ସୁତାପି ମଦଘୂର୍ଣାକ୍ଷୀ ଵିପ୍ରାଯ ସମଯଂ ଦଦୌ
ସେ ଝିଅ, ମଦରେ ଚକ୍ଷୁ ଘୂରୁଥିବା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ସମୟ ଦେଇଥିଲେ।
ଇତି ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦ୍ଵିଜୋ ଵାକ୍ଯଂ ତସ୍ଯା ଧ୍ଯାନଂ ତଦାକରୋତ୍
ତାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେତିବେଳେ ତାଙ୍କୁ ମନେ ଧ୍ୟାନ କଲେ।
ଅର୍ଦ୍ଧରାତ୍ରେ ତୁ ସା ନାରୀ ଦ୍ଵିଜାଗମନତତ୍ପରା
ମଧ୍ୟରାତ୍ରିରେ ସେ ନାରୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଆସିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ନାଗତଃ ସ ଦ୍ଵିଜୋ ଦୈଵାତ୍ତଦା ସା ମରଣଂ ଗତା
କିନ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଆସିଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ସେ ଝିଅ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମୃତ୍ଯୁଵଶାଂ ସୁଭ୍ରୂଂ ସ୍ଵଯଂ ମରଣମାଗତଃ 3.2.20.
ସେ ସୁନ୍ଦର ଭୃକୁଟି ଥିବା ଝିଅକୁ ମୃତ୍ୟୁର ଶକ୍ତିରେ ଦେଖି, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ସୁଵର୍ଣଶ୍ଚ ତଦାଗତ୍ଯ ଵିଲଲାପ ପ୍ରିଯାଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆସି ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପାଇଁ ବିଳାପ କଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ତୁ ଵୈତାଲୋ ନୃପତିଂ ପ୍ରାହ ଵିକ୍ରମମ୍
ଏହିପରି କହି ବେତାଳ ରାଜା ବିକ୍ରମଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଦ୍ଵିଜସ୍ନେହେନ ସା ନାରୀ ମୃତା ସ୍ଵର୍ଗପୁରଂ ଯଯୌ
ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପ୍ରେମରେ ସେ ନାରୀ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ସ୍ୱର୍ଗପୁରୀକୁ ଗଲେ।
ଵୈଶ୍ଯଵର୍ଣୈଃ ସଦା ପୂଜ୍ଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ବ୍ରହ୍ମମୂର୍ତିମାନ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଯିଏ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେ ବଣିକମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଦା ପୂଜ୍ୟ।
ଦ୍ଵିଜୋଽପି ନାପ୍ତଵାନ୍ନାରୀଂ ତଦା ସ୍ଵର୍ଗଗତିଂ ହରିମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ଝିଅକୁ ପାଇଲେ ନାହିଁ; ସେ ସମୟରେ ହରି ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗର ପଥ ଦେଲେ।
ସୁଵର୍ଣୋ ହୃଦି ସଂଜ୍ଞାଯ ମତ୍ପ୍ରିଯା ବ୍ରହ୍ମଵତ୍ସଲା
ସୁବର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବୁଝିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରିୟ।
ଇତି ଶ୍ରୀଭୀଵିଷ୍ଯେ ମହାପୁରାଣେ ପ୍ରତିସର୍ଗପର୍ଵଣି ଚତୁର୍ଯୁଗଖଣ୍ଡାପରପର୍ଯାଯେ କଲିଯୁ ଗୀଯେତିହାସମୁଚ୍ଚଯେ ଵିଂଶୋଽଧ୍ଯାଯ
ଏହିପରି ଶ୍ରୀଭବିଷ୍ୟ ପୁରାଣର ପ୍ରତିସୃଷ୍ଟି ପର୍ବରେ ଚତୁର୍ଯୁଗ ଖଣ୍ଡର ଅନ୍ୟ ଅଂଶରେ କଳିଯୁଗର ଇତିହାସ ସାରାଂଶର ବିଂଶତମ ଅଧ୍ୟାୟ ଶେଷ ହେଲା।
ସୂତ ଉଵାଚ ଜଯସ୍ଥଲପୁରେ ରମ୍ଯେ ଵର୍ଧମାନୋ ନୃପୋଭଵତ୍
ସୂତ ଉଚ୍ଚାରିଲେ: ଜୟସ୍ଥଳ ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ ବର୍ଦ୍ଧମାନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ଗ୍ରାମେଵସଦ୍ଵିପ୍ରୋ ଵେଦଵେଦାଂଗପାରଗଃ
ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ଗ୍ରାମରେ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରହୁଥିଲେ, ଯିଏ ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ଥିଲେ।
ଚତ୍ଵାରଶ୍ଚାତ୍ମଜାସ୍ତସ୍ଯ ଚତୁର୍ଭାଗପରାଯଣାଃ
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଚାରିଜଣ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଅଲଗା ଅଲଗା ଶିକ୍ଷାରେ ନିଷ୍ଠାବାନ ଥିଲେ।
କଦାଚିଦ୍ଦୈଵଯୋଗେନ ନିର୍ଦ୍ଧନତ୍ଵଂ ଚ ତେ ଗତାଃ
କେତେବେଳେ ଭାଗ୍ୟର ଚକ୍ରେ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଦରିଦ୍ରତାରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଊଚୂ ରମା କଥଂ ନଷ୍ଟା ତଦ୍ଵଦସ୍ଵ ପିତଃ ପ୍ରିଯ
ସେମାନେ କହିଲେ, 'ପ୍ରିୟ ବାପା, ଆମର ଧନ କିପରି ହରାଇଗଲା, ଦୟାକରି କହନ୍ତୁ।'
ଦ୍ଯୂତୋ ଧନଵ୍ଯଯକରଃ ପାପମୂଲୋ ମହାଖଲଃ ଦ୍ଯୂତକର୍ମପ୍ରଭାଵେଣ ତ୍ଵଦୀଯଦ୍ରଵ୍ଯସଂକ୍ଷଯଃ
ଜୁଆ ହେଉଛି ପାପର ମୂଳ ଏବଂ ଧନ ନଷ୍ଟ କରେ; ଏହାର ପ୍ରଭାବରେ ତୁମ ଧନସମ୍ପତ୍ତି ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି।
ଧନୋପାଯେନ ଭୋଃ ପିତ୍ରୋର୍ଵାକ୍ଯଂ କୁରୁ ମତିଂ ପ୍ରତି
ପୁଅମାନେ, ଜୀବିକାର ଉପାୟ ଖୋଜ; ବାପାମାନଙ୍କ କଥା ବୁଝି ବୁଝି କର।
ହେ ପୁତ୍ର କୁଲଟ ତ୍ଵଂ ଵୈ ଵେଶ୍ଯାସଂଗଂ ମହାଶୁଭମ୍
ହେ ପୁଅ, ତୁମେ ଅଶ୍ଳୀଳ ଚରିତ୍ରର, ବେଶ୍ୟାଙ୍କ ସଙ୍ଗ କରୁଛ; ଏହା ବଡ଼ ଅଶୁଭ।
ଵିଷଯିନ୍ମାଂସମଦିରେ ନିତ୍ଯପାପଵିଵର୍ଧିକେ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖ, ମାଂସ ଓ ମଦ ପାନ କଲେ ପ୍ରତିଦିନ ପାପ ବଢ଼ିଯାଏ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଭୁମୀଶାନଂ ଵିଷ୍ଣୁଂ ଜିଷ୍ଣୁଂ ଜଗତ୍ପତିମ୍ 3.2.21.
ତେଣୁ, ତୁମେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଠାକୁର ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭଜନ କର।
ନାସ୍ତିକତ୍ଵଂ ଦେଵନିଂଦା ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ମତିଂ କୁରୁ
ନାସ୍ତିକତା ଓ ଦେବତାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାକୁ ଛାଡ଼ି, ମନକୁ ଠିକ୍ ଦିଗରେ ଲଗା।
ଆତ୍ମନୋଂଗାନି ଦେଵାଶ୍ଚ ସର୍ଵଜୀଵଗୁହାଶଯାଃ
ଦେବତାମାନେ ଆମର ଦେହର ଅଂଗ ଓ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ହୃଦୟରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଇତି ତେ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗତାସ୍ତୀର୍ଥାନ୍ତରଂ ପ୍ରତି
ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଵର୍ଷାଂତେ ଚ ମହାଦେଵୋ ଵିଦ୍ଯାଂ ସଂଜୀଵନୀଂ ଦଦୌ
ବର୍ଷ ଶେଷରେ ମହାଦେବ ତାଙ୍କୁ ମୃତକୁ ଜୀବନ୍ତ କରିବା ବିଦ୍ୟା ଦେଲେ।
ମୃତଵ୍ଯାଘ୍ରାସ୍ଥିନି ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମଂତ୍ରପୂତାଂବୁ ଚାକ୍ଷିପତ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଘର ଅସ୍ଥିରେ ମନ୍ତ୍ରପବିତ୍ର ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ତସ୍ଯୋପର୍ଯ୍ଯେଵ କୁଲଟୋ ମଂତ୍ରପୂତଂ ପଯୋଽକ୍ଷିପତ୍
ତାପରେ ସେ ଅଶ୍ଳୀଳ ପୁଅ ମନ୍ତ୍ରପବିତ୍ର ଦୁଧ ଛିଟିଲେ।
ଵିଷଯୀ ଚାକ୍ଷିପଚ୍ଚୈଵ ତସ୍ଯୋପରି ଜଲଂ ଶୁଭମ୍
ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟସୁଖରେ ଲିନ ଥିବା ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଏହାରେ ପବିତ୍ର ଜଳ ଛିଟିଲେ।
ସୁପ୍ତଂ ଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ଚ ସଂଜ୍ଞାଯ ନାସ୍ତିକସ୍ତୁ ଜଲଂ ଦଦୌ
ନାସ୍ତିକ ପୁଅ ବାଘକୁ ଘୁମାଉଥିବା ଦେଖି, ତାହାରେ ଜଳ ଛିଟିଲେ।