तत्र दिव्याश्वे स्थितः कृष्णांशः तान् समाश्वासयत्। अहं तदा सर्वशोभासम्पन्नां, शरण्यां, कामाक्ष्येव शोभमानां, राजमहाप्रासादस्य शृङ्गे स्थितां त्वां समुपागच्छम्। स तु महायुद्धे यथावत् घटितानि सर्वाणि वृत्तान्तान् न्यवेदयत्। ततः सा वदति स्म – “सिंह, त्वं कामाक्ष्याः देवालयं गच्छ। धक्का-वाद्यरवेन सर्वकामदां तां सम्पूज्य।” ततः समरेऽर्धशेषं सैन्यमभिभूय ते पलायिताः। यदा शत्रुः स पुत्रैः सह नेत्रसिंहस्य पराजितः, तदा नवमे दिने स्वर्णवती देवी पितरं प्राह – “कस्य प्रसादेन, भगवन्, दुष्प्राप्यान् शत्रून् जेष्टः?” इति। तच्छ्रुत्वा पिता प्रत्युवाच – “मया तादृशः स्वप्नः दृष्टः।” पितुः आज्ञया तया कन्यया रात्रौ तथा कृतम्। कृष्णांशः पुष्पमालाकारस्य वधूर्भूत्वा तत्र आगतः। तस्मिन् काले षष्टिः वीराः रथादिभिः समुपस्थिताः। तान् आगतान् दृष्ट्वा बलवान् सः खड्गमादत्त। कृष्णांशः शीघ्रं तत्र यत्र रूपणः स्थितः तत्र गच्छति स्म। दिव्यधक्का-वाद्यं हृतं दृष्ट्वा नेत्रसिंहः भयाकुलः अभवत्। प्रभाते तेषां वीराणां सैन्यैः सह आगमः, दिनान्ते तु महायुद्धस्थले प्राप्तिः अभवत्। कृष्णांशः तं सम्पूज्य, ततः बलवान् दिव्यधक्का-वाद्यं निनादयत्। तदा तस्य सप्तशतानि सैन्यानि मदोन्मत्तानि पुनः प्रत्यागच्छन्। पुरीं परिवृत्य नेत्रसिंहः भयाकुलः अभवत्। ततः कृपया भगवान् नृपतिं संबोधितवान्। तस्मै यशस्विने योग्याय कन्यां रामांशाय दत्तवान्। एवं उक्त्वा देवः स्वयं उमायाः प्रियं धक्का-वाद्यं दत्तवान्। यदा स देवेशः निर्गतः, तदा राजा ब्राह्मणैः सहितः तत्र स्थितः। तमागतं नृपतिं दृष्ट्वा, कृष्णांशः भूमिपालः सन्ददर्श। “राजन्, एषः शक्तिमान् आह्लादः भ्रातृभिः सह अत्र स्थितः। ते आर्याभीराः इति प्रसिद्धाः, त्वं तु न जानासि। तस्मात्, त्वं कुलोचितं मम उपदेशं शृणु। विवाहार्थं तान् छित्वा शिरांसि संगृह्य, तान् मूढय। तव कन्यया आहूताः वीराः रेवत्येव। अन्यथा त्वं कुटुम्बेन सह शृगालवत् विनश्येयुः।” एवं श्रुत्वा, शल्यांशः सुयोधनवाक्येन आह्लादस्य समीपं छलेन गच्छति स्म। “मया श्रेष्ठैः देवैः श्रुतं युष्माकं सर्वेषां अंशावतारत्वं। कुलधर्मेण कन्यां रामांशाय दास्यामि।” इति आह्लादं उपदिश्य, राजा छलं समाश्रयत्। सहस्रं नृपतीन् स्वसैन्येन सह मण्डपे स्थापयामास। विवाहस्य प्रथमपर्याये योगसिंहः उत्तमं खड्गं धारयामास। ततः प्राज्ञः तलनः तमुवाच – “त्वया यद् कृतं तन्न उचितम्। सशस्त्रेषु निषस्त्रेषु च युद्धं न अस्माकं धर्मः।” इति। एतच्छ्रुत्वा कृष्णांशः योगसिंहे आरूढः। तृतीयपर्याये विजयो मोदमार्गं निरोधयत्, रूपणः शीघ्रं तम् आसीद्, सैन्येन सह समरं चकार। पञ्चमे पर्याये तलनः बहून् नृपतीन् प्रति समारूढः। एतेषु सर्वेषु, समयदर्शी देवः तत्र आगतः।