गृहे तु सः महान्तं मन्त्रं चामुण्डायाः बीजसंयुक्तं जपन् आसीत्। तत्र एका शोभना कन्या, शुभलक्षणा द्वादशवर्षीया, तिष्ठति स्म। तौ उभौ राजप्रासादं गतौ, तत्र राजानं पुण्यश्लोकैः सम्पूजितवन्तौ। तस्य पुत्रः भार्यया सह पलाय्य, तयोः अन्वेषणाय समागतौ। यावत्स्वगृहं प्रतियास्यामि, तावत् त्वया धर्मेण अस्या रक्षणं कार्यम् — इति उक्त्वा द्विजः तां स्त्रीं तस्यै समर्प्य स्वगृहं प्रतस्थे। ततो मध्यरात्रे, सुदेवः निर्भयः तां स्त्रीं समभाषत। सा उवाच — "सुदेवः ब्राह्मणश्रेष्ठः सदा मम हृदि वर्तते" इति। सुदेवः अपि अवदत् — "सुभू, यदि त्वं ब्राह्मणश्रेष्ठं इच्छसि, अहम् सदा तव दासः भविष्यामि, द्विजे!" इति। एवं श्रुत्वा, सुदेवः तस्याः मुखात् यन्त्रं अपास्यत्। हे राजन्, तस्मिन्काले चतुर्मासानन्तरं सा गर्भिणी अभवत्। मन्त्रिणः पुत्रः तु ब्राह्मण्याः रूपेण मोहितः अभवत्। स्नेहान्वितः मन्त्रिणः, पण्डितैः सह हृदयेन बहु विचिन्त्य, तस्य पुत्रस्य विषये चिन्तामग्नः अभवत्। मन्त्रिणः पुत्रः पुण्यक्षेत्रप्रदेशे त्रिमासान् अवसत्। तदनन्तरं, सः कामातुरः, नम्रचित्तः, स्नेहशिथिलः, राजप्रियां कामार्तां समालिङ्ग्य तस्याः सङ्गं प्राप। सुदेवः मानवभावं प्राप्त्वा, मूलदेवस्य गृहम् अगच्छत्। मूलदेवः, हृष्टचित्तः, शशिनाम्ना मित्रं आसीत्। सः सर्वं राज्ञे निवेद्य, "राजन्, कन्यां मे ददातु" इति उक्तवान्। मन्त्रिणः राजकरनामकः पुत्रं मदनालसां नाम्ना अलभत। स्वपुत्रवियोगदुःखात् मन्त्रिणः दुःखितः अभवत्। "यथा तुष्टोऽसि तथा आचर" इति उक्तम्। "राजन्, तव पुत्रस्य सुखार्थं कन्यां मे ददातु" इति पुनः निवेदितम्। वेदविधिना बहूनि दानानि वित्तसहितानि दत्वा, शशी राजकन्यां गृहं निनाय। "इयं राजकन्या मम, भोगाय उत्तमा पत्नी" इति उक्त्वा, वैतालः रुद्रस्य सेवकः, राजानं सम्बोधितवान्। राजा उवाच — "पितरौ आज्ञाय, कन्या देवतासमक्षं स्थितवती" इति। शास्त्रे अपि उक्तम् — "स्त्री रत्नमिव सदा रक्ष्या" इति। "क्षेत्रं कृषकस्य, न बीजदातुः" इति। सुदेवस्य पुत्रः एव पात्रतां प्राप्नोति। एवं शास्त्रवचनेन तव कथितम्। एतद् श्रुत्वा मदनालसः पुत्रः वदति स्म। सः बहुलाष्टम्यां स्नात्वा, तेन पुण्येन, गोविन्दं हृदि स्मरन्, सौम्यैः शब्दैः स्तुतवान्। "त्वया एव लीलया, देवदेव, प्रियतमेना सह, एष रहस्यं रक्षितम्।" "संसारान्ते त्वं कालरूपेण जगत् विनाशयसि; नमो नमः।" इति। तस्य स्तोत्रबलात्, देवदेवेन सः मोक्षं प्राप्तः। स्वप्रियाम् आलिङ्ग्य, राजा प्रमुदितः सुदेवम् आहूय, स्वभगिनीं हर्षेण तस्मै दत्तवान्। सुदेवः, काममत्तां भगिनीं क्षत्रियात् गृह्णाति स्म। एवं, हे राजन्, तस्य धीमतः आचारः ते कथितः।