सर्वे ते स्वर्गं गताः; तेषां पुण्यं कस्य अधिकं इति विचार्यते। किं नृपार्थं केवलस्य दासस्य मृत्युः युक्तः? दासेन नृपस्यानुकम्पया रम्या स्त्री दत्ता। कामं जित्वा धर्मं रक्षेत्, स हि राज्ञः अपि श्रेष्ठः। शृणु, महाभाग राजन्, त्वदर्थं रम्यां कथां वक्ष्यामि। उज्जयिन्यां महाभाग एको राजा आसीत्—महासेन इति नाम्ना। तस्य पुत्रः गुणाकरः नाम, मद्य-मांसाभ्यसक्तः। स स्वजनैः परित्यक्तः पृथिव्याम् अविचरद्। तत्र कपर्दी नाम योगी तम् कपालार्चना-पूजया सम्पूजितवान्। स तस्यातिथ्यस्य कृते यक्षिणीं आह्वयत्। प्रातःकाले सा यक्षिणी कैलासं गतवती। कपर्दिना तस्मै यक्षिण्याः आकर्षणाय विद्यादानं कृतम्। स शुभमन्त्रं जप्त्वा अपि, वाञ्छितां यक्षिणीं नापश्यत्। स पितरौ प्रणम्य, स्वगृहं रात्रौ प्रतिनिवृत्तः। प्रतिबोधिवनं प्राप्त्वा, तत्र शिष्यत्वं प्राप। तत्र योगिनी देवी न दृष्टा, स चिन्तया क्लिश्यमानः अभवत्। पुनः स पप्रच्छ—"देवि, किमर्थं प्रिया यक्षिणी न आगता?" ब्राह्मण, सिद्ध्यर्थं त्रिविधं कर्म विद्येत। किञ्च सुन्दरशरीरेण कृतं कर्म, पुनः वाचा च कायेन च यत् सम्पद्यते, तत् ज्ञेयम्। परत्र पितृलोके स्थूलशरीरेण कृतं कर्म स्मर्यते। यच्च मनसा वाचा कायेन च अस्मिन जन्मनि जायते, तत् सिद्धिदं भवति। अतः साधकः अत्रैव त्रिविधं कर्म कुर्यात्; अन्यथा, परजन्मनि यक्षत्वं प्राप्नोति—एवं द्विजः तत्र निष्ठितः। एवं उक्त्वा वेतालः प्रसन्नवदनः अभवत्। "शुभम्, शुभम्" इति वदन्, तं सन्मान्य वचोभिः पूजयामास। अथ वसङ्कम्बलकनगरे सुदक्षः नाम राजा आसीत्। स धर्मात्मा, नीतिमान्, शूरः, उदारः, शिवभक्तः च। तस्य कन्या धनवती नाम, रम्या, शुभा, समृद्धा च। कालेन मोहिनी नाम कन्या अपि तस्य अभवत्। ततः कालेन धनवती विधवा अभवत्, पितरि समीपे दिवंगते। तत्र न्यायशर्मा नाम ब्राह्मणः आसीत्, यः धर्मधनस्य चौरः आसीत्। अकस्मात् वैश्यवर्णा स्त्री आगता; सैव तस्य हस्तं तदा स्पृष्टवती। सा पुनः पुनः "राम, कृष्ण, प्रद्युम्न, अनिरुद्ध" इति रुरोद। ब्राह्मणः अवदत्—"अहं विप्रः, त्र्यहं शूले स्थितः।" एतच्छ्रुत्वा धनवत्या मोहिनी पुत्र्या विवाहः कृतः। ब्राह्मणः अवदत्—"शृणु, सुन्दरि, यदा हृदि कामना जायते..." इत्युक्त्वा, स ब्राह्मणः मृत्युम् उपगम्य यमलोकं गतः। मोहिनी, यौवनसमन्विता, मातृगृहे स्थितवती। कानि सुखानि, का आश्चर्याणि, कः जागर्ति, कः स्वपिति? इति द्विजः श्लोकं उक्तवान्, ब्राह्मणाः तस्य उत्तरं न ददुः। तस्यै, शान्तचित्तेन उक्तम्—"शृणु, मोहिनि, सुन्दरि; शय्या, भूषणं, भोगश्च—एते अष्टधा बुधैः ज्ञेयाः।