ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਸੰਧਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਕੇਦਾਰਾ ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਥੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਕ ਰਹੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਾ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੂਤ ਜੀ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਆਓ ਰਾਜਾ ਲਈ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰੀਏ।" ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਇਹ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਏ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕਪਿਲਾ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਫਿਰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਸੇਤੁਬੰਧ ਤੇ ਗਏ। ਯੱਗ ਦਾ ਘੋੜਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖਸ਼ਿਪਰਾ ਨਦੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਯੱਗ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਯੱਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਵੈਤਾਲਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਡਰਾਵਨਾ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਆਵੇਗਾ..." — ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਸਮਾਨ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਮੁੜ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇਵਤਾ ਸਵਰਗ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਯੰਤਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਯੰਤਾ ਨੇ ਭਰਤ੍ਰਿਹਰੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿਕਕੇ ਦਿੱਤੇ। ਵਿਕ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦੁਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੇ, ਇਕੱਲਾ ਸੰਭਾਲ ਰਿਹਾ। ਸੌਣਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਵਰਗ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਜਾਣ ਲਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਮੁੜ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਾਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇੱਥੇ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਚੌਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿਚ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣਾ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਅੰਗ ਹੈ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣਾ-ਪਾਠਕ ਸੂਤ ਜੀ ਨੂੰ ਸੰਮਾਨ-ਪੂਰਵਕ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਆਦਰਯੋਗ, ਚਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੋਲੋ।" "ਇਨਸਾਨਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਜਤਨ ਦੇ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।" "ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਧੂਮ੍ਰਕੇਤੂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਮੈਂ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਏਣ ਦੇਵ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਮੈਂ ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਜੀ ਦੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ, ਦਇਆਲੂ, ਪੌਲਸਤ੍ਯ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਕਮਲ-ਮੁਖ ਤੇ ਮਧੁਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਆਕਰਸ਼ਿਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।" "ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਦੀ ਅਸ਼ੁਧਤਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ — ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।" ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਯੋਗੀ ਨਾਰਦ ਨੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੁਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ। "ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਉਥੇ, ਨਾਰਾਏਣ ਦੇਵ, ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੇ, ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਖਦਾਇਕ, ਸ਼ਾਂਤ, ਅਤੇ ਸਨਕ ਆਦਿ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀਤ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ, ਨਾ ਮੱਧ, ਨਾ ਅੰਤ; ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਰੋਤ ਹੈ; ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਹਿਤੈਸ਼ੀ ਹੈ — ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਸੂਤ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਇਹ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਨਾਰਦ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।" "ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ।" ਨਾਰਦ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, 'ਚੰਗਾ, ਚੰਗਾ।' ਕ੍ਰਿਤ ਅਤੇ ਤ੍ਰੇਤਾ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਅਤੇ ਦੁਆਪਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕਈ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਧਰਮ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਸਚਾਈ ਹੀ ਆਧਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਏਣ ਦਾ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਏਣ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਫਲ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਕੀ ਹੈ?" — ਇਹ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ।