ਆ ਕਚਗ੍ਰਹਣਾਦ੍ ਦੇਵਿ ਆ ਸ਼ਾਪਾਨ੍ ਨੈਵ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍ ਆਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਯਤ੍ਰ ਵਾਞ੍ਛਿਤਮ੍
ਦੇਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਤੇਰੇ ਵਾਲ ਫੜੇ ਗਏ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਫੈਸਲਾ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਾਂਗੀ। ਤੂੰ ਜਿੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦੀ, ਉੱਥੇ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯ੍ ਉਕ੍ਤਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਜਗਾਮ ਪਿਤृਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ ਵਤ੍ਸਰਾਣਾਂ ਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਵਸਮਾਨਾ ਪਿਤੁਰ੍ ਗृਹੇ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਲੱਜਾ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਗਈ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹੀ।
ਭਰ੍ਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਯਾਹੀਤਿ ਪਿਤ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਸਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ਆਗਚ੍ਛਦ੍ ਵਡਵਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਕੁਰੂਨ੍ ਅਥੋਤ੍ਤਰਾਂਸ੍ ਤਤਃ
ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਤੀ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਘੋੜੀ ਬਣ ਕੇ ਉੱਤਰ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇਪੇ ਤਪਃ ਸਾਧ੍ਵੀ ਨਿਰਾਹਾਰਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ਪਿਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਯਾਤਾਯਾਂ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਂ ਵਾਕ੍ਯਤਤ੍ਪਰਾ
ਉਥੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਆਤਮਾ ਬਿਨਾ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਸੰਜਨਾ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਛਾਇਆ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਰਹੀ।
ਤਦ੍ਰੂਪਧਾਰਿਣੀ ਛਾਯਾ ਭਾਸ੍ਕਰਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਂਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਛਾਇਆ ਨੇ ਸੰਜਨਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ ਤੇ ਭਾਸਕਰ ਦੇ ਕੋਲ ਗਈ। ਭਗਵਾਨ ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਜਨਾ ਸਮਝ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ।
ਤਥੈਵ ਜਨਯਾਮ੍ ਆਸ ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਕਨ੍ਯਕਾਂ ਤਥਾ ਸਂਜ੍ਞਾ ਤੁ ਪਾਰ੍ਥਿਵੀ ਤੇषਾਮ੍ ਆਤ੍ਮਜਾਨਾਂ ਤਥਾਕਰੋਤ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨਾਲ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਧੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਸੰਜਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਣਾਏ।
ਸ੍ਨੇਹਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵਜਾਤਾਨਾਂ ਤਥਾ ਕृਤਵਤੀ ਤੁ ਸਾ ਮਨੁਸ੍ ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਵਾਂਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਯਮਸ੍ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ
ਉਹ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਪਿੱਛਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ। ਮਨੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਯਮ ਨੇ ਨਹੀਂ।
ਬਹੁਧਾ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਸ੍ ਤੁ ਪਿਤੁਃ ਪਤ੍ਯਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ ਸ ਵੈ ਕੋਪਾਚ੍ ਚ ਬਾਲ੍ਯਾਚ੍ ਚ ਭਾਵਿਨੋ ऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਵੈ ਬਲਾਤ੍ ਪਦਾ ਸਂਤਰ੍ਜਯਾਮ੍ ਆਸ ਨ ਤੁ ਦੇਹੇ ਨ੍ਯਪਾਤਯਤ੍
ਮਾਂ ਤੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖੀ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੇ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਡਰਾਇਆ, ਪਰ ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ।
