ऊषतुस्तत्र तौ वीरौ राजमान्यौ महाबलौ 3.3.9.
गौरांगं कमलाक्षं च दीप्यमानं स्वतेजसा
शंखशब्दं चकारोच्चैर्जयशब्दं पुनःपुनः
आयाता बहवो विप्रा वेदशास्त्रपरायणाः
रामांशं तं शिशुं ज्ञात्वा प्रसन्नवदनं शुभम्
संजातः कृत्तिकाभे च पितृवंशयशस्करः
मासान्ते च सुते जाते ब्राह्मी पुत्रमजीजनत्
तदा च ब्राह्मणाः सर्वे दृष्ट्वा बालं शुभाननम्
तैर्द्विजैश्च कृतो नाम्ना बलखानिर्महाबलः
चामुण्डो देवकिसुतो निजवंशभयंकरः न तत्याज सुतं राजा बालत्वेऽपि दयापरः ।। 3.3.9.
त्रिवर्षांते गते तस्मिन्बलखानौ सुते शुभे
वत्सराजो ययौ देशे गुर्जरे च मदालसाम्। स सुतां च समादाय दिने तस्मिन्समागतः
प्राप्ते तस्मिन्वत्सराजे जम्बुकः स्वबलैर्वृतः
रुरोध नगरीं सर्वां राज्ञः परिमलस्य वै
माहिष्मतैः सप्तलक्षैः सार्द्धं युद्धमभून्महत्
शिवस्य वरदानेन भ्रात्रोर्जातः पराजयः
वेश्यां लक्षारतिं तस्य तं हतं तद्गजं तथा
गृहीत्वा नगरीं सर्वां भस्मयित्वा गृहं ययौ
दुर्गेषु यानि रत्नानि तानि प्राप्य मुदा ययौ
कृष्णांशं सप्तमास्यं हि चादधाद्दैवतप्रिया 3.3.9.
कल्पक्षेत्रं समागम्य कालिंद्यां तमपातयत्
सामन्तो नाम तं गृह्य श्वशुरालयमाययौ
भाद्रकृष्णाष्टमीसौम्ये ब्राह्मनक्षत्रसंयुते
श्यामांगः स च पद्माक्ष इंद्रनीलमणिद्युतिः
विस्मिता जननी तत्र दृष्ट्वा बालं तमद्भुतम्
उदयः किमहो जातो देवानां सूर्यरूपकः
कृष्णांशो भूतले जातः सर्वानन्दप्रदायकः
इत्याकाशवचः श्रुत्वा ते परं हर्ष माययुः
श्यामांगं सुन्दरं बालं सर्वलक्षणलक्षितम्
तदा तु नगरी सर्वा हर्षभूता बभूव ह 3.3.9.