ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੁੜੀ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ 'ਚ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਤੇ ਚਮਕ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਆਏ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਬਿੰਦੁਗੜ੍ਹ ਪਿੰਡ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜੀਆਂ (ਚਿੰਨ੍ਹ) ਸਨ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਚਾਲੀ, ਪੰਜਾਹ ਦੇ ਕਰੀਬ ਉਮਰ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਕਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਰਾਜਾ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਉਸ ਵਾਂਗ ਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਲੋਕ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਲਕਸ਼ਣ, ਉਸ ਕੁੜੀ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਉਹਥੇ ਆਏ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਵਰ ਫੌਜਾਂ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਤਾਲਨਾ, ਜੋ ਸਿੰਹਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਆਹਲਾਦਾ, ਪੰਜ ਧੁਨੀਆਂ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾਂਸ਼ਾ, ਬਿੰਦੁਲਾ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਹਥਿਆਈ। ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਆਪਣੇ ਮਨਚਾਹੇ ਵਾਹਨ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਭੈਰਵ ਦਾ ਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਲਕਸ਼ਣ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਵੈਸ਼ਣਵ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ। ਇੱਕ ਯਾਮਾ (ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ) ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਰਦਾਨੰਦਨ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇਹਲੀ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਧਨ-ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਰਾਜਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਦੋਸਤ, ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਹੁਣ ਤੇਰਾ ਕੀ ਇਰਾਦਾ ਹੈ?" ਪਰ ਲਕਸ਼ਣ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਦਮਾਕਰ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆ ਕਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਲਕਸ਼ਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਲੇ ਕੈਦਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਸਿੰਘ ਆਇਆ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਧਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਸਾਰੇ, ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ। ਪਦਮਾਕਰ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੰਬਰ ਦੀ ਮਾਇਆ ਵਰਤੀ। ਫਿਰ ਇੰਦੁਲਾ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਕਾਮ-ਅਸਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਜਾਗ ਪਏ। ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਆ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਰਾਜਾ ਸ਼ਾਰਦਾਨੰਦ ਉਥੇ ਆਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਗਹਿਣੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਭਾਤ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਣ, ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਅਸ਼ਟਮੀ ਨੂੰ ਘਰ ਆਏ। ਜਯਚੰਦ ਨੇ ਜਦ ਲਕਸ਼ਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ—ਗਾਂਵਾਂ, ਕਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ। ਸੂਤ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਰਾਜੇ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੱਤ ਲੱਖ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਿਰੀਸ਼ਾ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੁਖਖਾਨੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ, ਇਕ ਲੱਖ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲਿਆ। ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਵੈਰੀ ਮਾਰ ਸੁੱਟੇ। "ਅੱਜ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ ਜਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿਚ ਮਾਰ ਦੇਵੇਂ," ਉਸ ਨੇ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅਸਤਰ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਸੁਖਖਾਨੀ ਨੇ ਫਿਰ ਅੱਗ ਦਾ ਅਸਤਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੱਸ ਕਰ ਲਵੇ। ਇਹ ਅਸਤਰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਤੂਣੀਚੇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।