ਪਦਾ ਤਰ੍ਜਯਸੇ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਿਤੁਰ੍ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਗਰੀਯਸੀਮ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਵੈष ਚਰਣਃ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਰਯਾਦਾ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਡਰਾਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਤੇਰਾ ਇਹ ਪੈਰ ਜਰੂਰ ਡਿੱਗੇਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਯਮਸ੍ ਤੁ ਤੇਨ ਸ਼ਾਪੇਨ ਭृਸ਼ਂ ਪੀਡਿਤਮਾਨਸਃ ਮਨੁਨਾ ਸਹ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪਿਤ੍ਰੇ ਸਰ੍ਵਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਯਮ, ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਮਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਮਨੂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।
ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਤੁਲ੍ਯਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਸੁ ਮਾਤਾ ਦੇਵ ਨ ਵਰ੍ਤਤੇ ਵਿਸृਜ੍ਯ ਜ੍ਯਾਯਸਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਨੀਯਾਂਸਂ ਬੁਭੂषਤਿ
ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੀ ਮਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਿਹਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਮਯੋਦ੍ਯਤਃ ਪਾਦੋ ਨ ਤੁ ਦੇਹੇ ਨਿਪਾਤਿਤਃ ਬਾਲ੍ਯਾਦ੍ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਮੋਹਾਤ੍ ਤਦ੍ ਭਵਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਂ ਪੈਰ ਸਿਰਫ਼ ਉਠਾਇਆ ਸੀ, ਮਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਚਾਹੇ ਬਚਪਨ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਭੁਲੇਖੇ ਕਰਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ।
ਸ਼ਪ੍ਤੋ ऽਹਂ ਤਾਤ ਕੋਪੇਨ ਜਨਨ੍ਯਾ ਤਨਯੋ ਯਤਃ ਤਤੋ ਮਨ੍ਯੇ ਨ ਜਨਨੀਮ੍ ਇਮਾਂ ਵੈ ਤਪਤਾਂ ਵਰ
ਪਿਤਾ, ਮੈਂ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਤਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਤਵ ਪ੍ਰਸਾਦਾਚ੍ ਚਰਣੋ ਭਗਵਨ੍ ਨ ਪਤੇਦ੍ ਯਥਾ ਮਾਤृਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਅਯਂ ਮੇ ऽਦ੍ਯ ਤਥਾ ਚਿਨ੍ਤਯ ਗੋਪਤੇ
ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਮਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਾਲ ਅੱਜ ਨਾ ਡਿੱਗੇ। ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋ।
ਅਸਂਸ਼ਯਂ ਮਹਤ੍ ਪੁਤ੍ਰ ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯ੍ ਅਤ੍ਰ ਕਾਰਣਮ੍ ਯੇਨ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਆਵਿਸ਼ਤ੍ ਕ੍ਰੋਧੋ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਧਰ੍ਮਸ਼ੀਲਿਨਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਸ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਅਮਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ ਆਇਆ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਏਵ ਸ਼ਾਪਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤੋ ਹਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਨ ਤੁ ਮਾਤ੍ਰਾਭਿਸ਼ਪ੍ਤਾਨਾਂ ਕ੍ਵਚਿਚ੍ ਛਾਪਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਹਰ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਉਪਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਸ਼ਾਪ ਦਾ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਮ੍ ਏਤਨ੍ ਮਿਥ੍ਯਾ ਤੁ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਾਤੁਰ੍ ਵਚਸ੍ ਤਵ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤੇ ऽਹਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ ਅਨੁਗ੍ਰਹਮ੍
ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਦੇ ਕਹੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਨੂੰ ਝੂਠਾ ਕਰਨਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵਧੀਆ ਦਿਉਂਗਾ।
ਕृਮਯੋ ਮਾਂਸਮ੍ ਆਦਾਯ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਮਹੀਤਲਮ੍ ਕृਤਂ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਰਾਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ
ਕੀੜੇ ਮਾਸ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ; ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੱਚ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਦਿਤ੍ਯਸ੍ ਤ੍ਵ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ ਛਾਯਾਂ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤਨਯੇषੁ ਵੈ ਤੁਲ੍ਯੇष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਧਿਕਃ ਸ੍ਨੇਹ ਏਕਂ ਪ੍ਰਤਿ ਕृਤਸ੍ ਤ੍ਵਯਾ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਛਾਇਆ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਤੇਰੇ ਸਭ ਬੱਚੇ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਪਿਆਰ ਕਿਉਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ?
