वीरश्रेष्ठ! तत्र यत्र सः शब्दः श्रूयते, तत्र गच्छ। इति उक्त्वा, स वीरः शस्त्रकुशलः महाबलवान् तस्याः वचनं श्रुत्वा, सौम्यया वाचा ताम् अपृच्छत् — “कस्मात् त्वं अत्र स्थित्वा रुदसि?” इति। तस्याः वचनं श्रुत्वा, सा राजकन्या वीरसेनं प्रति अवदत् — “मासस्य अन्ते मम विनाशः भविष्यति; अतः अहं शोचामि, बलिन्। केन पुण्येन त्वं दीर्घायुर्भूतः? कारणं वद।” तदा सा पुनः अवदत् — “अहं अपि दीर्घायुर्भविष्यामि; स्वामिनः कार्यं साधय।” इति। एवं श्रुत्वा स वीरश्रेष्ठः स्वयम् एव गृहं गतः। “एवं अस्तु” इति उक्त्वा सा धर्मवती निर्भया पुत्रं प्रति अवदत्। एवं चिन्तयन् स पुत्रः स्वजन्या सह च स्वस्रा च, पितरम् उवाच — “प्रिय पितः, मम शिरः चण्डिकायै समर्पय।” इति। एतत् श्रुत्वा वीरसेनः स्वशिरः छित्त्वा समर्पितवान्। तं रूपं दृष्ट्वा सेनापतिः आदौ एव सम्पूर्णं कारणं अवगच्छत्। तदा देवी तुष्टा, राज्ञे दीर्घायुर्दानं कृत्वा उवाच। वीरसेनः अवदत् — “अस्य वंशः सर्वः दीर्घायुर्भवतु।” रूपसेनः प्रशान्तचित्तः तस्य कन्या च, या कामरूपिणी सा, पृष्टवन्तौ — “एतेषां कोऽत्यन्तं स्नेहं दर्शितवान्? वद।” इति। तदा उक्तम् — “राजा स्वदासस्य कृते स्वशरीरं दत्त्वा परमं स्नेहं दर्शितवान्; भगिनी बान्धवत्वेन, पुत्रः तु पुत्रधर्मेण स्नेहं दर्शितवान्।” रूपसेनः प्राज्ञः राज्ञे महत् स्नेहं प्रदर्शितवान्। भोगवतीनाम्नि एका विस्मयकारिणी नगरी आसीत्। तत्र रूपवर्मा नाम राजा राज्यं कृतवान्। सः राजा शुभमण्डपे स्वगृहे निवसति स्म। तत्र एकया उत्तमया स्त्रिया, या मम योग्येति, शुकं पृष्टम्। सा आसीत् मगधराजस्य कन्या, शुभा चन्द्रवती नाम। एतत् श्रुत्वा स राजा द्विजश्रेष्ठं गणेशं उपगम्य, गणेशः अपि शीघ्रं शुभे मगधदेशे गतः। सः गणेशः शिवं शान्तं सर्वकामप्रदं नमस्कृत्य, मृडानन्दरूपं सर्वदुःखनाशकं प्रार्थितवान्। एवं ब्राह्मणेन उक्ते, शुभा चन्द्रवती — “पृथिव्यां कश्चन पुरुषः मम योग्यः अस्ति।” इति अवदत्। तत् श्रुत्वा सा देवी कामदां दुर्गां प्रार्थितवती। “नमः नमः जगन्मातः, ममाभीष्टप्रदायिनि। त्वं स्वाहा, त्वं स्वधा, त्वं संध्या; तस्यै नमः, पुनः पुनः नमः।” इति स्तुत्या, सा जगदम्बा सर्वसाररूपिणी तुष्टा अभवत्। मासस्य अन्ते सा सिद्धिरूपं धारयित्वा विवाहं व्यवस्थितवती। कस्यचित् दिवसे हे राजन्, मेना मदनमञ्जरीं दत्तवती। मेनका अवदत् — “राजन्, एवं विवाहाः योग्याः इति स्मृताः।” तद्वत्, त्रिविधाः स्त्रियः सन्ति, या वरस्य योग्याः। तस्य कारणं शृणु, राजन्, यथा मया दृष्टं यथाच घटितम्। एकः पुरुषः, अपत्यहीनः देवभक्तः, पतिव्रता भार्या तस्य आसीत्। सः सदा जूयमानः, मद्यपानरतश्च। तस्य आचरणं दृष्ट्वा, तस्य मातापितरौ वनं गतवन्तौ।