पिपासा तृप्तिः सुखं आचारः हिंसा क्षमा चिन्ता गमनं च—एतेषां अष्टानां शक्त्या क्षत्रसिंहः राजा सर्वं विजिग्ये। तस्मात् हे विक्रमादित्य, त्वं दुर्गां सनातनीं सम्यक् पूजय। प्रश्नैः च उत्तरैः त्वं मया परीक्षितः, राजन्। सर्वाणि नगराणि विविधानि क्षेत्राणि च चौरैः विनाशितानि। स राजा यः सर्वाणि तीर्थानि पुनः स्थापयिष्यति, स एव धर्मं पुनरुत्थापयति—एषा विक्रमाख्या संवत्सरः धर्मस्य पुनरुत्थानकारिणी। तस्य कालस्य अन्ते कृष्णस्य शक्तिमांश्च अंशः पृथिव्यां अवतरिष्यति। नैमिषारण्ये स्थिताः सूतादयः सर्वे ऋषयः पुराणश्रवणरता भविष्यन्ति, महाबाहो। एवं उक्त्वा वैतालः तत्रैव अन्तर्धानं गतः। तस्मात्, मुने, सन्ध्यायाः आगमनं ज्ञात्वा, ते सर्वे केदारतीर्थे स्नात्वा मनसा शिवं पूजयामासुः। सर्वे ध्याननिष्ठाः तत्रैकं संवत्सरं व्यतीत्य स्थिताः। एतेषां मध्ये विक्रमादित्यः राजा राज्यं चकार। ततः ते मुनयः तत्र स्थित्वा सूतम् उपगम्य इदं वचनम् ऊचुः—“भवता आज्ञापितं, अस्माभिः राज्ञः अश्वमेधः क्रियताम्।” सूतः तेषां सह अनुमत्यैव प्रत्यागच्छत्। प्रथमं कपिलस्थानं, ततः दक्षिणं सेतुबन्धं ययुः। अश्वः शीघ्रं तत्र गत्वा क्षिप्रानदीं प्राप्तः। राज्ञः यज्ञे सर्वे देवाः स्वपत्नीभिः सह समागच्छन्। यज्ञस्य समाप्तौ, विविधानि दानानि दत्त्वा, वैतालसहितः च, राजन्, महाभाग, घोरः कलिः यदा आगमिष्यति— तदा सोमः अमृतोपमं जलं दत्त्वा पुनः अदृश्यः अभवत्। राजा तस्मात् अमृतं प्राप्य, इन्द्रः स्वर्गं प्रतिपेदे। तस्मिन् काले जयन्तः नाम ब्राह्मणः प्रसिद्धः आसीत्। जयन्तः भर्तृहरिं स्तुत्वा, तं लक्षशः सुवर्णमुद्राभिः वर्णयामास। केवलं विक्रमादित्यः अपि राज्यं निरुपद्रवं धारयामास। शौनकप्रमुखाः ऋषयः राज्ञः स्वर्गप्राप्तिं ज्ञात्वा, तान् प्रति सूतः पुनः पुराणानि शशंस; श्रुत्वा सर्वे मुनयः हृष्टमनसः स्वस्वाश्रमं प्रतिजग्मुः। एवं कलियुगचरित्रे चतुर्वर्ण्ये प्रतिसर्गपर्वणि श्रीभविष्यपुराणे त्रयोविंशोऽध्यायः समाप्तः। ते पुनः आदरात् सूतं पुराणप्रवाचकं पप्रच्छुः—“भगवन्, चतुर्षु युगेषु लोकहिताय वद। मनुष्याः यथेष्टं शुभं विना परिश्रमं प्राप्नुयुः। लोकरक्षार्थं शत्रुं धूम्रकेतुं प्रति अहं सदा सत्यनारायणं देवम् स्तौमि। श्रीरामं लक्ष्मणसहितं करुणामयं सीतासहितं शुद्धं, वैदेह्याः पद्ममुखमधुपं, पौलस्त्यविनाशनं च, अहं स्तौमि। कलिमलनाशनं, कामफलप्रदं, देवश्रेष्ठेषु स्फुरन्तं, ब्राह्मणेन तेजस्विनं च। कदाचित् नारदयोगी, परमानुग्रहं दातुम् इच्छन्, तत्र सर्वान् जनान् नानाविधदुःखपीडितान् दृष्ट्वा, केन उपायेन तेषां दुःखनाशः स्यात् इति चिन्तयामास। तत्र नारायणः देवः श्वेतवर्णः चतुर्भुजः प्रादुरभूत्।