ते वीराः, पराजिताः शेषाणां स्वल्पसंख्यायाम्, भीताः पुनः युद्धाय अग्रे गच्छन्ति, धनुष्काण्डे च कौशलिनः। तान् एवं दृष्ट्वा, बाणवर्षेण आवृतान्, कृष्णांशः तान् निरीक्ष्य। स तेषां धनूंषि छित्वा, युद्धे गर्वितान् बन्धनं च अकरोत्। पुत्राणां बन्धनं श्रुत्वा, लहरः श्रेष्ठः नृपः। सेनायाः जलैरावृतायाः समये, जयन्तः बलिष्ठः लहरस्य सेनां योजनेषु नीतवान्। ततः भगवाँस्स देवः वरुणः, जलचराणां अधिपतिः। लहरः अपि, शान्तचित्तः, पृथिव्यां स्वांशं ज्ञात्वा। बहुधा महद् धनं दत्त्वा, पुनः पुनः प्रदक्षिणं कृतवान्। तेन लहरः यः महापूजां दत्तवान्, तं प्राप्त्वा त एवांशाः। एवं, ब्रह्मन्, कृष्णांशस्य शुभकृत्यानि ते कथितानि। ब्रह्मणां श्रेष्ठ, सत्यम् वद, यः सर्वज्ञः त्वं मन्ये। गत्वा तैः यथावृत्तं घटनां निवेदितम्, यत्र महायुद्धम् उत्पन्नम्। अश्वसेनायाः विनाशं श्रुत्वा, परिमलराजा। त्वं बलसम्पन्नः, सिंधुदेशे गन्तव्यम्। ततः कृष्णांशः, देवसिंहसहितः। दशसहस्रवीर्युक्तैः सह, तत्र समागच्छत्। प्रभाते, मालाकारकन्या। ततः कृष्णांशः, हृष्टः देवपूजां कृतवान्। पुष्पैः पूर्णं, मदोत्कटभृङ्गनिनादितं, विविधाद्भुतैः। तस्मिन्नेव, पुष्पा पुष्पार्थं आगता, मुखं शान्तं, इन्द्रनीलमणिसदृशदीप्तिम्। कृष्णांशः तां शुभां नारीं दृष्ट्वा, विस्मितः, स्वर्गात् आगता वा, नागकन्या वा इति चिन्तितवान्। ततः मालाकारकन्या उक्तवती। एतस्य पुष्पस्य योगेन, राजकन्या समता। देवैः इच्छिता, सा कन्या रूपयौवनसम्पन्ना। शृणु, राजन्, कारणं तस्य, कथं मकरन्दः जातः। पृथिव्यां त्वं अन्यैः अजेतव्यः, कृष्णांशं विहाय। स धर्ममेघं राज्यं स्थापितवान्, हरिप्रियं। अग्नेः द्वयं उत्पन्नं, एकं सुन्दरमुखम्। मकरन्दः महाबलः, पञ्चवर्षे प्राप्तः। द्वादशवर्षे प्राप्ते, राजा प्रियः। शिलारूपं, तीव्रं, महाबलम्, शत्रुप्रतिषेधकम् बलम् उत्पन्नम्। तस्य सुन्दरं दिव्यं वनं, देवैः पूजितम्। एतद् श्रुत्वा, कृष्णांशः प्रेमव्यूहः पीडितः। देवसिंहः, कालज्ञः, मोहं सम्यक् अवगच्छत्। ततः कृष्णांशः देवसिंहसहितः, तस्मिन् भावे लीनः। मासान्ते, गृहं प्रत्यागत्य, सर्वं राज्ञे निवेदितवान्; कृष्णांशः मोहेन आविष्टः, जगज्जननीं स्तुतवान्। कृष्णांशः उवाच— रक्ष माम्, कामेन पीडितम्, पुष्पवतीं जागरय। महिषासुरमर्दिनि, यः मधुकैटभौ मोहितवती। चण्डमुण्डनाशिनि, धूम्रलोचनं दग्धवती। रक्तबीजस्य रक्तं पीतवती, सर्वदैत्यानां भयङ्करी।