ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਸਾਹਦੇਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੀ ਸਮੇਂ, ਦਲਵਾਹਨ ਨਾਮਕ ਰਾਜਾ ਗੋਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਚੰਡੀ ਯੱਗ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਭਾਰੀ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਪਹਿਲਾਂ ਦੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸੰਜੋਗ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਦੇਵਕੀ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਉਸਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਮਿਲੀ। ਨਾਲ ਹੀ, ਗਾਇਨ ਤੇ ਨ੍ਰਿਤ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਆਮਦਨ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਸੀ, ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਸੌ ਹਾਥੀ, ਪੰਜ ਰਥ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਵੀ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਇੱਕ ਧਨਵਾਨ ਕੁਆਰੀ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਮਲਨਾ ਨੇ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ। ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਹ ਮਾਲਾ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੱਕ ਗੌਰੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ ਵੱਜਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜੈਕਾਰਾ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਪੱਕੇ ਭਗਤ ਹਨ, ਉਥੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬੱਚਾ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁਹਾਵਣਾ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਾਂਗ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਜਦੋਂ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮੀ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਸਭ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਮੰਗਲਮਈ ਸੀ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ ਹੋਏ (ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ) ਨੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਦਾ ਨਾਮ ਬਲਖਾਨਿਨ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਖਿਆ। ਦੇਵਕੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਦਇਆਵਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੱਚਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਲਖਾਨਿਨ ਨੂੰ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਵਤਸਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਧੀ ਮਦਾਲਸਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਗੁਰਜਰ ਦੇਸ਼ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦ ਵਤਸਰਾਜਾ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੰਬੂਕਾ ਆਪਣੇ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਪੂਰੇ ਪਰਿਮਲ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਸੱਤ ਲੱਖ ਮਾਹਿਸ਼ਮਤਾਂ ਸਮੇਤ ਭਾਰੀ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਾਰ ਹੋਈ। ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਿਆ ਲਕਸ਼ਾਰਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਲਾ ਕੇ, ਉਹ ਘਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ। ਕਿਲਿਆਂ ਤੋਂ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਕਲਪ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਮੰਤ ਨਾਮਕ ਵਿਅਕਤੀ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸੱਸੁਰਾਲ ਗਿਆ। ਭਾਦਰ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਅੰਧੇਰੀ ਪੱਖੀ ਦੀ ਸੁਭਾਗੀ ਅੱਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਕਸ਼ਤ੍ਰ ਤਾਰੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦਾ ਰੰਗ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਕੰਵਲ ਵਰਗੀਆਂ, ਤੇ ਚਮਕ ਇੰਦਰਨੀਲ ਰਤਨ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਮਾਂ ਨੇ ਉਹ ਅਦਭੁਤ ਬੱਚਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸੋਚੀ—ਇਹ ਕੀ ਚਮਤਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ? ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ? ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਆਨੰਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਬੱਚਾ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਸੁੰਦਰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਸੀ। ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਨਗਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ।