ਆਹੂਤਸਂਪ੍ਲਵਂ ਯਾਵਦ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਨ੍ ਮਨੋਰਮਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਾਦ੍ ਇਹਾਗਤ੍ਯ ਚਾਤੁਰ੍ਵੇਦਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਤੇ
ਉਥੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਲੇ ਤੱਕ, ਸੁੰਦਰ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ, ਜਦ ਪੂਣਿਆਂ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਂਕਰਂ ਯੋਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਤੇ ਯਸ੍ ਤਤ੍ਰ ਸਵਿਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ ਤ੍ਯਜਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਜੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਉਹ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਥੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਮ੍ ਆਸ੍ਥਾਯ ਦੇਵਵਨ੍ ਮੋਦਤੇ ਦਿਵਿ ਪੁਨਰ੍ ਮਾਨੁषਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾ ਭਵਤਿ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮਕ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋਗਂ ਰਵੇਃ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਅਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਏਵਂ ਮਯਾ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਜੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਮੁਕਤੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਸਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਖੇਤਰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਲਭ ਹੈ।
ਕੋਣਾਰ੍ਕਸ੍ਯੋਦਧੇਸ੍ ਤੀਰੇ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਕੋਣਾਰਕ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਹ ਖੇਤਰ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤੋ ऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਭਵਤਾ ਯਦ੍ ਉਦਾਹृਤਮ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਪਰਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਭੁਕ੍ਤਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣੀ ਹੈ—ਭਾਸਕਰ ਦਾ ਉੱਚਾ ਖੇਤਰ, ਜੋ ਭੋਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤृਪ੍ਤਿਮ੍ ਅਧਿਗਚ੍ਛਾਮਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸੁਖਦਾਂ ਕਥਾਮ੍ ਤਵ ਵਕ੍ਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ਯਾਘਨਾਸ਼ਿਨੀਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਖਦਾਇਕ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਤਃ ਪਰਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਬ੍ਰੂਹਿ ਨੋ ਵਦਤਾਂ ਵਰ ਦੇਵਪੂਜਾਫਲਂ ਯਚ੍ ਚ ਯਚ੍ ਚ ਦਾਨਫਲਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ—ਦੇਵ ਪੂਜਾ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇ ਨਮਸ੍ਕਾਰੇ ਤਥਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਦੀਪਧੂਪਪ੍ਰਦਾਨੇ ਚ ਸਂਮਾਰ੍ਜਨਵਿਧੌ ਚ ਯਤ੍
ਨਮਸਕਾਰ, ਪ੍ਰਣਾਮ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ, ਦੀਵੇ-ਧੂਪ ਦੀ ਭੇਟ, ਅਤੇ ਸਫਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ—ਕਿਹੜਾ ਪੂਣ ਹੈ?
ਉਪਵਾਸੇ ਚ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਤ੍ ਪੁਣ੍ਯਂ ਨਕ੍ਤਭੋਜਨੇ ਅਰ੍ਘਸ਼੍ ਚ ਕੀਦृਸ਼ਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਦੀਯਤੇ
ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਿੱਚ, ਕਿਹੜਾ ਪੂਣ ਹੈ? ਅਰਘਾ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?
ਕਥਂ ਚ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਭਕ੍ਤਿਃ ਕਥਂ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ ਏਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸੁਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਭਗਤੀ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ? ਦੇਵਤਾ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ? ਇਹ ਸਾਰਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਪੂਜਾਦਿਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਭਕ੍ਤਿਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਸਮਾਧਿਂ ਚ ਕਥ੍ਯਮਾਨਂ ਨਿਬੋਧਤ
ਅਰਘਾ ਅਤੇ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੀਤਾਂ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੋਟੀਆਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਭਗਤੀ, ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਸਮਾਧੀ—ਇਹ ਸਭ ਸੁਣੋ ਜਦ ਮੈਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਮਨਸਾ ਭਾਵਨਾ ਭਕ੍ਤਿਰ੍ ਇष੍ਟਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਚ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਧ੍ਯਾਨਂ ਸਮਾਧਿਰ੍ ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਂ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਾਃ
ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਧਾ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਧਿਆਨ ਨੂੰ ਸਮਾਧੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ।
ਤਤ੍ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰਾਵਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਪੂਜਯੀਤ ਵਾ ਅਗ੍ਨਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਕਸ਼੍ ਚੈਵ ਸ ਵੈ ਭਕ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜੋ ਉਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਭਗਤ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ ਤਨ੍ਮਨਾਸ਼੍ ਚੈਵ ਦੇਵਪੂਜਾਰਤਃ ਸਦਾ ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਕृਦ੍ ਭਵੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਸ ਵੈ ਭਕ੍ਤਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤੇ ਦਿਲ ਉਸ ਵਿਚ ਲਗਾ ਰਹੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ, ਤੇ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਦਾ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ।
