଳଖାନିନ' ନାମ ଦେଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ଶିଶୁ। ଦେବକୀଙ୍କ ପୁଅ ଚାମୁଣ୍ଡା, ନିଜ ବଂଶକୁ ଭୟ ଦେଇଥିବା, ଏହି ଶିଶୁକୁ ତ୍ୟାଗ କଲେନି, ଏବଂ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ।