शिवदत्तः बलसम्पन्नः महावतीपुर्यां रम्यायां गतवान्। स रुद्रं जटिलमौलिनं शम्भुं शरणं प्रपन्नः। ततः स त्रिभिः शूरैः वीरैः सहितः संरक्षितश्च नगरात् निर्गतः। तत्र वत्सराजः राजा षोडशसहस्राश्वान् स्वधीनं चकार। तेषां संग्रामस्य मूलं नष्टं, वीरविनाशश्च जातः; अहोरात्रं महद्भयानकं युद्धमभवत्। शत्रुसैन्यं निहत्य, ते पुनः पुनः जयध्वनिं प्राकुर्वन्। हे ब्राह्मण, तान् दृष्ट्वा कालियः राजा सर्वतो दिशो द्रुतं पलायितवान्। स हृदि महादेवं धृत्वा, मोहयन्तमेकं बाणमादत्त। शेषशत्रवः सर्वे मिलित्वा स्वशत्रून् नाशयितुं समायाताः। तदा भीष्मसिंहः तद्विलोक्य सैन्यानि प्रमोदितवान्। भैरवनाम्ना बाणेन शत्रोः शरीरे प्रहारं कृतवान्। ततः माहिष्मतीसेना दशसु दिशासु प्रसारितवती। तदा राजा तेन बाणेन शिरः शरीराज्जघान। कालियं जित्वा, शत्रुं प्रतिषेधयामासुः। सर्वांश्च शत्रून् मोहयित्वा स्वशिबिरं प्रतिनिवृत्तः। तदा परिमलराजा शत्रुजयमवलोक्य, जयचन्द्रश्च तद्वृत्तान्तं श्रुत्वा, महदाश्चर्येण पूर्णः। भीष्मसिंहस्य पञ्चमे मासे लोकान्निर्गमनसमये, गुर्जराधिपतेः कन्या मदालसा जाता। तस्याः जन्मश्रवणेन राजा बहुधनं वितीर्य दत्तवान्। स सहदेववंशसम्भूतः शिवाज्ञया पृथिव्यां जातः। ततः दलवाहनः राजा गोपालदेशं जगाम। सहस्रचण्डीयज्ञकाले, नानाराजसमवायेन, पूर्वं द्वाभ्यां राजकन्याभ्यां नित्यबन्धः कृतः। देवकी राज्ञे प्रदत्ता, ब्राह्मी तस्य भ्रातृज्येष्ठाय दत्ता। गानकललितनर्तकी शतसहस्रवेतनयुक्ता कन्यापि दत्ता। शतं हस्तिनः, पञ्च रथाः, सहस्रं हयानां च दत्तानि। धनसमृद्धा कन्या, सेवकसेविकासहिताभ्यां दत्ता। मालना तां वधूं दृष्ट्वा हारं दत्तवती। राजा अत्यन्तहृष्टः तं हारं वीरराज्ञे दत्तवान्। तत्र तौ द्वौ वीरौ, राज्ञा सम्मानितौ, महाबलसम्पन्नौ स्थितवन्तौ। तत्र शुक्लवर्णः पद्मलोचनः स्वतेजसा विराजमानः कश्चित् आसीत्। स शङ्खध्वनिं कृत्वा पुनः पुनः जयघोषं चकार। तत्र बहवः वेदशास्त्रनिष्ठा ब्राह्मणाः समागच्छन्। तं बालं रामांशं सुशुभमुखं विज्ञाय, सः कृतिकासदृशः पितृवंशवर्धनः जातः। मासान्ते पुत्रे जाते, ब्राह्मी अपि पुत्रं प्रसूतवती। तदा सर्वे ब्राह्मणाः सुमुखदर्शनं तं बालकं दृष्ट्वा, तं द्विजातिभिः बलखानिनिति नाम दत्तम्। देवक्याः पुत्रः चामुण्डः, स्वकुलभीषणः, तं बालकमपि त्यक्तुं न शशाक, स्नेहेन पूर्णः सन्। एवं तेषां वीराणां चरितं दिव्यं महदासीत्।