ਪਿਆਰੇ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਉਥੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮਨੋਯੋਗ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਰੋਗਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ-ਦੋਸ਼ ਵਰਗੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਜਲ ਚੱਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ ਅਤੇ ਪਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਆਠ-ਅੱਖਰੀ ਮੰਤਰ 'ਓਂ ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣਾਯ' ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਉਲਝਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ 'ਓਂ ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣਾਯ' ਮੰਤਰ ਹਰੇਕ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਜਲ ਨੂੰ 'ਨਾਰਾ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਇਹ ਜਲ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਦ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ; ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ (ਦਵਿਜ) ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ; ਯਜਨ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ; ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ। ਧਰਤੀ, ਜਲ, ਅੱਗ, ਆਕਾਸ਼—ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ। ਹਵਾ, ਮਨ, ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ—all have the very nature of Nārāyaṇa. ਜੋ ਕੁਝ ਜੀਵਤ ਹੈ—ਭੂਤ, ਵਰਤਮਾਨ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ; ਸਥੂਲ, ਸੂਖਸ਼ਮ ਜਾਂ ਪਰਮ—ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦਾ ਹੀ ਹੈ। ਧੁਨੀ ਵਰਗੇ ਇੰਦਰੀ ਵਿਸ਼ੇ, ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੀਏ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਤੇ ਆਤਮਾ—ਹਰੇਕ ਚੀਜ਼ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ। ਜਲ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ—ਨਾਰਾਇਣ ਪ੍ਰਭੂ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਕੇ ਵਸਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ—ਚਲ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਘਾਹ ਦੇ ਤਿੰਨੇ ਤੱਕ—ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਇਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਉਹੀ ਸਭ ਕੁਝ—ਦਿੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਦਿੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਹਿਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾ ਹਿਲਣ ਵਾਲਾ—ਵਿਅਪਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣਾ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਜਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਜਲ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵੇਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਜਲ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ, ਮੰਤਰ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। 'ਓਂ' ਅਤੇ 'ਨ' ਅੱਖਰ ਦੋਹਾਂ ਅੰਗੂਠਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਬਾਕੀ ਅੱਖਰ ਹਥੇਲੀਆਂ ਤੇ ਉਂਗਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰੋ। 'ਓਂ' ਖੱਬੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ, 'ਨ' ਸੱਜੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ; 'ਮੋ' ਖੱਬੇ ਕੂਹਣੀ ਉੱਤੇ, 'ਨ' ਸੱਜੇ ਉੱਤੇ। 'ਰ' ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ, 'ਯ' ਖੱਬੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ, 'ਣ' ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ, 'ਯ' ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਧਾਰਨ ਕਰੋ। ਉਪਰ, ਹੇਠਾਂ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਪਿੱਛੇ ਤੇ ਅੱਗੇ—ਹਰੇਕ ਥਾਂ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਫਿਰ ਕਵਚ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰੇ। ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਗੋਵਿੰਦ, ਦੱਖਣ ਵਿਚ ਮਧੁਸੂਦਨ, ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਸ੍ਰੀਧਰ, ਉੱਤਰ ਵਿਚ ਕੇਸ਼ਵ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੱਖਣ-ਪੂਰਬ ਵਿਚ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਮਾਧਵ ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ, ਹ੍ਰੀਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮ ਵਿਚ ਤੇ ਵਾਮਨ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਰਾਹਾ ਤੇ ਉਪਰ ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਵਚ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਾਰਾਇਣ ਹਾਂ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਸਮਝ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਜਪੋ। ਤੂੰ ਅਗਨੀ ਹੈਂ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਬੀਜ ਦਾ ਧਾਰੀ, ਇੱਛਾ ਦਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀਆ, ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਮਥਣ-ਲਕੜੀ ਹੈਂ, ਦਿਵਿਆ ਮੂਲ ਹੈਂ, ਜਲਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਪ ਕੇ, ਫਿਰ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਉਥੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ-ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੇ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦੇ ਕਰਮ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਕਰ ਲਏ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਆਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਜਪੋ। ਜਿਵੇਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਓਹੋ ਜਿਹਾ ਆਘਮਰਸ਼ਣ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਸਾਰੇ ਦੁਖਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ, ਸਾਫ ਤੇ ਧੋਏ ਹੋਏ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪ੍ਰਾਣ-ਅਯਾਮ ਕਰਕੇ, ਜਲ ਚੱਕੋ ਅਤੇ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਫਿਰ, ਸਿੱਧੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਜਲ ਅਰਪਣ ਕਰੋ, ਹੱਥ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੋ। ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਹੈ, 108 ਵਾਰੀ ਜਪੋ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੂਰਜ ਮੰਤ੍ਰ ਵੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ ਜਪੋ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਪ੍ਰਦੱਖਣਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠੋ, ਸਵਾਧਿਆਇ ਕਰੋ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦਿਓ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਮੰਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ, ਤਿਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜਲ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਪਹਿਲਾਂ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਫਿਰ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਦੇਣ ਯੋਗ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਾਧ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਲ ਦਿਓ; ਪਰ ਤਰਪਣ ਲਈ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰੋ—ਇਹ ਸਦਾ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਜਲ ਛੱਡੋ, 'ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਤੇ ਗੋਤ੍ਰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰੋ। ਜੇ ਕੋਈ ਅਗਿਆਨਤਾ ਵਿੱਚ ਤਿਲ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਿਤਰ ਉਸਦੇ ਚਮੜੀ, ਮਾਸ, ਲਹੂ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤਰਪਣ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਲਹੂ ਹੀ ਜਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜਲ ਚੁਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਅਰਥ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ। ਜੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜਲ ਚੁਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਤਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦਾ; ਉਹ ਜਲ ਵਿਅਰਥ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨ, ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਿਆਨ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪਾਪਾਂ, ਰੋਗਾਂ ਅਤੇ ਦੁਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।