ଏହି ଭାଗବତ୍ୟ ବ୍ୟାସ ପୁରାଣର କଥାରେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଧର୍ମଶାସ୍ତ୍ରରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମ ହୋଇଥିଲେ। ସେ ନିଜ ସେନାକୁ ବିଜୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଏବଂ ବିଶାଳ ନଗର ପାଇଁ ପଠାଇଲେ। ସେମାନେ ରାଜା ପରିମଳଙ୍କୁ କହିଲେ: “ହେ ଚନ୍ଦ୍ରବଂଶୀ, ଶୁଣ। ଆମେ ଏକ-ଷଷ୍ଠଂଶ କର ନେଇ ଆମର ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଉଛୁ। କିନ୍ତୁ ଆଜିଠାରୁ ଯଦି କେହି ଏହି କର ଓହିଁ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଉଛି, ତେବେ ଏହା ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ ନାହିଁ। ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ଜୟଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପକ୍ଷରେ ଯୋଗ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଭୟରେ ଏହି କାମ କରୁଛନ୍ତି।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସେଇ ରାଜା ମହାତ୍ମା ଶାସକଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ଏକ ଲକ୍ଷ ଧନ ନେଇ, ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ। ପରେ, ସେଇ ଲକ୍ଷ ନାୟକ କନ୍ୟାକୁବ୍ଜ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ସେମାନେ କହିଲେ: “ମହାରାଜ ପୃଥ୍ବୀରାଜ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ଆପଣଙ୍କୁ ଶୁମାନ ଦେବାକୁ ଚାହାଁନ୍ତି।” ସେଠାରେ ରାଜା କହିଲେ, “ବର୍ତ୍ତମାନ ମୋ ଦେଶରେ ଅନେକ ସାମନ୍ତ ରାଜାମାନେ ଅଛନ୍ତି।” ଏହିପରି କହି, ସେ କ୍ରୋଧରେ ବୈଷ୍ଣବ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ। କିନ୍ତୁ ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମହାରାଜ ଭୟଭୀତ ହେଲେ। ଏଥିରେ ବିଭିନ୍ନ ପହେଲିବାନ୍ଦା ସେଠାକୁ ଆସିଲେ ଏବଂ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଭୂମିପତିଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଷୋଳ ଦିନ ବୟସର, ରାଜାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ; ସେ ତାଙ୍କର ମାମା ଅଭୟଙ୍କୁ ନମନ କଲେ, ଯିଏ ବଳବାନ ଥିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବୀଣ ଅଭୟ ସ୍ନେହରେ ତାଙ୍କର ଭଉଣୀର ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: “ତୁମେ ଯେଉଁପରି ବଜ୍ର ସମାନ, ଏହି କମଜୋର ପୁତ୍ର ସହିତ କିପରି ତୁମର ତୁଳନା?” ଏହା ଶୁଣି, ରାଜା ଅପନ ମାମା, ଭୂମିପତି, ମନେପକାଇଲେ: “ହେ ରାଜା, ମୁଁ କିପରି ଏହି ଶିଶୁ ବିଷୟରେ ଜାଣିଲି, ତାହା ଶୁଣ।" ସେ ପଣ୍ଡିତମାନେଙ୍କୁ ଡାକି ହର୍ଷରେ ଶୁଭ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ। ପଣ୍ଡିତମାନେ ଚିହ୍ନ ବିଷୟରେ କହି ଏବଂ ଭୂମିପତିଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣୀ କହିଲେ: “ଏହି ଦେଶୀୟ ରାଜାଙ୍କ ପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ ବଂଶ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ।” ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଶୂରବୀର ଲକ୍ଷଣ ପୁନି ପୂର୍ବବତ୍ ବରିଷ୍ମତୀକୁ ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ସେ ଉତ୍ତର ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କଲେ। ଏହି ମଧ୍ୟରେ, ନଗ ଉତ୍ସବ ଓ ପଞ୍ଚମୀ ତିଥିରେ ନିର୍ମଳ ଆକାଶ ତଳେ, ଏହି କଥା ଶୁଣି କୃଷ୍ଣବଂଶୀ, କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଶୀଘ୍ରତାରେ ନିଜ ଭୁଜା ଦ୍ୱାରା ସୁରକ୍ଷା ନେଲେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। କେବଳ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ କରି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ପତିତ କରିଦେଲେ। ନିଜ ପୁତ୍ର ଅଚେତନ ହୋଇପଡିଛନ୍ତି ଜାଣି ରାଜା ତଳୱାର ହାତରେ ଧରିଲେ। କୃଷ୍ଣବଂଶୀ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଦେଖି ଆଉ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ। ପହେଲିବାନ୍ଦାମାନେ ହାରିଗଲେ, ରାଜା ପୁନି ତଳୱାର ହାତରେ ଧରିଲେ। ଏଭଳି ଦେଖି ଭୂମିପତି ତାଙ୍କୁ ଶାନ୍ତ କଲେ। ନବମ ବର୍ଷରେ, କୃଷ୍ଣବଂଶର ଯୁବ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ କହିଲେ: “ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା, ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦର ଦାତା, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର।” ସେମାନଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଜା କହିଲେ, “ତଥା ହେଉ।” ସେ ଆନନ୍ଦରେ ମୃଗୀର ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମିତ ସେମାନଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଯେପରି ତୁମେ ମୋ ମୁଖରୁ ଶୁଣିଛ, ମୃଗୀରୁ ତୁରଙ୍ଗମା ପ୍ରକାର। ସେମାନେ ଭୀଷ୍ମସିଂହଙ୍କ ନିକଟକୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟରୁ ଆସିଲେ, ମୁନିବର। ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ ଥିଲେ ଏବଂ ଆକାଶ ଓ ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଥିଲେ। ସୂତା କହିଲେ— ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ବାରୋ ବର୍ଷ ଧରି ସେବା କଲେ। ପରେ କହିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଯଦି ଆପଣ କୃପା କରିବେ, ତେବେ ମୋତେ ଏକ ବର ଦିଅନ୍ତୁ।