कुन्तिभोजवंशसमुत्पन्नः शक्तिशाली लल्लसिंहः तत्र उपस्थितः। ततः नेत्रसिंहः सप्तलक्षसैन्यपरिवृतः तत्र अभवत्। तदा बौद्धाः भयाक्रान्ताः सर्वदिशो भूमिं परित्यज्य यत्र-तत्र अपगच्छन्। ततो हूहानदं प्राप्तवन्तः। श्यामदेशात् लक्षजनाः, तथा लक्षशास्त्रपाठकाः तत्र आसन्। कृष्णांशः लक्षसैन्ययुक्तः, देवः अपि लक्षसैन्यसहितः तत्र उपस्थितौ। मण्डलीकः इन्दुलसहितः लक्षसैन्येन सहितः तत्र आसीत्। जननायकः अपि लक्षसैन्येन सह तत्र स्थितः। तत्र बौद्धानां आर्यकानां च मध्ये भीषणं युद्धं अभवत्। सप्तलक्षबौद्धाः हताः, द्विलक्षआर्यदेशीयाः अपि नष्टाः। तदा यंत्रशक्त्या काष्ठसैन्यं निर्मितम्। लक्षाश्वारूढकाष्ठपुत्तलिकाः युद्धोत्सुकाः अभवन्। सहस्रं सिंहारूढाः, सहस्रं हंसारूढाः च तत्र आसन्। सप्तसहस्रं ऊष्ट्रारूढाः वीराः युद्धाय सज्जाः। द्विलक्षाः कृष्णपक्षेण संरक्षिताः विनष्टाः। तं अद्भुतं रमणीयं दृश्यं दृष्ट्वा, युद्धकुशलः जयन्तः तत्र आसीत्। सर्वे तत्र भस्मीकृताः विनष्टाः, विजयोद्घोषं कृत्वा पुनः पुनः स्तुतिं अकरोत्। ततः चीनदेशीयबौद्धाः द्विलक्षजनान् संगृह्य तत्र आगच्छन्। योगसिंहः गजारूढः, बलवान् धनुःशरधारी तत्र आसीत्। योगसिंहस्य शरैः पञ्चसहस्रजनाः हताः; तदा काञ्चनसिंहं निर्माय योगसिंहे प्रति प्रेषितम्। तस्य सिंहस्य पतनेन वीरः मृत्युम् आप्तः; तं सिंहं स्वदण्डेन प्रहार्य तत्र गर्जितवान्। तदा बौद्धसिंहस्य प्रेरणया तत्र व्याघ्रः प्रेषितः। स्वर्णवतीपुत्रः मातुलद्वयं मृत्युनाऽभिभूतं दृष्ट्वा शीघ्रं सम्मोहनाख्यं शुभं बाणं आदाय तान् बौद्धसिंहान् दशसहस्रराज्ञः च बन्धितवान्। तदा सर्वे हर्षिताः सन्देशं प्रेष्य नगरं गतवन्तः; बलात् लुण्ठयित्वा राजगृहम् आगच्छन्। तस्मिन् काले बौद्धसिंहः आगत्य जयन्तेन विमुक्तः। तदा दशकोटिधनं हर्षाय दत्तम्। ‘आर्यदेशं राज्यार्थं न गमिष्यामः’ इति त्रीलक्षजनाः एकत्रिताः रक्षपालगृहं गतवन्तः। सुप्रिया, योगसिंहादीन् कथय, हे विप्र। तदा देवः दुःखाकुलः अन्ते महेन्द्रं उपगच्छत्। "देवेश, नमः ते, सर्वदेवानां प्रीतिकर्ता; अधुना भूमौ लोकविधिः लङ्घितः इव दृश्यते।" इति वचनं श्रुत्वा महेन्द्रः दिव्यशक्त्या स्वपुत्रस्य जयन्तस्य विजयेन देवैः सह हृष्टः। तस्मिन् काले इन्दुलः विषण्णः, शारदा शुभदायिनी च। इत्येतत् तुभ्यं उक्तम्, हे ब्राह्मण; अधुनाऽपि शुभकथा शृणु—दशकोटिधनं समं समं दत्त्वा। अष्टमहाबलिनां निर्गमनं व्यवस्थितवान्। कामपालेन, हे ब्राह्मण, लक्षणः नकुलांशकः च। जयचन्द्र, महाभाग, मम वचनं सावधानं शृणु। अतः लक्षणः वीरः केवलं मम समीपं आगच्छतु। तं सेनायुक्तं ज्ञात्वा भूमिपालः महाबलः।