ਮੱਧ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਦੋਨੋਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਇੱਕ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਹੀ, ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਜਾਗ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਗਿਆਨੀ ਰਿਸ਼ੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਅਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਦਇਆ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ—ਇਹ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ।" ਅਣਯੋਗ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਯੋਗ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਾ ਇਨਾਮ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਚਾਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ; ਆਤਮ-ਸਯੰਯਮ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਖਾਣ ਲਈ ਆ ਗਿਆ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਾਸ-ਭੱਖਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦੇ ਦੁਵਿਜ਼ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮੁੰਦਰੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਪੁੱਤ ਉੱਚੀ ਹਾਸੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਰੋ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਸੁਣੋ, ਵੇਤਾਲਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ!" ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੱਧਲੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲਈ। ਜਦ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੱਸ ਪਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲਯੁਗ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਥਾ ਦਾ ਉਨਿਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਚਕ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰ-ਕਥਾ, ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਵਿਪੁਲੇਸ਼ਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਵਸਦਾ ਸੀ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਭ ਲਈ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ। ਸੁਵਰਨਾ ਨਾਮ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਖੁਦ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਲਾਲਚੀ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ। ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਵਿਵਸਥਾ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਵਿਖਿਆਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਨੰਗਮੰਜਰੀ ਦੇ ਘਰ ਆਇਆ। ਯਜਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਗਈ। ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਲਈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਔਰਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਪਰ, ਕਿਸਮਤ ਕਰਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਮੇਂ ਉਹ ਮਰ ਗਈ। ਉਸ ਸੁੰਦਰ-ਭ੍ਰੂ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਮੌਤ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਫਿਰ, ਸੁਵਰਨਾ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੇਤਾਲਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਔਰਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪ੍ਰਤੀ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮਰ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਗਰ ਚਲੀ ਗਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਪਾਰੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ। ਪਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਹ ਔਰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿੱਤਾ। ਸੁਵਰਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਲਯੁਗ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਥਾ ਦਾ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਚਾਰ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਚਕ੍ਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰ-ਕਥਾ, ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੈਸਥਲਾ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ, ਵਰਧਮਾਨਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਸਦਾ ਸੀ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤ ਸੀ, ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਪਾਸੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਏ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਡਾ ਧਨ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ?" ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, "ਜੂਆ—ਪਾਪ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਬੁਰਾਈ ਦੀ ਜੜ—ਧਨ ਦੀ ਹਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੂਏ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਡੀ ਦੌਲਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ।" "ਹੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਦਾ ਰਸਤਾ ਲੱਭੋ; ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮੰਨੋ।" "ਹੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵਿਲਾਸੀ ਹੋ, ਵਿਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ।