यदा तान् चन्द्रवंशजान् मया मायाविनो निगृह्य परित्यक्ताः, तदा त्वया षष्ट्यधिकशतसहस्रसंख्यया महद् युद्धबलं समाहृतम्। त्वमबलः सन् दण्डार्हो नासि, बलयुक्तत्वात् मम करदः कर्तव्यः। एवं ज्ञात्वा, पृथिव्यां तयोः मध्ये घोरः वैरभावः समुत्पन्नः। जयचन्द्रो बलवान् आसीत्, किन्तु पृथ्वीराजः सशङ्कितः। स एव पृथ्वीराजः तदा राज्यस्यार्धं स्वीकृतवान्। दक्षिणदिग्विजयेन सः तेषां निधीन् अपहृत्य विजयी जातः। एतद् श्रुत्वा राजा महता विस्मयेन समाविष्टः। तत्र तिलका नाम कीर्तिमती वीर्यशालिनी शुभा च स्त्री आसीत्। जयचन्द्रस्य षोडश पत्न्यः आसन्। गौडराजस्य कन्या दिव्यविभावरी नाम्ना आसीत्, या रूपयौवनसम्पन्ना कामशास्त्रकुशला च आसीत्। तस्याः कन्या जाताऽभूत्, या संयोगिनी नाम शुभा देवी आसीत्। तस्याः स्वयंवरे राजा श्रेष्ठान् नृपतीन्, मन्त्रिणं, प्रियं चन्द्रभट्टं च आहूय, तत्र आमन्त्रयत्। कन्यकुब्जनगरे आगत्य, सभा मध्ये स्वर्णमयीं मम प्रतिमां स्थापयित्वा, यद् यद् जातं तन्मम निवेदय। इति श्रुत्वा, चन्द्रभट्टः भवानीभक्तः सन्, तत्र चित्तं न्ययुङ्क्त। स्वयंवरे तत्र देशदेशान्तरात् नृपतीः समागच्छन्। तदा कामाक्षी स्वपितरं पप्रच्छ—‘का एषा प्रतिमा, हे राजन्?’ इति। ततः श्रुत्वा, जयचन्द्रः चन्द्रभद्रं प्रति प्रोवाच—‘यद्येषा योगिनी संयोगिता स्यात्, तर्हि सा मम अतीव प्रिया भविष्यति।’ राजा एतत् श्रुत्वा स्वबलं संयोजयामास। तत्र पञ्चसहस्ररथाः, धनुर्बाणकुशलाः अभवन्। त्रिशतं नृपतीनां राजश्रेण्यनुयायिनः आसन्। धुन्धुकारः स्वजनः सदा हस्त्यायुधस्य सेनापतिः आसीत्। तत्र राजानः अपि पदातिसैन्यस्य अधिपाः आसन्। तस्य महद्बलम् विंशतिं कोसं दूरे स्थापितम्। स्वस्य चतुर्दशलक्षबलं सः व्यवस्थापयामास। तत्र अष्टलक्षाश्वाः सर्वे युद्धकौशलसम्पन्नाः आसन्। राजानं विघ्नं मन्यमानाः शुक्लवंशजाः तदनुसारं व्यवहत्सन्। ततः ईशना-नदीतीरे दूरतः पालकी स्थापिता। रत्नभानुः हस्त्यायुधस्य सेनापतिः, तेषां लक्षणचिह्नानां निरीक्षकः च आसीत्। प्रद्योतः च विद्योतः च रत्नभानुम् अपालयताम्। राजानः गर्वसमन्विताः स्वपदातिसैन्ये स्थिता आसन्। अश्वैः अश्वाः, हस्तिभिः हस्तयः, परस्परं निपातिताः। सर्वे राजभिः संरक्ष्यमाणाः अभयेन युद्धे प्रविविशुः। एवं पञ्चदिनानि युद्धं प्रवृत्तम्, यत्र वीरनाशः अभवत्। तत्र पञ्चलक्षपदातिनः भूमिपतेः निहताः। नवसहस्राणि हस्तिनां कन्यकुब्जराजस्य हतानि। तत्र लक्षमेकं अश्वानां मृत्युमुपगम्य सुरपुरं गताः। हृदि शोकसमन्वितः भक्तिमान् सः रुद्रदेवं स्तोतुम् आरब्धवान्।