கிருஷ்ணாம்சன் தீயாக மாறியதை பார்த்த அஹ்லாதன் மிகுந்த கவலையில் மூழ்கினார். அப்போது தேவீ அவனை நோக்கி, “குழந்தா, அவன் உண்மையில் உன் மகனே” என்று அருளினார். தேவீ இவ்வாறு கூறியதும், வாஸவனின் ஆணையின்படி இந்துலோ, தெய்வீக குதிரையில் ஏறி அங்கு வந்தார். அவர் உடலிலிருந்து மேகங்களைப் போலச் சுற்றிலும் பரவி குதிரைகள் தோன்றின. தீ அமைதியானதும், அவர் தன் தோழருடன் ஆனந்தமாகத் தன் வாயிலிருந்து வெளியில் வந்தார். அப்போது எழு இலட்சம் பேர் உயிருடன் மீண்டும் எழுந்தனர்; தீயும் அமைந்தது. மீதமிருந்த ஒரு இலட்சம் வீரர்கள் அனைவரும் பயத்தில் ஆடினர். அவர்களில் சிலர் துறவி ஆனார்கள்; சிலர் பிரம்மச்சர்யம் மேற்கொண்டார்கள். பின்னர் தாலனன், கஜசேனன் உள்ளிட்ட வீரர்களை கட்டிப்பிடித்தார். படையின் பிரிவை அகற்றிய பின், தாலனன் அந்த வீரர்களை குச்சியால் அடித்து, கம்பங்களில் கட்டினார். யானைமுத்தின் கட்டளையின்படி, அந்த புத்திசாலி தளபதி யுத்தரதத்தில் ஏறினார்; யானைமுத்தும் மண்டபத்தில் இருந்தது. பின்னர் கஜசேனன், அவர்களுக்கு தெய்வீக உணவு வழங்கி, அந்த ஒரு இலட்சம் வீரர்களை நிறுவி, Rudrapura நோக்கி புறப்பட்டார். அவர்கள் இரும்புக் கோட்டைகளில் இரவு தங்கினர்; உள்ளே வலிமையுடன் போராடினர்; “விரைவில் வாசலைத் திறக்க，否则 நீங்கள் உயிரிழப்பீர்கள்” என்று அறிவிக்கப்பட்டது. இதைக் கேட்ட தளபதி, அந்த ஒரு இலட்சம் வீரர்களுக்குக் கட்டளை வழங்கினார். இதை கேட்ட வீரர்கள், நூறு பேரை ஒரே நேரத்தில் கொல்லக்கூடிய ஆயுதங்களால் தாக்கப்பட்டனர். பத்து ஆயிரம் பேர் கொல்லப்பட்டதும், கிருஷ்ணாம்சத்தின் பாகமான பிந்துலன் குதிரையில் ஏறினார். உயிர்தப்பியவர்கள், தங்கள் தோழர்களுடன் சேர்த்து, எண்பது பேர் மட்டுமே இருந்தனர். இதைக் கேட்ட அரசன், அச்சத்துடன் தன் இரு மகன்களுடன், வழிப்படி தன் மகளைக் கொடுத்து, தனது பாவத்தை நீக்கிக் கொண்டார். பதினாறு பொன்னான ஒட்டகங்களை எடுத்துக் கொண்ட அவர் மகிழ்ச்சியில் மூழ்கினார். வீட்டில் மகிழ்ச்சி நிறைந்ததும், அரசி தானாகவே பொன்னால் அலங்கரிக்கப்பட்டார். “நான் இறந்துவிட்டேன், மகனே, ஆனால் நீயால் நான் உண்மையில் உயிர்ப்புண்டேன்” என்று கூறினாள். இதை கேட்ட பிந்துலன், அந்த வீரன், மகிழ்ச்சியுடன் தன் தாய்க்கு வணங்கி உரைத்தான். மகிழ்ச்சி வீட்டில் நிறைந்தபோது, புத்திசாலியான பரிமளன் அரசன் அங்கிருந்தார். கிருஷ்ணகுமாரன் என்ற அரசன் மறைந்ததும், ரத்னபானு ஆட்சியில் அமர்ந்தார். அந்த மகோன்னதன், துக்கத்தில் ஆழ்ந்து, ஒரு இலட்சம் சந்திகா ஹோமங்களைச் செய்தார். ஆண்டுக்காண்டு, பவிஷ்யனின் அவயவங்களில் இருந்து ஏழு பேர் பிறப்பார்கள் என்று கூறப்பட்டது. இவ்வாறு சொல்லப்பட்டதும், அரசி கருவுற்றார். இரண்டாம் வருடம், துஷாசனனின் புண்ணிய பாகத்திலிருந்து ஒரு குழந்தை பிறந்தது. உத்தர்ஷாம்சன் சாரதனன், துர்முகன் மார்தனன் ஆனார். சித்ரபாணனின் பாகம் வர்த்தனன் ஆனார்; அதன் பின் வேலா பிறந்தார். அவள் பூமியில் பிறந்தபோது, பயங்கரமான நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டது; நகரத்தில் எலும்பும் சர்க்கரையும் கலந்து ரத்தம் பெய்தது. பிராமணர்கள் கூடி, பிறப்புச் சடங்குகள் மற்றும் பிற கிரியைகள் நடத்தினர். சந்திரனின் தாய் இலா, விசித்திரமாக பூமியில் பிறந்தார். அந்த மகள் பிறந்தபோது, அவளது தந்தை சிறந்தவற்றை பிராமணர்களுக்கு வழங்கினார். பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கடந்தபோது, அந்த அழகிய மகள் வளர்ந்தாள். “யார் என்னை மண்டபத்தில், ரத்தம் ஓடும் நதிகளில் குளிக்க வைப்பாரோ...” என்று கூறப்பட்டது. பின்னர் அரசன், பொன்னான தட்டில், வேலாமுகனிலிருந்து எழுந்த ஒரு பாடலை அமைத்தார். மூன்று இலட்சம் செல்வமும், ஒரு இலட்சம் படையுடன், அவர் சிந்து, ஆர்யதேசம் ஆகியவற்றிற்குச் சென்றார்; ஒவ்வொரு அரசனையும் சந்தித்தார்; தன் மாமனாரை அடைந்ததும், இவ்வாறு கூறினார். அதை கேட்ட மாமனார், “வீரனே, ப்ரஹ்மானந்தன் மிகவும் வலிமை வாய்ந்தவன்” என்று சொன்னார்.