ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਕਰਕੇ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗਿਆ ਕਿ, “ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ ਲੋਕੋ, ਇੱਥੇ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ?” ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਉੱਤਮ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੱਚੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਨੋਰਥਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਪੁਰਸ਼ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ: “ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਸਭਾ ਨੇ ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ, “ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ।” ਫਿਰ ਉਹ ਸਤਪੁਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ, ਮਨ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੀਲਾਵਤੀ, ਆਪਣੇ ਰਜੋਨਿਵ੍ਰਿਤ ਹੋਣ ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘਰ ਇੱਕ ਧੀ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚੰਚਲ ਸਨ। ਇਹ ਧੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ ਆਈ। ਉਸ ਨੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਧੀ ਦੇ ਜਨਮ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਲਾਵਤੀ ਸੀ, ਵਧਣ ਲੱਗੀ। ਜਦ ਉਹ ਕੁੜੀ ਦਸ ਸਾਲ ਦੀ ਹੋਈ, ਤਦ ਉਹ ਯੌਵਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਾਵਾਰੀ ਆਈ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਕਾਂਚਨਪੁਰ ਨਗਰ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖਪਤੀ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਵਪਾਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਉਸ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਯੋਗ ਵਰ ਚੁਣਿਆ। ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧੀ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਸਾਰੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਇਆ। ਵਿਵਾਹ ਸਮੇਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਦਾ ਮਨ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭਤਾ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਪਿਤਾ-ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਪਾਰੀ ਆਪਣੇ ਸਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵਪਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ, ਸੂਤ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ। ਜਹਾਜ਼ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਚਲ ਪਏ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਨਾਲ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇ। ਪਰ ਕਰਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਵਪਾਰੀ ਉੱਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁੱਖ ਆ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਰਾਤ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਚੋਰ ਆਏ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਚੋਰੀ ਕਰ ਲੈ ਗਏ। ਸਵੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਕੇ, ਉਹ ਸਭਾ ਵਿਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, “ਸੁਣੋ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ!” ਉਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, “ਸਾਰੇ ਚੋਰ ਭੱਜ ਗਏ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ।” ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ ਬੁਲਾਇਆ, “ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਥੇ ਆ ਜਾਓ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਚੋਰੀ ਹੋਇਆ ਸਮਾਨ ਲੱਭਿਆ ਨਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਪਾਰੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, “ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖ ਕਿੱਥੇ?” ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, “ਨਰਮਦਾ ਨਦੀ ਉੱਤੇ ਮਰਨ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਲੋਕ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਵਪਾਰੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇਖੀ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਚੋਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਰੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਸਤਪੁਰਸ਼, ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿਚ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਜੇਲ੍ਹ ਵਿਚ ਪਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਲੇ ਸਮੇਤ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, “ਮੇਰੀ ਧੀ ਤੇ ਪਤਨੀ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਹਨ? ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਇਹ ਉਲਟ ਫੇਰ ਵੇਖੋ।” ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, “ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੈ।