विदर्भस्य पुत्रो भीमः अभवत्। तस्य पुत्रः कुन्तिः, कुन्तेः च धर्मवीर्येण ख्यातः धृष्टः अभवत्। धृष्टस्य त्रयः धर्मात्मानः वीरपुत्राः उत्पन्नाः—अवन्तः, दशार्हः, विषहरश्च महाबलः। दशार्हस्य पुत्रः व्योमाः, व्योमस्य पुत्रः जीमूतः, तस्य पुत्रः विकृतिः, विकृतेः पुत्रः भीमरथः अभवत्। भीमरथस्य नवमः पुत्रः नवरथः, नवरथस्य दशरथः, दशरथस्य शकुनिः अभवत्। शकुनेः करम्भः, करम्भस्य देवरातो राजा, देवरातस्य देवक्षत्रः, देवक्षत्रस्य वृद्धक्षत्रः, यः महत्सामर्थ्येन प्रसिद्धः अभवत्। देवक्षत्रस्य देवसम्भवः पुत्रः मधुः राजा अभवत्, यः मधुकुलस्य प्रवर्तकः, मधुरुवचनः च। तस्मात् मधोः च वैदर्भ्यां पत्नीं प्रति पुरुषश्रेष्ठः पुरुद्वान् अभवत्; मधोः पत्नी ईक्ष्वाकुवंशजा आसीत् सा तं पुत्रं जनयामास। सत्त्वान् सर्वगुणसम्पन्नः सात्वतानां कीर्तिं वृद्धिं चकार। एवं महात्मनः ज्यामघस्य सृष्टिं ज्ञात्वा, परमसुखेन युक्तः सदा पुत्रैः समृद्धः भवेत् इति। सात्वतस्य भार्या कौशल्या धर्मात्मजाः पुत्रान् अजनयत्—भागिनं, भजमानं, दिव्यं देवावृद्धं, च राजानम्। तथा अन्धकः महाबाहुः, वृ्ष्णिश्च यदुनां मुदः, अपि जातौ; तेषां चतुर्वंशाः विस्तारतः कीर्तिताः। भजमानस्य द्वे पत्न्यौ—सृञ्जयी बाह्यका च, उपबाह्यका च; ताभ्यां बहवः पुत्राः अभवन्। भजमानस्य बाह्यकासृञ्जय्यां क्रिमी, क्रमनः, धृष्टः, शूरः, पुरञ्जयः च अभवन्। उपबाह्यकासृञ्जय्यां आयुताजित्, सहस्राजित्, शताजित्, दासकः च अभवन्। राजा देवावृद्धः महायाजी महातपाः, सर्वगुणसम्पन्नं पुत्रं लब्धुम् आकाङ्क्षन् तपस्यासक्तः, पर्णभोजनः, जलस्पर्शी च, सततम् आत्मानं शुद्धयन् नदीं सदा तुष्टाव। सा नदी चिन्तया पीडिता न निश्चयं कर्तुं शशाक, सति सति नृपतेः अनुकूलत्वात्। स राजा तादृशीं स्त्रीं न लब्धवान्, या तादृशं पुत्रं जनयेत्; अतः अहमेव तस्य सखी भूत्वा गमिष्यामि इति। ततः सा कन्याभूत्वा दिव्यरूपधारिणी राजानं वव्रे, स च तां कामयामास। तस्यां स धर्मात्मा तेजस्वि गर्भं न्यधत्त; दशमे मासि सा श्रेष्ठा नदी पुत्रं प्रसूतवती। सा सर्वगुणसम्पन्नं बभ्रुं देवावृद्धं पुत्रं जनयामास, द्विजश्रेष्ठ; अस्मिन्वंशे वेदविदः प्राचीनं कीर्तयन्ति। अद्यापि महात्मनः देवावृद्धस्य गुणान् स्तुवन्तः, तान् पूर्ववत् दूरात् समीपाच्च पश्यामः। बभ्रुः नरश्रेष्ठः, देवावृद्धः देवसमः; षट्षष्टिसहस्रसप्त पुरुषाः, ते बभ्रुदेवावृद्धाभ्यां अपि अधिकम् अमृतत्वं प्रापुर्यज्ञशीलाः, दानशीलाः, ब्रह्मनिष्ठाः, शूराश्च। तस्य वंशः भोजाः, सार्तिकैः सहिताः; अन्धकस्य काश्यादुहितरं प्राप्त्वा चत्वारः पुत्राः अभवन्—कुकुरः, भजमानः, शशकः, बलबार्हिषश्च। कुकुरस्य पुत्रः वृष्टिः, वृष्टेः पुत्रः कपोतरोमा, तस्मात् तिलिरी, तिलेर्याः पुनर्वसु, पुनर्वसोः अभिजित् अभवत्। अभिजितः द्वौ पुत्रौ अभवताम्—आहुकः, श्राहुकश्च, उभौ विशुद्धयशस्विनौ। तत्र आहुकस्य विषये श्लोकं पठन्ति—“युवा महत्समवायेन शुक्लैः परिवृतः।” आहुकः अशीतिकवचसम्पन्नः अग्रे गन्तव्यः, न अकिञ्चनः, न शतान्वितः, न सहस्रवर्षायुः। न अशुद्धकर्मा, न अयाजकः भोजं प्रति गच्छेत्; प्राचीं दिशं नागाः भोजं प्रति गताः इति श्रूयते। सोमात् दशसहस्रसेनानि ध्वजिन्यः रथिनः च, पदातयः हस्तिनश्च, मेघनिनादवत्। एकविंशतिसहस्राणि रजतसुवर्णकवचानि, तावत् एव उत्तरदिशि अपि। भोजाः क्षितिपालकाः, धनुष्मत्स्वरकाञ्चनकुशलाः; अन्धकाः अपि स्वसारं अवन्तिषु दत्तवन्तः इति श्रूयते। आहुकस्य काश्यायां द्वौ पुत्रौ अभवताम्—देवकः, उग्रसेनश्च, उभौ दिव्यशक्तिसम्पन्नौ। देवकस्य चत्वारः देवसमाः पुत्राः अभवन्—देववान्, उपदेवः, संदेवः, देवरक्षितः। देवक्याः सप्त कन्याः, या वसुदेवाय दत्ताः—शान्तिदेवी, सुदेवी, देवरक्षिता, वृषादेवी, उपदेवी, सुनाम्नी, सप्तमी नवोग्रा—एते उग्रसेनस्य कन्याः; तासु कंसः ज्येष्ठः। न्यग्रोधः, सुनाम्ना, कंकः, सुभूषणः, राष्ट्रपालः, सुतनुः, अनावृष्टिः, पुष्टिमान्—एते तस्य पुत्राः। तेषां पञ्च भगिन्यः—कंसा, कंसवती, सुतनू, राष्ट्रपाली, कंका च, सर्वाः गुणसम्पन्नाः। एवं उग्रसेनः स्वपुत्रैः सहितः कीर्तितः; स कुकुरवंशसम्भूतः, कुकुरवीर्यवंशं धारयति।