ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਮਾਣ ਵਿਚ ਮਸਤ ਸਨ, ਵੀਰਸਿੰਹਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਚਲੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਗੋਰਖਾ ਨਾਮਕ ਯੋਗੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹਿੰਦੇ। ਰਾਜੇ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਪ੍ਰਵੀਰ, ਅਣਗਿਣਤ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸੀ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ। ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਗਾਇਆ। ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਤੇ ਅੱਧ ਵਧ ਗਇਆ, ਜਦ ਤਾਕਤਵਰ ਯੋਧੇ ਲੜਦੇ ਰਹੇ। ਇਕ ਦਿਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੱਚ ਦੱਸੋ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ?" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨੱਚਦੇ ਹੋਏ ਗੋਰਖਾ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਹਰਾਵੋਗੇ, ਤਦ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇਗੀ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਉਹ ਸਭ ਯੋਗਮਈ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਗੋਰਖਾ ਦੇ ਮੰਦਿਰ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਦੇਵਸਿੰਹਾ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦੂਜਾ ਵੀਣਾ ਫੜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਲਯ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਯੋਗਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਗੋਰਖਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੇਵੋ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋਰਖਾ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ, ਸਾਫ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਬਾਅਦ ਵਿਚ, ਜਦ ਉਹ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਗੋਰਖਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਅੱਜ ਤੋਂ ਮੈਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਅਚਾਨਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸੈਨਿਕ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਘਰ ਨੂੰ ਲੁੱਟ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਕੋਸਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਗਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਖਿਰਾਜ ਤੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਮੂਦਰੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਸੁੰਦਰ ਹੋਲਿਕਾ ਦੇ ਦਿਨ, ਲਕਸ਼ਣ ਹੋਰ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਾ, ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਜਿੱਤ ਕਿਵੇਂ ਹੋਈ। ਕਰਿਸ਼ਨਾ ਪੱਖੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਰਦਾਵਰ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੀਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਚਾਮੁੰਡਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁੱਤਰ, ਰਾਜਧਰਮ ਸਦਾ ਨਿਭਾ, ਤੈਨੂੰ ਯੁੱਧ ਚ ਪਿਆਰ ਹੈ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਕਮ ਦੇਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਜਲਦੀ ਜਿੱਤ ਲਵੋਗੇ।" ਫਿਰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰਾ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਕੱਟ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੋ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਬਲਖਾਨੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ..." ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਤੇ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੀਰੀਸ਼ਾ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦ ਬਲਖਾਨੀ ਨੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਲੱਖ ਸੈਨਾ ਲੈ ਕੇ ਨਗਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੁਖਖਾਨੀ ਵੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਸੀ। ਬਲਖਾਨੀ, ਕਬੂਤਰ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਦੋਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਸਵੇਰ ਹੋਣ ਤੇ, ਨ੍ਹਾ ਧੋ ਕੇ, ਬਲਖਾਨੀ ਰਥ ਤੇ ਤੇ ਚਾਮੁੰਡਾ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਤੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਦੇ, ਦੈਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ, ਦੋਵੇਂ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਫੜ ਕੇ ਲੜਦੇ ਹਨ। ਜਿੰਨੇ ਰਕਤਬੀਜ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਖੂਨ ਦੇ ਕਤਰੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਵੇਂ ਭਿਆਨਕ ਯੋਧੇ, ਮਦ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਉੱਠਦੇ, ਤੇ ਬਲਖਾਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ।