ତତ୍ତସ୍ଯ ଚେଷ୍ଟିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପର୍ଵତଃ କ୍ରୋଧମୂର୍ଛିତଃ
ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ପର୍ବତ ରୋଷରେ ଭରିଗଲେ।
ମଯେଯଂ ପ୍ରାର୍ଥିତା ପୂର୍ଵଂ ତ୍ଵଯା ଯସ୍ମାଦ୍ଵିଵାହିତା
ଏହି କନ୍ୟାକୁ ଆଗରୁ ମୁଁ ଚାହିଁଥିଲି, କିନ୍ତୁ ତୁମେ ବିବାହ କରିନେଲୁ।
ଦତ୍ତସ୍ତ୍ଵଯାସ୍ଯ ଯଃ ପୁତ୍ରୋ ଵରଦାନେନ ନାରଦ
ନାରଦ, ତୁମେ ଯିଏକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ପୁଅ ଦେଇଛ, ସେ—
ଏଵମୁକ୍ତଃ ପର୍ଵତେନ ନାରଦଃ ପ୍ରାହ ଦୁର୍ମନାଃ
ପର୍ବତଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ନାରଦ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ କହିଲେ—
ସାମାନ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ କନ୍ଯା ଭଵତି ସୁଵ୍ରତ
ହେ ସୁବ୍ରତ, କନ୍ୟା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ସାଧାରଣ।
ନ ସେଵିତାସ୍ତ୍ଵଯା ଵୃଦ୍ଧାସ୍ତେନ ମାଂ ଶପସେ ରୁଷା
ତୁମେ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ସେବା କରିନାହ, ଏହିକାରଣରୁ ତୁମେ ରାଗରେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଉଛ।
ଯସ୍ମାଦେତଦଵିଜ୍ଞାଯ ଶପସେ ମାମନାଗସମ୍
ଏହି କଥା ନ ଜାଣି, ମୋତେ ଅପରାଧ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଶାପ ଦେଉଛ।
ସଂଜଯସ୍ଯ ସୁତଃ ଶାପାଦ୍ଯଦି ପଞ୍ଚତ୍ଵମେଷ୍ଯତି
ଯଦି ତୁମର ଶାପରେ ସଞ୍ଜୟଙ୍କ ପୁଅ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବ—
ଏଵଂ ଶପ୍ତ୍ଵା ତଦାଽ ନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ଦେଵର୍ଷୀ ତାଵୁଭୌ ପୁନଃ 4.13.
ଏହିପରି ଦୁଇ ଦେବ ଋଷି ପ୍ରତିଯୋଗେ ଶାପ ଦେଇଲେ—
ଅଥାସ୍ଯ ସପ୍ତମେ ମାସି ଜାତଃ ପୁତ୍ରୋ ନୃପସ୍ଯ ସଃ
ତାପରେ ସପ୍ତମ ମାସରେ ରାଜାଙ୍କ ଏକ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲା।
ଜାତିସ୍ମରଃ ସ୍ମରଵପୁଃ ସୁଵର୍ଣୋତ୍ପତ୍ତିକାରଣମ୍
ସେ ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମରଣ କରିପାରୁଥିଲେ, ମନ୍ମଥଙ୍କ ପରି ରୂପ ଥିଲା, ସୁନା ଉତ୍ପତ୍ତିର କାରଣ ହେଲେ।
ମୂତ୍ରଶ୍ଲେଷ୍ମପୁରୀଷାଦି ଯତ୍କିଞ୍ଚିତ୍କ୍ଷିପତି କ୍ଷିତୌ
ସେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯେଉଁ ପେଶାବ, କଫ କିମ୍ବା ମଳ ଫେଙ୍ଗିଦେଉଥିଲେ—
ତେନାସୌ ଯଜତେ ରାଜା ଵିଧିଵଦ୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ
ସେଥିରେ ରାଜା ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ବହୁ ଦାନ ସହିତ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ବଭାର ଭୃତ୍ଯାନନିଶଂ ପୁପୋଷ ସ୍ଵଜନାତିଥୀନ୍
ସେ ନିଶାଦିନ ଚାକରମାନେଙ୍କୁ ରଖିଥିଲେ, ନିଜ ଲୋକ ଓ ଅତିଥିମାନେଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରୁଥିଲେ।
ଜାତସ୍ନେହଂ ତଥା ପୁତ୍ରଂ ରରକ୍ଷ ରକ୍ଷି ଭିର୍ଵୃତଃ
ସେ ଜଣେ ପୁଅ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହ ଜନ୍ମିଥିଲା, ତେଣୁ ରକ୍ଷକମାନେ ଘେରି ରଖି ସେ ତାଙ୍କୁ ସୁରକ୍ଷିତ କରିଥିଲେ।
ଅଥାସ୍ଯ ଦସ୍ଯଵଃ କେଚିଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତଂ କନକାକରମ୍
ତାପରେ କିଛି ଚୋର ଏହି ସୁନା ଖଣି ବିଷୟରେ ଶୁଣିଥିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଵିନଷ୍ଟେ ତନ୍ନଷ୍ଟଂ ଵରଦାନସମୁଦ୍ଭଵମ୍
ଯେତେବେଳେ ସେଟି ହରାଇଗଲା, ଦୟାରୁ ମିଳିଥିବା ସେ ସମସ୍ତ ଉପକାର ମଧ୍ୟ ହରାଇଗଲା।
ପାତିତଂ ଦସ୍ଯୁଭିଃ ପୁତ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ରାଜା ସୁଦୁଃଖିତଃ
ଚୋରମାନେ ପୁଅକୁ ମାରିଦେଇଥିବା ଦେଖି ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ।
ଵିଲପଂତଂ ତୁ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନାରଦଃ ପ୍ରାହ ସଂଜଯମ୍ 4.13.
