ਚੰਦ੍ਰਚੂੜ ਨੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਤਿ ਅਦਭੁਤ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਤਦੇਵ ਦੇ ਭਗਤ, ਸਦਾਨੰਦ ਦੀ ਮਹਾਨ ਭਗਤੀ ਦੇ ਦੱਸਣ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। “ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਦਾਨੰਦ ਜੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮਹਾਨ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹੋ।” ਜਿਵੇਂ ਮਾਤਾ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਭਗਵਾਨ ਜਨਾਰਦਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਹਰ ਥਾਂ ਜਿੱਤ ਦੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਸਤਿਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਵਰਤ ਰਾਹੀਂ, ਸ਼੍ਰੀਪਤੀ ਭਗਵਾਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੇਲੇ ਦੇ ਖੰਭਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਤੋरण (ਮੰਡਪ) ਬਣਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਿਆਂ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਵੱਲੋਂ ਸੁੰਦਰ ਵੇਦੀ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ, ਭਗਤ ਪ੍ਰੇਮ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੇ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਾਸ਼ੀ ਵਿਖੇ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸੈਨਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਸਠ ਜਥਿਆਂ ਦੇ ਲੁੱਟੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਿਮਾ ਨੂੰ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਵਰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੱਖ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ 'ਚ “ਚੰਦ੍ਰਚੂੜ ਦਾ ਉਧਾਰ” ਨਾਮਕ ਛੱਬੀਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਜਾਤਿ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਕੜ ਚੁੱਕਦੇ ਸਨ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਿੰਦੇ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀ ਲੱਕੜ ਵੇਚਣ ਕਾਸ਼ੀ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਂਦੇ। ਉੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਹਰਿ (ਭਗਵਾਨ) ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਰੀਬ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਕਿੱਥੋਂ ਆ ਗਈ? ਤੇਰੀ ਪਿਛਲੀ ਤੰਗੀ ਕਿੱਥੇ ਗਈ? ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਦਇਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਹੀ ਢੰਗ ਦੱਸ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਇਹ ਸਭ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।” ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਕਥਾ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, “ਜਦ ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਏ, ਮੈਂ ਸਤਿਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ। ਅੱਧ ਮਾਪਾ ਗੇਂਹੂ ਦਾ ਆਟਾ ਲਵੋ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਨੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਿਲਾ ਕੇ। ਫਿਰ, ਪੰਜ ਅੰਮ੍ਰਿਤਾਂ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਵਾਓ, ਚੰਦਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰੋ।” ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਭਾਵਨਾ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰੀਤਿ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਰਾਜਸੀ ਆਦਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਸੁਦਾਮਾ ਨੇ ਉਹ ਅਨਮੋਲ ਚਾਵਲ ਖਾਧੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹਨ। ਗਵਾਲਾ, ਗਿੱਧ, ਵਣਿਕ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਹਨੂਮਾਨ ਅਤੇ ਵਿਭੀਸ਼ਣ—ਇਹ ਸਭ ਜਦ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਹੇਠ ਖੁਸ਼ ਹਨ। ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੁਖ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਸਤਿਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ, ਜੋ ਕੁਝ ਲੱਕੜ ਵੇਚ ਕੇ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਲੈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਲੱਕੜ ਵੇਚਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜੋ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਾ ਲਈ ਵਰਤਦੇ ਹਨ। ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।