धुन्धुकारः प्रद्योतस्य हृदयम् इषुभिः तीक्ष्णैः विदारितवान्। भ्रातरं निहतम् दृष्ट्वा, विद्योतः बलसम्पन्नः, त्रिभिः शूलैः पतितः, भूमौ मूर्च्छितः अपतत्। ततः कृष्णकुमारः गजे समारूढः शीघ्रं समभ्ययात्; सः इषुणा विदारितः, प्राणान् विसृज्य स्वर्गपुरीं गतः। रत्नभानुः महावीर्यः तेन सह युद्धं कृतवान्। लक्षणः ताभ्यां सहितः तं युद्धे तीव्रं समभ्ययात्। सः रुद्रास्त्रैः बलिनं लक्षणं मोहयामास। तदा ते सर्वे धुन्धुकारराजं विष्णुभिः सहितं विजिग्युः। उभौ वीरौ समबलौ गजानां पृष्ठयोः स्थित्वा युद्धे तिष्ठतः। तौ नानाविधेन कौशलयुद्धेन, दुराराध्यौ, समरे युयुधाते। तत्र महाबलः सः निहतः, कन्यकुब्जवासिनः भयेन समाक्रान्ताः। युद्धं परित्यज्य, राज्ञः शोकपरायणाः, स्वगृहं जग्मुः। राजा भयात् प्रतिकुलं प्राप्ताः, प्रत्येकः निजं गृहं प्रत्ययात्। किन्तु राजा, महाबलः, सप्तशतानि सहस्राणि सैन्येन सह, तत्र स्थितः। एवं भीष्मः, परिमलः, लक्षणश्च पितरं स्वं समुपेत्य स्थितवन्तः। भूमिपतेः जयः, युद्धे जयचन्द्रस्य कीर्तिश्च प्रवर्तते। जयचन्द्रः, पृथिव्याः स्वामी, कन्यकुब्जे च दिल्ली च अधिपः आसीत्। भीष्मः, गङ्गातटे सिंहवत् स्थितः, इन्द्राराधकः आसीत्। मासस्य अन्ते, भगवानेन्द्रः तस्य परमभक्तिं ज्ञात्वा, तत्र आगतः। भीष्मः प्रार्थयामास—"यदि त्वं तुष्टः, भगवन्, दिव्यां हय्यं मे दत्तुमर्हसि।" तत्रैव भगवानेन्द्रः तां हय्यं दत्त्वा अन्तर्धानं गतः। तस्मिन्नेव काले, परिमलः पितृशोकवशात् संतप्तः, शिवेन स्वयमेव सर्पव्याधिना परीक्षितः। पञ्चमासान् यावत् व्यतीतान्, राजा शक्तिहीनः अभवत्। मृत्युकामः सः, भार्यया सह, काशीं जगाम। तत्र, एकः सर्पः मूलदेशे वसति स्म। सः रुद्राहिः नाम सर्पः अवदत्—"त्वं निर्दयः, मन्दबुद्धिः च।" "अयं राजा मूढः, सः तप्तताम्रं अपि पिबेत्!" प्रतिदिनं राज्ञः शरीरे मम परमसुखं जातम्। अत्र राजा मूढः, सः उष्णं तैलं न दत्तवान्। राजा सर्पस्य वचनं कृत्वा, व्याधेः विमुक्तः अभवत्। ततः स्वयम्भूः लिङ्गः, अङ्गुष्ठमात्रः, नित्यः, तत्र प्रादुरभवत्। मध्यरात्रे तमसि जातायाम्, सः सर्वतः सूर्यवत् प्रकाशमानः अभवत्। महिम्नः स्तोत्रेण सः गिरिजापतिं स्तुतवान्। ततः श्रुत्वा, राजा देवमुवाच—"यदि त्वं तुष्टः, महादेव," इति। "एवं भवतु" इति उक्त्वा, महादेवः लिङ्गरूपेण प्रादुरभवत्। तदा मलसः तुष्टः, महागृहं प्राप्तवान्। तस्मात् कालात्, संवत्सरान्ते, सः जयचन्द्रपुरीं गतः। "भाग्येन तव रोगः निवृत्तः, भाग्येन तव मुखं प्रकाशितम्।" यदा यदा मम विघ्नः जायेत, तदा त्वं मम सहाय्यं कर्तुमर्हसि।