ਦੇਵਾਰ੍ਥੇ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਾਨਿ ਯਃ ਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯ੍ ਅਨੁਮਨ੍ਯਤੇ ਕੀਰ੍ਤਨਾਦ੍ ਵਾ ਪਰੋ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ ਵੈ ਭਕ੍ਤਤਰੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਗਾਉਣ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ।
ਨਾਭ੍ਯਸੂਯੇਤ ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਾਨ੍ ਨ ਨਿਨ੍ਦ੍ਯਾਚ੍ ਚਾਨ੍ਯਦੇਵਤਾਮ੍ ਆਦਿਤ੍ਯਵ੍ਰਤਚਾਰੀ ਚ ਸ ਵੈ ਭਕ੍ਤਤਰੋ ਨਰਃ
ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਕਰੇ, ਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਂਸ੍ ਤਿष੍ਠਨ੍ ਸ੍ਵਪਞ੍ ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਨ੍ ਉਨ੍ਮਿषਨ੍ ਨਿਮਿषਨ੍ਨ੍ ਅਪਿ ਯਃ ਸ੍ਮਰੇਦ੍ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ ਵੈ ਭਕ੍ਤਤਰੋ ਨਰਃ
ਚਲਦਿਆਂ, ਖੜ੍ਹਿਆਂ, ਸੌਂਦਿਆਂ, ਸੁੰਘਦਿਆਂ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲਦਿਆਂ ਜਾਂ ਬੰਦ ਕਰਦਿਆਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਾਸਕਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਗਤ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਾ ਤ੍ਵ੍ ਇਯਂ ਭਕ੍ਤਿਃ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਜਾਨਤਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮਾਧਿਨਾ ਚੈਵ ਸ੍ਤਵੇਨ ਮਨਸਾ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਹਰ ਸਮੇਂ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਭਗਤੀ, ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ।
ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਨਿਯਮੋ ਯਸ੍ ਤੁ ਦਾਨਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦੀਯਤੇ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਤਂ ਦੇਵਾ ਮਨੁष੍ਯਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ ਤਥਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮ ਪਾਲਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਪਿਤਰ ਸਭ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਤ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਤੋਯਂ ਯਦ੍ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮੁਪਾਹृਤਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣਨ੍ਤਿ ਤਦ੍ ਦੇਵਾ ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਨ੍ ਵਰ੍ਜਯਨ੍ਤਿ ਚ
ਪੱਤਾ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧਿਃ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਨਿਯਮਾਚਾਰਸਂਯੁਤਾ ਭਾਵਸ਼ੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਤ੍ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸਫਲਂ ਭਵੇਤ੍
ਭਾਵ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਨਿਯਮ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਪਵਿਤਰ ਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤੁਤਿਜਪ੍ਯੋਪਹਾਰੇਣ ਪੂਜਯਾਪਿ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਉਪਵਾਸੇਨ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਸਤਕਾਰ, ਜਪ, ਭੇਟ, ਪੂਜਾ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਣਿਧਾਯ ਸ਼ਿਰੋ ਭੂਮ੍ਯਾਂ ਨਮਸ੍ਕਾਰਂ ਕਰੋਤਿ ਯਃ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੱਥਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਟੇਕ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੋ ਨਰੋ ਯੋ ऽਸੌ ਰਵੇਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾ ਤੇਨ ਸਪ੍ਤਦ੍ਵੀਪਾ ਵਸੁਂਧਰਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਟਾਪਿਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸੂਰ੍ਯਂ ਮਨਸਿ ਯਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ ਵ੍ਯੋਮਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤਾਸ੍ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਭਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪਰikrama ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਹਾਰੋ ਨਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਯੋ ऽਰ੍ਚਯਤੇ ਰਵਿਮ੍ ਨਿਯਮਵ੍ਰਤਚਾਰੀ ਚ ਭਵੇਦ੍ ਭਕ੍ਤਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਖਾ ਕੇ ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਮ ਤੇ ਵਰਤ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸੋ ऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ ਅਹੋਰਾਤ੍ਰੋਪਵਾਸੇਨ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍
ਜਾਂ ਸੱਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲਿਆਂ, ਜੋ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮ੍ ਅਥਵਾ षष੍ਠ੍ਯਾਂ ਸ ਯਾਤਿ ਪਰਮਾਂ ਗਤਿਮ੍ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸੋਪਵਾਸੋ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਸੱਤਵੀਂ ਜਾਂ ਛੇਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਨੂੰ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨੋਪਹਾਰੇਣ ਪੂਜਯੇਦ੍ ਯਸ੍ ਤੁ ਭਾਸ੍ਕਰਮ੍ ਪਦ੍ਮਪ੍ਰਭੇਣ ਯਾਨੇਨ ਸੂਰ੍ਯਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਭਾਸਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।