କେନାକ୍ଷଯାଶ୍ ଚ ଲୋକାଃ ସ୍ଯୁଃ ଖ୍ଯାତିଶ୍ ଚ ପରମା ମୁନେ ତଥୈଵ ଚାର୍ଚନୀଯତ୍ଵଂ ସତ୍ସୁ ତତ୍ କଥଯସ୍ଵ ମେ
ହେ ମୁନି, କେଉଁ ଉପାୟରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅବିନାଶୀ ହୁଅନ୍ତି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କୀର୍ତ୍ତି ଓ ସଦ୍ବ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପୂଜ୍ୟତା ମିଳେ? ଏହି କଥା ମୋତେ କହ।
ଅପତ୍ଯେନ ମହାବାହୋ ସର୍ଵମ୍ ଏତଦ୍ ଅଵାପ୍ଯତେ ମମାଖ୍ଯାତିର୍ ଅପତ୍ଯେନ ବ୍ରହ୍ମଣା ଋଷିଭିଃ ସହ
ହେ ମହାବାହୁ, ସମସ୍ତ କଥା ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ। ମୋର କୀର୍ତ୍ତି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ସହିତ, ସନ୍ତାନ ଦ୍ୱାରା ହିଁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
କିଂ ନ ପଶ୍ଯସି ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ଯତୋ ମାଂ ପରିପୃଚ୍ଛସି ଵର୍ତଯିଷ୍ଯାମି ଯଚ୍ ଚାପି ଯଥାଦୃଷ୍ଟଂ ପୁରାଚଲ
ହେ ପାହାଡ଼ରାଜ, ତୁମେ କାହିଁକି ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛ? ତୁମକୁ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଛି, ସେଥିରେ ମୁଁ କଥା କହିବି।
ଵାରାଣସୀମ୍ ଅହଂ ଗଚ୍ଛନ୍ନ୍ ଅପଶ୍ଯଂ ସଂସ୍ଥିତଂ ଦିଵି ଵିମାନଂ ସୁନଵଂ ଦିଵ୍ଯମ୍ ଅନୌପମ୍ଯଂ ମହର୍ଧିମତ୍
ମୁଁ ବାରାଣସୀକୁ ଯାଉଥିବାବେଳେ ଆକାଶରେ ଏକ ଦିବ୍ୟ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ମହାମହିମା ଥିବା ମହଲ ଦେଖିଲି।
ତସ୍ଯାଧସ୍ତାଦ୍ ଆର୍ତନାଦଂ ଗର୍ତସ୍ଥାନେ ଶୃଣୋମ୍ଯ୍ ଅହମ୍ ତମ୍ ଅହଂ ତପସା ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତତ୍ରୈଵାନ୍ତର୍ହିତଃ ସ୍ଥିତଃ
ସେଥିରେ ତଳେ, ଗହ୍ୱର ଭିତରୁ ମୁଁ ବେଦନାର ଚିତ୍କାର ଶୁଣିଲି। ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଏହା ବୁଝି, ସେଠାରେ ଲୁଚି ରହିଲି।
ଅଥାଗାତ୍ ତତ୍ର ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ଵିପ୍ରୋ ନିଯମଵାଞ୍ ଶୁଚିଃ ତୀର୍ଥାଭିଷେକପୂତାତ୍ମା ପରେ ତପସି ସଂସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ, ହେ ପାହାଡ଼ରାଜ, ଏଠାକୁ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆସିଲେ, ସଂଯମୀ ଓ ପବିତ୍ର, ତୀର୍ଥସ୍ନାନରେ ପବିତ୍ର ହୋଇଥିବା, ଉଚ୍ଚ ତପସ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ।
ଅଥ ସ ଵ୍ରଜମାନସ୍ ତୁ ଵ୍ଯାଘ୍ରେଣାଭୀଷିତୋ ଦ୍ଵିଜଃ ଵିଵେଶ ତଂ ତଦା ଦେଶଂ ସ ଗର୍ତୋ ଯତ୍ର ଭୂଧର
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯିବା ସମୟରେ ଏକ ବାଘ ଦ୍ୱାରା ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ତେଣୁ ସେ ଗହ୍ୱର ଥିବା ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଗର୍ତାଯାଂ ଵୀରଣସ୍ତମ୍ବେ ଲମ୍ବମାନାଂସ୍ ତଦା ମୁନୀନ୍ ଅପଶ୍ଯଦ୍ ଆର୍ତୋ ଦୁଃଖାର୍ତାଂସ୍ ତାନ୍ ଅପୃଚ୍ଛଚ୍ ଚ ସ ଦ୍ଵିଜଃ
ଗହ୍ୱର ଭିତରେ, ଘାସର ଖୁଟିରେ ଝୁଲୁଥିବା ମୁନିମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ, ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦେଖିଲେ ଓ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
କେ ଯୂଯଂ ଵୀରଣସ୍ତମ୍ବେ ଲମ୍ବମାନା ହ୍ଯ୍ ଅଧୋମୁଖାଃ ଦୁଃଖିତାଃ କେନ ମୋକ୍ଷଶ୍ ଚ ଯୁଷ୍ମାକଂ ଭଵିତାନଘାଃ
ତୁମେ କିଏ, ଏହି ଘାସର ଖୁଟିରେ ଉଲ୍ଟା ମୁହଁରେ ଝୁଲି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛ? କେଉଁ ଉପାୟରେ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ?
ଵଯଂ ତେ କୃତପୁଣ୍ଯସ୍ଯ ପିତରଃ ସପିତାମହାଃ ପ୍ରପିତାମହାଶ୍ ଚ କ୍ଲିଶ୍ଯାମସ୍ ତଵ ଦୁଷ୍ଟେନ କର୍ମଣା
ଆମେ ତୁମର ପିତା, ପିତାମହ ଓ ପ୍ରପିତାମହ, ଯେଉଁମାନେ ପୁଣ୍ୟ କାମ କରିଥିଲୁ। ତୁମର ଦୁଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଏହି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛୁ।
ନରକୋ ଽଯଂ ମହାଭାଗ ଗର୍ତରୂପେଣ ସଂସ୍ଥିତଃ ତ୍ଵଂ ଚାପି ଵୀରଣସ୍ତମ୍ବସ୍ ତ୍ଵଯି ଲମ୍ବାମହେ ଵଯମ୍
ହେ ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ, ଏହି ଗହ୍ୱର ଆକାରରେ ଏକ ନରକ। ତୁମେ ଘାସର ଖୁଟି, ତାହାରେ ଆମେ ଝୁଲିଛୁ।
ଯାଵତ୍ ତ୍ଵଂ ଜୀଵସେ ଵିପ୍ର ତାଵଦ୍ ଏଵ ଵଯଂ ସ୍ଥିତାଃ ମୃତେ ତ୍ଵଯି ଗମିଷ୍ଯାମୋ ନରକଂ ପାପଚେତସଃ
ତୁମେ ବଞ୍ଚିଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ଏଠି ରହିବୁ। ତୁମେ ମରିଗଲେ, ଆମେ ପାପରେ ଲିପ୍ତ ହୋଇ ନରକକୁ ଯିବୁ।
ଯଦି ତ୍ଵଂ ଦାରସଂଯୋଗଂ କୃତ୍ଵାପତ୍ଯଂ ଗୁଣୋତ୍ତରମ୍ ଉତ୍ପାଦଯସି ତେନାସ୍ମାନ୍ ମୁଚ୍ଯେମ ଵଯମ୍ ଏନସଃ
ଯଦି ତୁମେ ବିବାହ କରି ଏକ ଗୁଣବତୀ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦେଉଛ, ତେବେ ଏହି ପାପରୁ ଆମେ ମୁକ୍ତି ପାଇବୁ।
ନାନ୍ଯେନ ତପସା ପୁତ୍ର ତୀର୍ଥାନାଂ ଚ ଫଲେନ ଚ ଏତତ୍ କୁରୁ ମହାବୁଦ୍ଧେ ତାରଯସ୍ଵ ପିତୄନ୍ ଭଯାତ୍
ଅନ୍ୟ କୌଣସି ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ତୀର୍ଥ ଫଳରେ ଏହା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କର, ହେ ପ୍ରଜ୍ଞାବାନ, ଏବଂ ପିତୃମାନେକୁ ଭୟରୁ ଉଦ୍ଧାର କର।
ସ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ଆରାଧ୍ଯ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜମ୍ ପିତୄନ୍ ଗର୍ତାତ୍ ସମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଗଣପାନ୍ ପ୍ରଚକାର ହ
ସେ ଏପରି ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ବୃଷଧ୍ୱଜଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ପିତୃମାନେକୁ ଗହ୍ୱରରୁ ଉଦ୍ଧାର କରି, ଗଣମାନେଙ୍କ ନେତା ହେଲେ।
ସ୍ଵଯଂ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଦଯିତଃ ସୁଵେଶୋ ନାମ ନାମତଃ ସଂମତୋ ବଲଵାଂଶ୍ ଚୈଵ ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ଗଣପୋ ଽଭଵତ୍
ସେ ନିଜେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ସୁବେଶ ନାମରେ ପରିଚିତ, ସମ୍ମାନିତ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୋଇ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଗଣମାନେଙ୍କ ନେତା ହେଲେ।
ତସ୍ମାତ୍ କୃତ୍ଵା ତପୋ ଘୋରମ୍ ଅପତ୍ଯଂ ଗୁଣଵଦ୍ ଭୃଶମ୍ ଉତ୍ପାଦଯସ୍ଵ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ସୁତାଂ ତ୍ଵଂ ଵରଵର୍ଣିନୀମ୍