ਨੂਨਂ ਨੈषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਜਨਨੀ ਸਂਜ੍ਞਾ ਕਾਪਿ ਤ੍ਵਮ੍ ਆਗਤਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇष੍ਵ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਪਤ੍ਯੇषੁ ਮਾਤਾ ਸ਼ਾਪਂ ਨ ਦਾਸ੍ਯਤਿ
ਪੱਕਾ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਮਾਂ ਨਹੀਂ। ਕੋਈ ਹੋਰ ਰੂਪ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਂ ਕਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਸਾ ਤਤ੍ਪਰਿਹਰਨ੍ਤੀ ਚ ਸ਼ਾਪਾਦ੍ ਭੀਤਾ ਤਦਾ ਰਵੇਃ ਕਥਯਾਮ੍ ਆਸ ਵृਤ੍ਤਾਨ੍ਤਂ ਸ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਸ਼ਾਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਟਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਸੁਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਤਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮ੍ ਅਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਵਿਮ੍ ਨਿਰ੍ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਂ ਰੋषੇਣ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਾਨਸ੍ ਤਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਤਵਾਤਿਤੇਜਸਾ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਮ੍ ਇਦਂ ਰੂਪਂ ਸੁਦੁਃਸਹਮ੍ ਅਸਹਨ੍ਤੀ ਤੁ ਤਤ੍ ਸਂਜ੍ਞਾ ਵਨੇ ਚਰਤਿ ਵੈ ਤਪਃ
ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਇਹ ਰੂਪ ਬੜਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਜਨਾ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰਦੀ ਫਿਰਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਤਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਅਦ੍ਯ ਸ੍ਵਾਂ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਚਾਰਿਣੀਮ੍ ਰੂਪਾਰ੍ਥਂ ਭਵਤੋ ऽਰਣ੍ਯੇ ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਸੁਮਹਤ੍ ਤਪਃ
ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਨੇਕ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖੇਂਗਾ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਰੂਪ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਵ ਤੇਜੋਵਰੋਧਨੇ ਰੂਪਂ ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਦ੍ਯ ਤਵ ਕਾਨ੍ਤਂ ਦਿਵਸ੍ਪਤੇ
ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਹਨ ਕਿ ਤੇਰੇ ਤੇਜ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ; ਅੱਜ, ਦਿਨ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਹਣਾ ਰੂਪ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤਸ੍ ਤਥੇਤਿ ਤਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤ੍ਵष੍ਟਾਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ ਰਵਿਃ ਤਤੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਾਗ੍ ਆਸੀਤ੍ ਪਰਿਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਫਿਰ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੇਂ' ਕਹਿ ਕੇ, ਧਨਵੰਤ ਸੂਰਜ ਨੇ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਵਸਵਤ ਦਾ ਰੂਪ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਤ੍ਵ੍ ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ਼ਾਕਦ੍ਵੀਪੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤਾ ਭ੍ਰਮਿਮ੍ ਆਰੋਪ੍ਯ ਤਤ੍ਤੇਜਃਸ਼ਾਤਨਾਯੋਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਸ਼ਾਕਦਵੀਪ ਵਿਚ, ਉਸ ਤੇਜ ਨੂੰ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੀ ਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੀ।
ਭ੍ਰਮਤਾਸ਼ੇषਜਗਤਾਂ ਨਾਭਿਭੂਤੇਨ ਭਾਸ੍ਵਤਾ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦ੍ਰਿਵਨੋਪੇਤਾ ਤ੍ਵ੍ ਆਰੁਰੋਹ ਮਹੀ ਨਭਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘੁੰਮਣ ਨਾਲ ਵੀ ਨਾ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਤੇਜ, ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਗਗਨਂ ਚਾਖਿਲਂ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸਚਨ੍ਦ੍ਰਗ੍ਰਹਤਾਰਕਮ੍ ਅਧੋਗਤਂ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬਭੂਵਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮ੍ ਆਕੁਲਮ੍
ਹੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼, ਚੰਦ, ਗ੍ਰਹ, ਤਾਰੇ ਸਮੇਤ, ਹੇਠਾਂ ਪੈ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਉਲਝਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਸਲਿਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਸ਼੍ ਚ ਤਥਾਰ੍ਣਵਾਃ ਵ੍ਯਭਿਦ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਸ਼ੈਲਾਃ ਸ਼ੀਰ੍ਣਸਾਨੁਨਿਬਨ੍ਧਨਾਃ
ਸਾਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉਲਝ ਗਏ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ, ਆਪਣੇ ਚੋਟੀ ਤੇ ਨੀਂਹ ਸਮੇਤ, ਟੁੱਟ ਕੇ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ।