मद्देशे मंडलीकाश्च बहवः संति सांप्रतम्
इत्युक्त्वा वैष्णवास्त्रं तान्क्रुद्धः स च समादधत्
महीराजस्तु तच्छ्रुत्वा महद्भयमुपागमत्
नानामल्लाः समाजग्मुस्तेन राज्ञैव सत्कृताः
उर्वीयाधिपतेः पुत्रः षोडशाब्दवया बली
पितृष्वसृपतिं भूपं नत्वा नाम्नाऽभयो बली
उवाच श्यालजं प्रेम्णा भवान्युद्धविशारदः
क्व भवान्वज्रसदृशः क्व सुतोऽयं सुकोमलः 3.3.10.
इति श्रुत्वा नृपः स्यालो महीपतिरिति स्मृतः
शृणु तत्कारणं भूप यथा ज्ञातो मया शिशुः
पंडितांश्च समाहूय मुहूर्तं पृष्टवान्मुदा
लक्षणं वचनं प्राह महीराजमनुत्तमम्
कृष्णांशस्तस्य योग्योऽयं देशराजसुतोऽवरः
तच्छ्रुत्वा लक्षणो वीरः पूर्वे बर्हिष्मतीं प्रति
उत्तरे नैमिषारण्यं स्वकीयं राष्ट्रमादधत्
नागोत्सवे च भूपाल पंचम्यां च नभस्सिते
इति श्रुत्वा स कृष्णांशो वाक्छरेण प्रपीडितः। अभयं भुजयोः शीघ्रं गृहीत्वा सोऽयुधद्बली
क्षणमात्रं रणं कृत्वा भूमिमध्ये तमक्षिपत् 3.3.10.
मूर्च्छितं स्वसुतं ज्ञात्वा खड्गहस्तो महीपतिः
रुषाविष्टांश्च ताञ्ज्ञात्वा कृष्णांशो बलवत्तरः
पराजिते मल्लबले खड्गहस्तो महीपतिः
ज्ञात्वा तमीदृशं भूपं वारयामास भूपतिः
नवाब्दांगे च कृष्णांशे चाह्लादाद्याः कुमारकाः
नमस्ते तात भूपाग्र्य सर्वानंदप्रदायक
इति श्रुत्वा वचस्तेषां तथेत्युक्त्वा महीपतिः
ददौ तेभ्यो मुदा युक्तो हरिणीगर्भसंभवान् त्वन्मुखेन श्रुतं सूत हरिणी वडवा यथा
भीष्मसिंहाय संप्राप्ता शक्राद्देवेशतो मुने
दिव्यांगा भूषणापन्ना नभस्सलिलगामिनः सूत उवाच 3.3.10.
सेवनं भास्करस्यैव कृतं च द्वादशाब्दिकम्
प्राह देव नमस्तुभ्यं यदि देयो वरस्त्वया