धरण्यां तस्याः जात्यां भयंकरं कम्पनं समजनि; नगरे च रक्तास्थिसितोपलवृष्टिः अभवत्। ततः ब्राह्मणाः समागत्य जातकर्मादिकानि संस्कारकर्माणि सम्यक् अकुर्वन्। इला, सोममाता, पृथिव्यां विशिष्टेन प्रकारेण अभवत्। कन्यायाः जातौ तस्य जनको ब्राह्मणेभ्यः श्रेष्ठं दत्तवान्। द्वादशवर्षे व्यतीते सा कन्या उत्तमवर्णसम्पन्ना जाताऽभवत्। सा उवाच—"यः मां रक्तधाराभिः मण्डपमध्ये स्नापयति," इति। ततः राजा सुवर्णपात्रे वेलामुखोद्भवां श्लोकां रचयामास। त्रयाणां लक्षाणां वित्तं, लक्षबलं च संगृह्य, सः सिन्ध्वार्यदेशौ जगाम, बलवान् सः सर्वान् नृपान् प्रति गतः; मातुलं नृपं सम्प्राप्य तं वचनं प्राह। तच्छ्रुत्वा सः उवाच—"वीर, ब्रह्मानन्दः महाबलवान् अस्ति। किं त्वया न ज्ञातम्? तस्य कर्माणि प्रसिद्धानि। सर्वे ब्रह्मानन्दवशाः बुद्धिमन्तः आसन्।" एवं श्रुत्वा ताः तारकः शीघ्रं सैन्येन सह गतः। कृष्णं गृहीत्वा सः द्रुतं श्लोकं उवाच। तदा सर्वे मौनिनः अभवन्; तारकः द्विजातिभिः सह स्थितः। माघमासे शुक्लपक्षे शुभे त्रयोदश्यां दिने सः उपविष्टः। सप्तलक्षबलसंयुक्तः लक्षणः सतालनसहितः अभवत्। आह्लादः लक्षबलसम्पन्नः कृष्णांशसमन्वितः। नेत्रसिंहः लक्षबलयुक्तः योगभोगसम्पन्नः। एवं द्वादशलक्षबलाधिपतिः महाबलवान् स्थितः। तालनो द्वादशलक्षबलयुक्तः अभवत्। देवः कामरथस्थः विंदुले स्थितः; स एव कृष्णकः। रूपणः कराले, आह्लादः पपीहके स्थितः। रणजिन्मलनायाः पुत्रः हरिनगरे प्रतिष्ठितः। श्रेष्ठे विमानम् आरोह्य मत्स्यैः शताश्वैः च सह, दशसहस्रपताकाभिः दण्डिनः च सह, महिषयुक्तरथैः पञ्चसहस्रैः च सह, तेषां निनादं श्रुत्वा भूमिपतिः नृपश्रेष्ठः। दुर्गद्वारे विधिवत् रम्यम् अनुष्ठानं चकार। इन्दुलस्तुः स्वर्गं गत्वा वासवाय उक्तवान्। कुबेरात् दिव्यं भूषणं आनयित्वा दत्तवान्। आह्लादः स्वयं तटं गत्वा भूषणं दत्तवान्। प्रथमवर्त्मनि आगते तारकः खड्गं आदत्त। द्वितीयवर्त्मनि नृहरिः कृष्णांशं अलङ्कृतवान्। चतुर्थवर्त्मनि दुःखं सहित्वा सुखं प्राप, देवः च बलवृद्ध्या सप्तमवर्त्मनि क्रमशः गतवान्। तस्मिन् समये शतं नृपाणां, खड्गिनां, गजसेनाधिपानां च आसन्। तस्य नृपस्य सेनां भग्नां दृष्ट्वा क्रुद्धः सः अभवत्। नेत्रसिंहादीन् सेनापतीन् जित्वा, शब्दवेधविद्या-पटुः सः नृपश्रेष्ठः विजयी अभवत्। शिवं चित्ते स्थापयित्वा सः रोषेण तान् जित्वा बद्धवान्। एवं श्रुत्वा परिमलः राजा कृष्णांशभीतः निर्गतः।