ਕਿਂ ਮਾਰਯਸਿ ਗਰ੍ਭਾਣ੍ਡਮ੍ ਇਤਿ ਨਿਤ੍ਯੋਪਵਾਸਿਨੀ ਸਾ ਚ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਗਰ੍ਭਾਣ੍ਡਮ੍ ਏਤਤ੍ ਪਸ਼੍ਯੇਤਿ ਕੋਪਨਾ ਨ ਮਾਰਿਤਂ ਵਿਪਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ ਏਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, 'ਤੂੰ ਇਹ ਅੰਡਾ ਮਾਰਿਆ ਕਿਉਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ? ਵੇਖ, ਇਹ ਅੰਡਾ ਇੱਥੇ ਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਸਿਰਫ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ।'
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਂ ਤਦਾ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਉਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਸੁਰਾਰਣਿਃ ਜਾਜ੍ਵਲ੍ਯਮਾਨਂ ਤੇਜੋਭਿਃ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ ਵਚਨਕੋਪਿਤਾ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਅੰਡਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਯਪੋ ਗਰ੍ਭਮ੍ ਉਦ੍ਯਦ੍ਭਾਸ੍ਕਰਵਰ੍ਚਸਮ੍ ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਗ੍ਭਿਰ੍ ਆਦ੍ਯਾਭਿਰ੍ ਆਦਰਾਤ੍
ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ, ਉਹ ਅੰਡਾ ਦੇਖ ਕੇ ਜੋ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਆਦਿ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਃ ਸ ਤਦਾ ਗਰ੍ਭਾਣ੍ਡਾਤ੍ ਪ੍ਰਕਟੋ ऽਭਵਤ੍ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਤ੍ਰਸਵਰ੍ਣਾਭਸ੍ ਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਦਿਙ੍ਮੁਖਃ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਅੰਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਤੇਜ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਆਭਾष੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਮ੍ ਸਤੋਯਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਾ ਵਾਗ੍ ਉਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼, ਜੋ ਬਰਸਾਤੀ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਮਾਰਿਤਂਤੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮ੍ ਏਤਦ੍ ਅਣ੍ਡਂ ਤ੍ਵਯਾਦਿਤੇਃ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ ਮੁਨੇ ਸੁਤਸ੍ ਤੇ ऽਯਂ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਾਖ੍ਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
‘ਇਹ ਅੰਡਾ, ਰਿਸ਼ੀ, ਤੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਦਿਤੀ ਦਾ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰਾ ਮਾਰਤੰਡ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।’
ਹਨਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਸੁਰਾਂਸ਼੍ ਚਾਯਂ ਯਜ੍ਞਭਾਗਹਰਾਨ੍ ਅਰੀਨ੍ ਦੇਵਾ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯੇਤਿ ਵਚੋ ਗਗਨਾਤ੍ ਸਮੁਪਾਗਤਮ੍
‘ਇਹ ਉਹ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇਗਾ, ਜੋ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਛੀਨਦੇ ਹਨ।’ ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ।
ਪ੍ਰਹਰ੍षਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਯਾਤਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ ਚ ਹਤੌਜਸਃ ਤਤੋ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਦੈਤੇਯਾਨ੍ ਆਜੁਹਾਵ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਦਾਨਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਬੇਹੱਦ ਹਤਾਸ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸਹ ਦੇਵੈਰ੍ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ ਚ ਤਮ੍ ਅਭ੍ਯਯੁਃ ਤੇषਾਂ ਯੁਦ੍ਧਮ੍ ਅਭੂਦ੍ ਘੋਰਂ ਦੇਵਾਨਾਮ੍ ਅਸੁਰੈਃ ਸਹ
ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ।
ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵृष੍ਟਿਸਂਦੀਪ੍ਤਸਮਸ੍ਤਭੁਵਨਾਨ੍ਤਰਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯੁਦ੍ਧੇ ਭਗਵਤਾ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡੇਨ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਜਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਭਗਵਾਨ ਮਾਰਤੰਡ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਜਸਾ ਦਹ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ ਤੇ ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾ ਮਹਾਸੁਰਾਃ ਤਤਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षਮ੍ ਅਤੁਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਉਸ ਦੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਹਾ-ਅਸੁਰ ਸੜ ਕੇ ਭਸਮ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।
ਤੁष੍ਟੁਵੁਸ੍ ਤੇਜਸਾਂ ਯੋਨਿਂ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਮ੍ ਅਦਿਤਿਂ ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਾਂਸ੍ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਯਜ੍ਞਭਾਗਾਂਸ਼੍ ਚ ਪੂਰ੍ਵਵਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਾਰਤੰਡ, ਜੋ ਤੇਜ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਮੁੜ ਮਿਲ ਗਏ।
ਭਗਵਾਨ੍ ਅਪਿ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਃ ਸ੍ਵਾਧਿਕਾਰਮ੍ ਅਥਾਕਰੋਤ੍ ਕਦਮ੍ਬਪੁष੍ਪਵਦ੍ ਭਾਸ੍ਵਾਨ੍ ਅਧਸ਼੍ ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਚ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਃ ਵृਤੋ ऽਗ੍ਨਿਪਿਣ੍ਡਸਦृਸ਼ੋ ਦਧ੍ਰੇ ਨਾਤਿਸ੍ਫੁਟਂ ਵਪੁਃ
ਭਗਵਾਨ ਮਾਰਤੰਡ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਉਹ ਉਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਕਦੰਬ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਕਥਂ ਕਾਨ੍ਤਤਰਂ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ ਰੂਪਂ ਸਂਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ ਰਵਿਃ ਕਦਮ੍ਬਗੋਲਕਾਕਾਰਂ ਤਨ੍ ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਜਗਤ੍ਪਤੇ
‘ਸੂਰਜ ਨੇ ਪਿੱਛੋਂ ਕਿਵੇਂ ਹੋਰ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਦੰਬ ਦੇ ਗੋਲੇ ਵਾਂਗ ਸੀ? ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸੋ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।’
ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤਸ੍ਮੈ ਦਦੌ ਕਨ੍ਯਾਂ ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਨਾਮ ਵਿਵਸ੍ਵਤੇ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ, ਸੰਜਨਾ ਨਾਮ, ਵਿਵਸਵਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ।
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯ੍ ਅਪਤ੍ਯਾਨ੍ਯ੍ ਅਸੌ ਤਸ੍ਯਾਂ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਗੋਪਤਿਃ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਸੁਮਹਾਭਾਗੌ ਕਨ੍ਯਾਂ ਚ ਯਮੁਨਾਂ ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਬੱਚੇ ਜਣੇ: ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਜੋ ਬਹੁਤ ਤੇਜਸਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਯਮੁਨਾ।
ਯਤ੍ ਤੇਜੋ ऽਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਤਣ੍ਡਸ੍ਯ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਤੇਨਾਤਿਤਾਪਯਾਮ੍ ਆਸ ਤ੍ਰੀਂਲ੍ ਲੋਕਾਨ੍ ਸਚਰਾਚਰਾਨ੍
ਮਾਰਤੰਡ ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਤੇਜ ਇੰਨਾ ਵਧ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸੜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਰੂਪਂ ਗੋਲਕਾਕਾਰਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਮਹਤ੍ ਤੇਜਃ ਸ੍ਵਾਂ ਛਾਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਗੋਲ ਰੂਪ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਤੇਜ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਛਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਉਠੀ।
ਅਹਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸ੍ਵਮ੍ ਏਵ ਭਵਨਂ ਪਿਤੁਃ ਨਿਰ੍ਵਿਕਾਰਂ ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰੈਵ ਸ੍ਥੇਯਂ ਮਚ੍ਛਾਸਨਾਚ੍ ਛੁਭੇ
ਮੈਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੀ ਦुआ ਹੈ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਰਹਿ, ਸੋਹਣੀਏ।
ਇਮੌ ਚ ਬਾਲਕੌ ਮਹ੍ਯਂ ਕਨ੍ਯਾ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ ਸਂਭਾਵ੍ਯਾ ਨੈਵ ਚਾਖ੍ਯੇਯਮ੍ ਇਦਂ ਭਗਵਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਧੀ ਮੇਰੇ ਹੀ ਮੰਨੇ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸੀਂ।
ਆ ਕਚਗ੍ਰਹਣਾਦ੍ ਦੇਵਿ ਆ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ ਨੈਵ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਗਏ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਜਗਾਮ ਪਿਤृਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਵਤ੍ਸਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਵਸਮਾਨਾ ਪਿਤੁਰ੍ ਗृਹੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਯਾਹੀਤਿ ਪਿਤ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਆਗਚ੍ਛਦ੍ ਵਡਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨ੍ ਅਥੋਤ੍ਤਰਾਂਸ੍ ਤਤਃ
ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਤੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੋੜੀ ਬਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇਪੇ ਤਪਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਪਿਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਯਾਤਾਯਾਂ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਥੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਸੰਜਨਾ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਛਾਇਆ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਤਦ੍ਰੂਪਧਾਰਿਣੀ ਛਾਯਾ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਛਾਇਆ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਭਾਸਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਭਗਵਾਨ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਜਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਤਥੈਵ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਤਥਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੀ ਤੇषਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਜਾਨਾਂ ਤਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਣਾਏ।
ਸ੍ਨੇਹਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤਾਨਾਂ ਤਥਾ ਕृਤਵਤੀ ਤੁ ਸਾ ਮਨੁਸ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਂਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਯਮਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ
ਉਹ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਿੱਛਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਮਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਯਮ ਨੇ ਨਹੀਂ।
ਬਹੁਧਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਪਿਤੁਃ ਪਤ੍ਯਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ ਸ ਵੈ ਕੋਪਾਚ੍ ਚ ਬਾਲ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਭਾਵਿਨੋ ऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੈ ਬਲਾਤ੍ ਪਦਾ ਸਂਤਰ੍ਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਨ ਤੁ ਦੇਹੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਡਰਾਇਆ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ।
ਪਦਾ ਤਰ੍ਜਯਸੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਿਤੁਰ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗਰੀਯਸੀਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵੈष ਚਰਣਃ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਰਯਾਦਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਡਰਾਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੈਰ ਜਰੂਰ ਡਿੱਗੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਮਸ੍ ਤੁ ਤੇਨ ਸ਼ਾਪੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਪੀਡਿਤਮਾਨਸਃ ਮਨੁਨਾ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਯਮ, ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।