स्वाहा त्वं, स्वधा त्वं, संध्या त्वं; तस्यै नमः, पुनः पुनः नमः—इति स्तुत्या जगन्माता सर्वसाररूपिणी तुष्टा बभूव। मासस्य समाप्तौ सा सिद्धिरूपां धारयित्वा विवाहस्य आयोजनं चकार। किल कस्यचिद्दिने, हे राजन्, मेना मदनमञ्जरीं दत्तवती। ततः मेनका उवाच—“एवंविधाः विवाहाः सम्यक् मन्यन्ते।” तथैव स्त्रीणां त्रिविधा स्थितिः, यथायोग्यं वरस्य। तस्य हेतुम्, हे राजन्, शृणु, यथादृष्टं यथाभूतं मया। एकः कश्चन नरः, पुत्रहीनः सन्, देवभक्तः, पतिव्रता भार्या तस्य आसित। स तु सदा जूयते, मद्यपाननिरतः च। तस्य आचरणं दृष्ट्वा तस्य मातापितरौ वनं गतौ। सुतः तु मदपालः, सर्वधनं विनाश्य, रम्ये चन्द्रपुरनगरे समुपागमत्, यत्र हेमपतिः निवसति स्म। स उक्तवान्—“देवयाजिनः अहं पुत्रः, किंचित् धनमेव मया नीतम्। महावातेन तत् सर्वं जलनिधौ नष्टम्।” एतत् श्रुत्वा हेमपतिः स्वपत्नीं काममञ्जरीं संबोधितवान्—“मम कन्यां चन्द्रकान्तिं तस्मै वराय तवाज्ञया दास्यामि।” तदा मदपालं दुहितरं पतिं कृत्वा स्वगृहे स्थापितवान्। तदा मदपालः उक्तवान्—“आज्ञापय, हे धननाथ, शीघ्रमेव स्वगृहं गच्छामि।” स तस्मै चन्द्रकान्ति नाम दासीं दत्त्वा गृहं गतः। तदा स दासीं हत्वा भार्यां च धनहीनां कृत्वा परित्यक्तवान्। संवत्सरात् स पापात्मा तत्सर्वं सुवर्णं दुष्कृत्य विनाशितवान्। पुनः स दुष्टः श्वशुरगृहं प्राप्तवान्। तदा अहं पितरं समाचख्यं—“धनं चौरैः हृतम्।” स तु “एवमस्तु” इति उक्त्वा किञ्चिद्दिनानि तत्र स्थितवान्। स पुनः तां हत्वा नानारत्नानि गृहीत्वा गृहं गतः। एतत् श्रुत्वा शुकः करुणासिन्धुं राजानं उवाच। मेनका नाम नीचस्त्री, कृष्णवर्णा, विरूपा च आसीत्। तस्य कारणं, हे राजन्, उत्तमं शृणु, यथादृष्टं मया। तस्य पुत्रः बुद्धिमान् सिन्धुगुप्तः, धर्मात्मा, धनाढ्यः च आसीत्। तेन जयश्रीनगरे शुभविवाहः कृतः। श्रीदत्तः तु कुरुस्थलदेशं व्यापारार्थं गतवान्। जयलक्ष्मी कामार्तता पितृगृहे स्थितवती। काचित् दूतिका मार्गे तं मिलित्वा बहुधनं व्ययितवती। त्रिमासान्ते श्रीदत्तः श्वशुरगृहे आसीत्। मध्यरात्रौ मातरः तां पतिं प्रति प्रेषितवती। सा सस्नेहम् पतिं प्रति सम्मानं दर्शयित्वा गृहं गतवती। रिक्तगृहे होमदत्तः सर्पदष्टः अभवत्। सा शीघ्रतया तं विषमत्तं परपुरुषं तुष्टाव। शवम् उपलभ्य स्त्री तेन निर्जीवेन सह रमितवती। तदा कफल्लः नाम चौरः तद्वृत्तान्तकारणं दृष्ट्वा...