ସେ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦୁଥିବା ସେଇ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି, ନାରଦ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ସମାଚଖ୍ଯୌ ଚରିତାନି ମହୌଜସାମ୍
ଏପରି କହି, ସେ ବିର ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କର କାହାଣୀ କହିଦେଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରାଜା ନରେଂଦ୍ରାଣାଂ ଚରିତାନି ମହା ତ୍ମନାମ୍
ବଡ଼ ମନ ଥିବା ରାଜାମାନଙ୍କର କାହାଣୀ ଶୁଣି, ରାଜା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ନାରଦୋଽପି ନରେଂଦ୍ରସ୍ଯ ମୃତଂ ପୁତ୍ରଂ ଯମାଲଯାତ୍
ନାରଦ ମଧ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ମୃତ ପୁଅକୁ ଯମଲୋକରୁ ଆଣିଦେଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ସ ପୁତ୍ରଂ ତଂ ପରିତୁଷ୍ଟେନ ଚେତସା
ପୁଅକୁ ଦେଖି ଏବଂ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ରାଜାର ମନ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ତୁଷ୍ଟିରେ ଭରିଗଲା।
କିମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ପ୍ରସନ୍ନେନ ଭଵତା ମମ ନାରଦ
ନାରଦ, ତୁମେ ମୋତେ ଦୟା କରିଛ, ଏଥିରେ କଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଅଛି?
ଷଣ୍ମାସାଂତେ ପୁନରସୌ ଜୀଵିତଂ ସର୍ଵମେଵ ତତ୍
ଛଅ ମାସ ପରେ, ସେ ଜୀବନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଶେଷ ହୋଇଗଲା।
ଏତତ୍ତେ ସର୍ଵମାଖ୍ଯାତଂ ଜାତିସ୍ମରଣକାରକମ୍
ଏହି ସବୁ କଥା ତୁମକୁ କହାଯାଇଛି, ଯାହା ପୂର୍ବଜନ୍ମ ସ୍ମୃତି ଆଣିଦିଏ।
ଦାତା କ୍ଷମୀ ଧନୀ ଵାଗ୍ମୀ ରୂପୀ ସ୍ଵୈର୍ଭଦ୍ରକୈର୍ଭଵେତ୍
ଦାନଶୀଳ, କ୍ଷମାଶୀଳ, ଧନୀ, ମିଠା କଥା କହୁଥିବା ଏବଂ ରୂପବାନ—ଏପରି ଶୁଭ ଗୁଣ ଥିବା ଲୋକ ହେବା ଉଚିତ।
ଚତ୍ଵାରି ରାଜନ୍ଭଦ୍ରାଣି ଚତୁଷ୍ପାଦାନି ତାନି ଵୈ
ହେ ରାଜା, ଚାରିଟି ଶୁଭ ଗୁଣ ଅଛି, ଏହାମାନେ ଚାରି ପ୍ରକାରର।
ମାର୍ଗଶୀର୍ଷେ ତୁ ପ୍ରଥମଂ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ଫାଲ୍ଗୁନେ ତଥା 4.13.
ମାର୍ଗଶିରା ମାସରେ ପ୍ରଥମ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସରେ।
ଫାଲ୍ଗୁନାମଲପକ୍ଷାଦୌ ତ୍ରୀନ୍ମାସାଂସ୍ତୁ ନରାଧିପ
ଫାଲ୍ଗୁନ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଆରମ୍ଭରେ, ହେ ରାଜା, ତିନି ମାସ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ।