अथ एकदा वैश्या-वर्णा स्त्री सहसा आगता। सा तस्मिन्नेव काले विप्रस्य हस्तं स्पृष्टवती। सा पुनःपुनः रोदनं कृत्वा राम, कृष्ण, प्रद्युम्न, अनिरुद्ध इति उच्चैः शब्दं कृतवती। तदा विप्रः उक्तवान्—अहं विप्रः, त्रिदिनानि शूलस्थः स्थापितः। इति श्रुत्वा धनवती स्वस्य कन्यां मोहिनीं तस्मै विवाहाय दत्तवती। ततो विप्रः मोहिन्यै उक्तवान्—शृणु, सुन्दरी, यदा हृदि स्पृहाऽस्ति तदा। एवं उक्त्वा स विप्रः मृत्युम् उपागच्छत् यमलोकं गतः। मोहिनी तदाऽयौवनयुक्ता मातुः गृहे स्थितवती। किं सुखं, किं विस्मयम्, कः जागर्ति, कः स्वपिति? इत्येव द्विजः उक्तवान्, ब्राह्मणाः तस्य प्रश्नस्य उत्तरं न दत्तवन्तः। तस्यै शान्तचित्तः उक्तवान्—शृणु, मोहिनी, शय्या, भूषणम्, उपभोगः, एते बुद्धिमन्तः अष्टधा ज्ञेयाः। प्रतिदिनं प्राणी मृत्युम् उपगच्छन्ति, पुनः जन्मं प्राप्तवन्तः। यः विवेकं प्राप्त्वा कर्मसमूहं आरभते, यः संसारसर्पं ज्ञात्वा वैराग्यं समुपादाय भूमौ स्थितः। संकल्पात् कामः जायते, ततः लोभः उत्पद्यते। जलस्वभावात् जातः जनः रसं तथा रसविकारं धारयति। रुद्रात् कलौ मोहः उत्पन्नः, यः जनानां हृदयं विनाशयति। तस्मात् मोहात् मिथ्याज्ञानं जातम्, यत् तस्य प्रियतमा अभवत्। तयोः सम्योगात् दुःखं उत्पन्नम्, शोकसहितम्। मित्रं तु गर्वितम्, वीरम्, चतुरम्, अधिकारयुक्तम्, धर्मिष्ठम् अभवत्। तस्यै ब्राह्मणः पुत्रं दत्तवान्, सुवर्णं लब्ध्वा तं गृहीत्वा गतः। दशमासान्ते एकदा शिवः मोहिन्यै उक्तवान्। दोलायाः मध्ये सहस्रं सुवर्णस्य तथा बालः आसीत्। शिवस्य आज्ञया राजा, पुत्रकामः रुद्रपूजकः, कर्मारम्भं कृतवान्। जातकर्मादि विधाय राजा बहुं धनं वितरितवान्। पितुः अन्ते राज्यं प्राप्त्वा धर्मं प्रकटितवान्। ततो त्रयः हस्ताः जाताः, राजा विस्मितः अभवत्। एवं उक्त्वा वेतालः राजानं प्रति उक्तवान्—हे राजन्। यः विद्वान् धनार्थी, यः राजा गुरुसमानः, तावुभौ ज्ञेयौ। ब्राह्मणः नरकात् मुक्त्वा स्वर्गलोकं प्राप्तवान्। चित्रकूटे रूपदत्तः नाम राजा आसीत्। मध्याह्ने सरसि तीरस्थं मुनिपुत्रं ददर्श। तयोः चक्षुषोः मिलनात् उभयोः नेत्रे एकत्वं प्राप्तम्। केवलं दृष्ट्वा राज्ञः ज्ञानम् उत्पन्नम्। ततः मुनिः राज्ञे उक्तवान्—अधर्मस्य पोषणं दयया, निर्भयता सहितं दानं, न कदापि जातम् न भविष्यति। अर्हान् सम्मानम्, अनर्हान् दण्डं दातव्यम्। सत्यता देवपूजा, आत्मसंयमः गुरुपूजा। एवं उक्त्वा मुनिः स्वस्य कन्यां तस्मै दत्तवान्, गृहं गतः। ततः कश्चित् राक्षसः तस्य पत्नीं भोक्तुम् उत्सुकः आगतः। दानार्थं तस्य सप्तवर्षीयं द्विजपुत्रं राक्षसः धृतवान्। मन्त्रिणां अनुमत्या राजा ब्राह्मणाय लक्षसुवर्णं दत्तवान्।