ततः स पुत्रेण ज्येष्ठभ्रात्रा सह, राजा सम्पूर्णबलसमेतः सञ्जातः। तदनन्तरं सा देवी, इच्छारूपधारिणीं जगज्जननीं ध्यानयन्ती, उच्चैः रुदती तुष्टाव। तया भगवत्याः प्रसन्नतया मूर्छिताः सर्वे जागृताः। यथा स्वामी बन्धनस्थः अपि स्वयम् उक्तवान्, तथा सा अपि उक्तवती— "अद्य अहं शुकः भूत्वा तव चन्द्रे स्थितिः अस्ति।" एवं उक्त्वा सा कृष्णांशयुक्ता शुकरूपा अभवत्। ततः सम्यक् सान्त्वनं कृत्वा, कृष्णांशस्य वृत्तान्तं वर्णयामास। शतसहस्रं रक्षः हत्वा, सा भ्रातृसम्प्राप्ता अभवत्। पूर्णचन्द्ररात्रिं मदुना पूर्णां ज्ञात्वा, सर्वे उत्सुकाः अभवन्। स्नान-ध्यानादिव्रतं सम्पूर्णं कृत्वा, गृहं प्रत्यागच्छन्; समुद्रतीरे महोत्सवम् आचरितम्। चैत्यक्षयपञ्चम्यां पुनः स्वगृहं प्रत्यागच्छन्। वैशाखशुक्लपञ्चम्यां, ऊष्ट्रारूढदूताः स्वकल्याणे उत्सुकाः, पुनः स्वगृहं प्रत्यागच्छन्। मलना राजा च, प्रत्येकगृहे विधिवत् महोत्सवं कृत्वा, ब्राह्मणेभ्यः धनं दत्तवन्तः। सूत उवाच— चतुर्दशे वर्षे, कृष्णांशस्य विषयं शृणु; कलियुगे सः स्वर्णवतीगर्भे जातः। चैत्रशुक्लनवम्यां, गुरुवासरे, मध्याह्ने तस्य श्रेष्ठपुत्रस्य जन्म अभवत्। तदा देवाः ऋषिसङ्घैः सह उक्तवन्तः, तस्माद् तस्य नाम इन्दुलः अभवत्। आह्लादः हर्षेण जातकर्मादिकं कृतवान्। द्विमासे भूमौ इन्दुले पुत्रे जाते, नेत्रसिंहस्य पुत्रं तैलस्नेहसंपृक्ताः स्त्रियः अपश्यन्। शतशः नर्तकाः विविधवर्णविभूषिताः समागच्छन्। सप्तरात्रं स्थित्वा योगसिंहः गृहं प्रत्यागच्छन्। पितृस्नेहेन स्वबलात् पुत्रं नीतवान्। शची देवी स्नेहपूर्णा स्तन्यं पाययामास। इन्दुः अमृतप्रभः दिव्यरूपधारी, पितृज्ञानं अधीत्य श्रेष्ठता प्राप्तवान्। स बालः अदृश्यः जातः। तदा स्वर्णवती देवी— आह्लादस्य दशग्रामे घटितं ज्ञात्वा— आह्लादः कुलसमेतः अन्नरहितः, इन्द्रियसंयमेन स्थितः। तदा देवी प्रसन्ना, स्वयं निर्गुणवाणीं उक्तवती। जयन्तः, इन्द्रपुत्रः, स्वर्गलोकं गतः। यावत् भूमौ तिष्ठसि, तावत् सः अपि भूमौ वासं करिष्यति। देवी उक्तवाक्यं श्रुत्वा, ते दुःखरहिताः अभवन्। ते सर्वे शारदां, सर्वलोकनिवासिनीं देवीं पूजितवन्तः। त्रिसन्ध्यायां सप्तशतीस्तोत्रं प्रेम्णा जपितवन्तः। तत्र एकः सामन्तः, ब्राह्मणपुत्रः, चामुण्डः नाम प्रसिद्धः। द्वादशवर्षे त्रिचरित्रपाठे सः जातः। भक्तजनाः, अहं एषं पात्रं तुभ्यं पूरयामि। सुखखानि बलवान्, मधु, पुष्प, फलैः युक्तः; बलखानि मांसैः; मूलशर्मा रक्तमूलैः। देवकी तदा पूजां चन्दनादिभिः कृतवती। आह्लादः सर्वाङ्गैः उदयः शिरसा स्वकार्याणि कृतवन्तः। देवी भक्तवत्सला, स्वजनान् प्रति वचनं उक्तवती। बलखानि महावीरः दीर्घकालं स्थित्वा मृत्युम् प्राप्तः। देवकी देवीभूताः, स्वधामे दीर्घकालं स्थितवती; एकः दिव्यः, द्वितीयः बलिष्ठः। देवसिंहः निराशः, मृत्युपर्यन्तं मोक्षं प्राप्नोति। एवं पञ्चदशोऽध्यायः भविष्यमहापुराणे, प्रतिसर्गपर्वणि, चतुर्युगवर्णने, कलियुगइतिहाससंकलने समाप्तः। शृणु, हे मुनिशार्दूल, यद् योगदृष्ट्या दृष्टं।