ਸਮਰ-ਸ਼ਾਲੀ ਨਾਮਕ ਯੁੱਧ ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਚਲਿਆ। ਬਾਲਖਾਨੀ ਦੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੇ ਲੱਖ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਲਖਾਨੀ ਬੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਲੇ 'ਚ ਜਿੱਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰੇ। ਫੌਜ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਦੇਖ ਕੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੱਤ ਪੁੱਤਰ—ਮਹਾਨੰਦਾ, ਨੰਦਾ, ਪਰਾਨੰਦਾ, ਉਪਨੰਦਾ, ਤੇ ਕਉ—ਜੋ ਤੋਮਰ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਡਰ ਨਾਲ ਬਾਲਖਾਨੀ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕਬੂਤਰ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਯੋਧਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਤਾਰਕਾ ਸੁਨੰਦਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਜਦ ਕਿ ਸੂਰ੍ਯਵਰਮਾ ਉਪਨੰਦਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਫਿਰ, ਬਾਹਲੀਕ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ाली ਪੁੱਤਰ ਪਰਾਜਿਤ ਹੋ ਗਏ। ਦਰਦਨਾਕ ਫੌਜ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਅਭਿਨੰਦਨ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹਾਰ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸਮਝਾਇਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁਤੁਕਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਢਾਢਸ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਥਰ ਵਾਂਗ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕੇਸਰੀਣੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨ੍ਰਿੱਤ ਨਾਲ ਅੱਠ ਮਹਾਂਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ। ਬਾਹਲੀਕ ਨੇ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧਿਆ। ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਡਰ ਵਿਚ ਆਇਆ ਦੇਵਸਿੰਹਾ ਬਚ ਗਿਆ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਵਰਨਵਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੇਵੀ ਸੀ, ਸਭ ਕੁਝ ਸਮਝ ਗਈ। ਉਥੇ, ਮਕਰੰਦਾ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਕਰੰਦਾ ਨੂੰ ਬੋਲੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਨਾਸ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗਿਆਨੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਲਾ, ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ ਨਾਲ ਬਾਹਲੀਕ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਵਰਨਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਨਾਲ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਂਬਰੀ ਦੀ ਜਾਦੂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁਤੁਕਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਈ। ਸਾਰੀ ਜਾਦੂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਦਾਨਵ-ਸਮ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਲਿਆ। ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾ ਜਲੇ, ਨਾ ਰਾਖ ਹੋਏ। ਫਿਰ, ਪੁਸ਼ਪਵਤੀ ਦੇਵੀ, ਗੁੱਸੇ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ੇਰਨੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁਤੁਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਉਹ ਖੁਦ ਸੁਵਰਨ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਆਈ। ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸੁਚੇਤ ਨਾ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਦੋ ਫੌਜਾਂ ਵਿਚ ਮੈਦਾਨ 'ਚ ਮੁੜ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਪਰਾਨੰਦਾ, ਉਪਨੰਦਨ, ਤੇ ਤਾਰਕਾ ਵੀ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਨੰਦ ਨੇ ਵੀਰਸੇਨਾ ਨਾਲ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾਨੰਦਾ ਨਾਲ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਲਗਾਤਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ, ਚਿਤਰੇਖਾ ਆਈ। ਉਹ ਚਿਤਰਗੁਪਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਅਨੋਖੀ ਮਾਇਆ ਰਚੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਡਰ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਏ। ਪੰਜ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਇਆ। "ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਮਸ਼ਾ, ਬਲਵਾਨ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸਰਨ ਆਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ! ਅਸੀਂ ਯੋਧੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਕੇ, ਤੇਰੇ ਸਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।" ਫਿਰ, ਮਹਾਂਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਹ ਰੋਣ ਲਗ ਪਏ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਹਲਾਦ ਖੁਦ ਵਜਰ-ਸਮ ਝਟਕਾ ਲੱਗਣ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ।