एवं श्रुत्वा, शल्यस्यांशः, सुयोधनवचनेन प्रेरितः, अह्लादस्य समीपं तस्य मायायाः कृते जगाम। अहं देवश्रेष्ठात् शुश्रुवे युष्माकं सर्वेषां अंशावतारत्वं; कुलधर्मानुसारं रामांशाय कन्यां दास्यामि इति स राजा अह्लादं सम्यक् उपदिश्य मायाम् आश्रित्य प्रवृत्तः। स सभायां स्वबलैः सह सहस्रं नृपतीन् स्थापयामास। विवाहस्य प्रथमे प्रवर्तने योगसिंहः उत्तमं खड्गं धारयन् स्थितः। तदा प्राज्ञः तलनः तम् अवदत्—"यत् त्वया कृतं तत् न उचितम्; आयुधवन्तः निरायुधैः सह स्पर्धा न अस्माकं योग्येति।" एवं श्रुत्वा, कृष्णांशः योगसिंहं आरुरोह। तृतीयवारे विजयोऽपि सुखमार्गं रुरोध; रूपन् शीघ्रं तम् आदाय स्वबलैः सह युद्धम् अकरोत्। पञ्चमे प्रवर्तने तलनः बहून् नृपतीन् प्रति समारुह्य स्थितः। तस्मिन्नन्तरे कालदर्शी देवः समुपस्थितः। तत्र कृष्णांशः च बिन्दुलः च तदेकमेव कामयामासताम्। हरिभ्राता बलखनी हरिनगरश्च तत्र आसाताम्। रात्रौ तैः तस्य नृपतेः सेना निहता, स्वामी च बद्धः। ततः स्वसेना निर्भया बलवती च आगता। तैः पञ्च मायाविनो नृपतीन् शृंखलाभिः बद्ध्वा स्थापिता। तेषु नेत्रसिंहो नाम सुन्दरारण्यपति भ्राता चासीत्। तदा हरानन्दः नाम महाबलः समायातः; नेत्रसिंहस्य चतुःशतसहस्रिका सेना तत्र समुपस्थिताऽभूत्। तदा पञ्चशतसहस्रैः सप्तशतसहस्रैश्च बलिनां घोरं युद्धं जातम्; शत्रुसैन्यस्य अर्धम् एव हन्यमानं शेषम् अपसृतम्। हरानन्दः, विस्मितः, रुद्रमायाविद्, शत्रुबलं ज्ञात्वा शिवं ध्यातुम् आरब्धवान्। स शम्बरमायां निर्माय, रूपान्तरसमर्थां, सर्वान् नृपतीन् शिलारूपान् कृत्वा तेषां समीपं गतः। ततः सः पुत्रेण ज्येष्ठेन भ्रात्रा च नृपतेः समग्रबलसमेतः अभवत्। तदा सा स्त्री, या तत्र आसीत्, स्वेच्छारूपधारिणीं देवीं ध्यात्वा उच्चैः रोदितुम् आरब्धा। विश्वजननी तस्याः तुष्टा, मूर्च्छितान् प्रमोदितान् जागरयामास। यथा बद्धः स्वामी स्वयम् आत्मनः वक्तुं शशाक्, तथा सा अपि अवदत्—"अद्य अहं शुकतां गच्छामि, त्वं चन्द्रमसि स्थितः।" इति उक्त्वा, सा शुकतां गताऽभवत्, कृष्णांशयुक्ता। तं सम्यक् सान्त्वयित्वा, सा कृष्णांशं वर्णयामास। लक्षं रक्षकान् हत्वा, सा भ्रातरं प्रति जगाम; पूर्णचन्द्ररात्रिं मधुमयां विज्ञाय, सर्वे उत्सुकाः अभवन्। स्नानध्यानादिव्रतानि समाप्य, ते गृहं प्रत्यागच्छन्; सागरतीरं प्राप्त्वा, महोत्सवं अकुर्वन्; चैत्रकृष्णपञ्चम्यां पुनः स्वगृहं प्रत्येत्य स्थिताः। दूताः ऊष्ट्रारोहिणः, तेषां कल्याणार्थम् उत्सुकाः, वैशाखशुक्लपञ्चम्यां पुनः स्वगृहं प्रत्येत्य स्थिताः। मलना च राजा च, प्रतिगृहे महोत्सवं विधिवद् आयोजयामासताम्, विप्रेषु च धनं दत्तम्। सूत उवाच—चतुर्दशे वर्षे, कृष्णांशस्य विषये, यथा जातमिति शृणु। कलियुगे सः स्वर्णवत्यां गर्भे स्थित्वा जातः। चैत्रशुक्लनवम्यां, मध्यान्हे, गुरुवासरे, स उत्तमः पुत्रः जातः। तदा देवाः ऋषिसंघैः सह उक्तवन्तः—"इन्दुलो नामायं भविष्यति" इति। अह्लादः हर्षेण जातकर्मादिकं सम्यक् अकरोत्। द्वौ मासौ भूमौ स्थित्वा, इन्दुलेः पुत्रे जातः, स्त्रियः तैललेपिताः स्नेहेन नेत्रसिंहस्य पुत्रं दृष्ट्वा प्रमुदिताः। शतशः नर्तक्यः विविधवर्णाभरणाः समागच्छन्। सप्तरात्रं तत्र स्थित्वा, योगसिंहः स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। स पितृस्नेहेन स्वशक्त्या पुत्रं गृहीत्वा नीतवान्। शची देवी स्नेहेन स्वस्तन्यं तस्मै दत्तवती। इन्दुः अमृतप्रभः, दिव्यरूपधारी अभवत्; स बालः पित्राज्ञां शास्त्रं च अधीत्य, श्रेष्ठतां प्राप्तवान्।