ସେଥିପାଇଁ, ହେ ପାହାଡ଼ରାଜ, ତୁମର କନ୍ୟା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରୂପବତୀ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତପସ୍ୟା କରି ଏକ ଗୁଣବାନ ସନ୍ତାନ ଜନ୍ମ ଦିଅ।
ସ ଏଵମ୍ ଉକ୍ତ୍ଵା ଋଷିଣା ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରୋ ନିଯମସ୍ଥିତଃ ତପଶ୍ ଚକାରାପ୍ଯ୍ ଅତୁଲଂ ଯେନ ତୁଷ୍ଟିର୍ ଅଭୂନ୍ ମମ
ଏପରି ମୁନିଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ପାହାଡ଼ରାଜ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଅପୂର୍ବ ତପସ୍ୟା କଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି।
ତଦା ତମ୍ ଉତ୍ପପାତାହଂ ଵରଦୋ ଽସ୍ମୀତି ଚାବ୍ରଵମ୍ ବ୍ରୂହି ତୁଷ୍ଟୋ ଽସ୍ମି ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ତପସାନେନ ସୁଵ୍ରତ
ତାପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ପ୍ରକଟ ହେଲି ଏବଂ କହିଲି, 'ମୁଁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେବାକୁ ସମର୍ଥ। କହ, ହେ ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜ, ତୁମର ତପସ୍ୟାରେ ମୁଁ ଖୁସି ହୋଇଛି, ଏହି ଉତ୍ତମ ବ୍ରତଧାରୀ।'
ଭଗଵନ୍ ପୁତ୍ରମ୍ ଇଚ୍ଛାମି ଗୁଣୈଃ ସର୍ଵୈର୍ ଅଲଂକୃତମ୍ ଏଵଂ ଵରଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛସ୍ଵ ଯଦି ତୁଷ୍ଟୋ ଽସି ମେ ପ୍ରଭୋ
ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଚାହୁଁଛି ଯେ ମୋ ପୁଅ ହେଉ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶୋଭିତ। ଯଦି ଆପଣ ମୋ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ, ତେବେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗିରିରାଜସ୍ଯ ଭୋ ଦ୍ଵିଜାଃ ତଦା ତସ୍ମୈ ଵରଂ ଚାହଂ ଦତ୍ତଵାନ୍ ମନସେପ୍ସିତମ୍
ହେ ଦ୍ୱିଜଗଣ, ପାହାଡ଼ର ରାଜାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କ ମନର ଆଶା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ ମୁଁ ସେହି ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲି।
କନ୍ଯା ଭଵିତ୍ରୀ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ର ତପସାନେନ ସୁଵ୍ରତ ଯସ୍ଯାଃ ପ୍ରଭାଵାତ୍ ସର୍ଵତ୍ର କୀର୍ତିମ୍ ଆପ୍ସ୍ଯସି ଶୋଭନାମ୍
ହେ ଶୈଳେନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ତପସ୍ୟାରେ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମ ନେବ। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ, ସମସ୍ତଠାରେ ତୁମେ ମହାନ୍ କୀର୍ତ୍ତି ଲାଭ କରିବ।
