ਸ਼ਿਵਦੱਤਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸੋਹਣੀ ਮਹਾਵਤੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਜਟਾਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਆਸ਼ਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਬਹਾਦਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਥੋਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਤਸਰਾਜ ਦੇ ਕੋਲ ਸੋਲਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਸਨ। ਜੰਗ ਦਾ ਅਸਲ ਕਾਰਣ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵੀਰ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ; ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਤ ਤੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਚੱਲੀ। ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਕਾਲੀਆ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਧਿਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਬਾਕੀ ਬਚੇ ਹੋਏ ਦੁਸ਼ਮਣ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਸਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਭੀਸ਼ਮਸਿੰਘ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਭੈਰਵ ਨਾਮਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵਿੱਢ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦੱਸਾਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਈ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਧੜ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲੀਆ ਨੂੰ ਹਰਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਕੈਂਪ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਪਰਿਮਲ ਨੇ ਜਦ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਹਾਰ ਦੇਖੀ, ਅਤੇ ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਭੀਸ਼ਮਸਿੰਘ ਪੰਜਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਗੁਰਜਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਮਦਾਲਸਾ ਹੋਈ। ਉਸ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਵੰਡਿਆ। ਉਹ ਸਾਹਦੇਵ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦਲਵਾਹਨ ਗੋਆਲੇਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਡੀ ਯੱਗਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਕਈ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਇਕ ਨਾਤਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ। ਇੱਕ ਗਾਇਕਾ ਤੇ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਵਿਸ਼ਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਮਦਨ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸੌ ਹਾਥੀ, ਪੰਜ ਰਥ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਵੀ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਬਹੁਤ ਧਨ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਨੌਕਰ ਤੇ ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਮਲਨਾ ਨੇ, ਉਹ ਵਿਆਹਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਹਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਹਾਰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਦੋ ਵੀਰ, ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ, ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਜਨਮਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਵਜਾਇਆ ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਅਰੇ ਲਾਏ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਆਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰਾਮਾ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਜਾਣਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਹਾਵਣਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ। ਉਹ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤਾਰਿਆਂ ਵਰਗਾ ਜਨਮਿਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦ ਉਹ ਸੁਭਾਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਬੱਚਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬਲਖਾਨਿਨ, ਮਹਾਬਲੀ, ਰੱਖਿਆ। ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਭੈੜਾ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਭਾਵੇਂ ਛੋਟਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।