ଅର୍ଚିତଃ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ ତୀର୍ଥକୋଟିସମାଵୃତଃ ପାଵନଶ୍ ଚୈଵ ପୁଣ୍ଯେନ ଦେଵାନାମ୍ ଅପି ସର୍ଵତଃ
ସେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ଅନେକ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଘିରିଥିବା, ପୁଣ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହେବେ।
ଜ୍ଯେଷ୍ଠା ଚ ସା ଭଵିତ୍ରୀ ତେ ଅନ୍ଯେ ଚାତ୍ର ତତଃ ଶୁଭେ
ସେ ତୁମର ଜେଷ୍ଠା କନ୍ୟା ହେବେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଆସିବେ, ହେ ଶୁଭେ।
ସୋ ଽପି କାଲେନ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରୋ ମେନାଯାମ୍ ଉଦପାଦଯତ୍ ଅପର୍ଣାମ୍ ଏକପର୍ଣାଂ ଚ ତଥା ଚୈଵୈକପାଟଲାମ୍
ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ, ପାହାଡ଼ର ମହାରାଜ ମେନାଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଅପର୍ଣ୍ଣା, ଏକପର୍ଣ୍ଣା ଏବଂ ଏକପାଟଳାଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ।
ନ୍ଯଗ୍ରୋଧମ୍ ଏକପର୍ଣଂ ତୁ ପାଟଲଂ ଚୈକପାଟଲାମ୍ ଅଶିତ୍ଵା ତ୍ଵ୍ ଏକପର୍ଣାଂ ତୁ ଅନିକେତସ୍ ତପୋ ଽଚରତ୍
ନ୍ୟଗ୍ରୋଧା, ଏକପର୍ଣ୍ଣା ଏବଂ ପାଟଳା, ଏହା ସହିତ ଏକପାଟଳା। ଏକପର୍ଣ୍ଣା ଖାଇବା ପରେ, ଅନିକେତା ତପସ୍ୟା କଲେ।
ଶତଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣାଂ ଦୁଶ୍ଚରଂ ଦେଵଦାନଵୈଃ ଆହାରମ୍ ଏକପର୍ଣଂ ତୁ ଏକପର୍ଣା ସମାଚରତ୍
ଶତ ହଜାର ବର୍ଷ ଯାଏଁ, ଯାହା ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏକପର୍ଣ୍ଣା ଏକଟି ପତ୍ର ଖାଇ ତପସ୍ୟା କଲେ।
ପାଟଲେନ ତଥୈକେନ ଵିଦଧେ ଚୈକପାଟଲା ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ତୁ ଆହାରଂ ତାଃ ପ୍ରଚକ୍ରତୁଃ
ଏକପାଟଳା ମଧ୍ୟ ଏକଟି ପାଟଳା ପତ୍ର ଖାଇ ତପସ୍ୟା କଲେ। ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲାପରେ, ସେମାନେ ସେହିପରି ଆହାର ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଅପର୍ଣା ତୁ ନିରାହାରା ତାଂ ମାତା ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ ନିଷେଧଯନ୍ତୀ ଚୋ ମେତି ମାତୃସ୍ନେହେନ ଦୁଃଖିତା
କିନ୍ତୁ ଅପର୍ଣ୍ଣା କିଛି ଖାଇଲେ ନାହିଁ। ତାଙ୍କ ମାଆ ମାତୃସ୍ନେହରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, 'ଖା' ବୋଲି ନିଷେଧ କଲେ।
ସା ତଥୋକ୍ତା ତଯା ମାତ୍ରା ଦେଵୀ ଦୁଶ୍ଚରଚାରିଣୀ ତେନୈଵ ନାମ୍ନା ଲୋକେଷୁ ଵିଖ୍ଯାତା ସୁରପୂଜିତା
ମାଆଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ଦେବୀ ସେହି ନାମରେ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଲେ।