तदा, पूर्वोक्तविधिना यज्ञं कर्तुमुद्यम्य, दक्षस्य यज्ञे सर्वे देवाः इन्द्रप्रधानाः समागच्छन्। दिव्यस्थानात् आगत्य, ते महात्मानः दक्षं समीपं प्राप्नुवन्, दीप्तिमन्तः ज्वलद्रथैः आगमन्। देवस्य अनुमत्याः, गङ्गाद्वारे गतवन्तः, यत्र गन्धर्वाप्सरोगणैः समाकीर्णं, विविधवृक्षलताभिः आवृतं स्थलम् श्रूयते। तत्र, ऋषिसिद्धैः परिवृतः, धर्मधारकश्रेष्ठः दक्षः स्थितः, पृथिव्यां, आकाशे, दिविषु वासिभिः सह। तत्र आदित्याः, वसवः, रुद्राः, साध्याः, मरुत्संघाः, सर्वे अञ्जलिपुटैः प्रजापतिं समीपं गच्छन्। यज्ञभागग्राहकाः विष्णुना सह आगच्छन्—उष्मपाः, धूमपाः, आज्यपाः, सोमपाश्च। अश्विनौ, मरुतः, विविधदेवगणाः, अन्ये च बहवः प्राणीसमूहाः आगच्छन्। योनि, अण्ड, स्वेद, उद्भिज्जः, सर्वे यजमानाः, देवाः, स्त्रीपुरुषऋषयः च आगच्छन्। ते सर्वे रथेषु स्थिताः, अग्निवत् दीप्तिमन्तः दीदिप्युः। तान् दृष्ट्वा, दधीचिः क्रोधपूर्णः इदं वचनं अब्रवीत्—“अयोग्यस्य पूजया, योग्यस्य अपूजया, निःसंदेहं महापापं जनः प्राप्नोति।” इत्युक्त्वा, दधीचिः पुनः दक्षं सम्बोधितवान्—“किं त्वं योग्यं प्रजापतिं न पूजयसि?” “मम रुद्राः बहवः, त्रिशूलधारिणः, जटाधारिणः, एकादश स्थाने स्थापिताः; शंकरात् अन्यं महेश्वरं न जानिमः। सर्वेषां एकः मन्त्रः अस्ति; मम प्रभुः आमन्त्रितः न; शंकरात् परं अन्यं देवतां न पश्यामि। अतः दक्षस्य महायज्ञः सफलः न भविष्यति। विष्णवे विविधाः भागाः दत्ताः, रुद्रेषु अपि, अन्येषु देवेषु भागाः दत्ताः; अहं भागान् ददामि, शंकराय न।” एवं ज्ञात्वा, देवाः हिमवान् कन्यायाः समीपं गच्छन्, या शर्वं, प्रजापतिं, इदं वचनं अब्रवीत्—“भगवन्, इन्द्रप्रधानाः देवाः कुत्र गच्छन्ति? सत्यम् वद; मम महद्विचिकित्सायाः कारणं अस्ति। दक्षः प्रजापतिसार्वभौमः अश्वमेधं यज्ञं करोति; दिव्यभूताः तत्र गच्छन्ति। त्वं तत्र यज्ञे न गच्छसि; कस्य निषेधेन तव गमनं न अनुमतं?” “देवैरिदं सर्वं कृतम्; मम यज्ञेषु भागः न दत्तः। पूर्वपथेन गन्तव्यं; देवाः मम भागं न ददति। देवेषु त्वं शक्त्या गुणैः श्रेष्ठः; अजेयः, अचाल्यः, दीप्तमान्, प्रसिद्धः, श्रीमान्। भागनिष्करणेन महद् दुःखं मया अनुभूतम्; महती कम्पा अस्ति। किं दानं, किं तपः, किं व्रतम् अहं कुर्याम्, येन मम प्रभुः अद्य यज्ञे इन्द्रादिदेवैः सह भागं प्राप्नुयात्?” “मeditationया अहं जानामि, धर्मज्ञाः अपि जानन्ति; किन्तु अद्य तव मोहात्, इन्द्रदेवैः सह, त्रिलोक्यं विनष्टम्। मां यज्ञपतिं स्तुवन्ति; रथन्तर सामम् गायन्ति; ब्राह्मणाः ब्रह्ममन्त्रैः पूजयन्ति; मम पुरोहिताः भागं निर्मितवन्तः। त्वं सर्वस्त्रीसमाजे सामान्यवत् गर्वं कुरुषे; स्वयम् स्तुत्यं करोति; निःसंदेहं। देवेश्वरी, अहं आत्मनं न स्तौमि; त्वं यज्ञभागस्यार्थं स्तुत्यं करोति; अहं तव रक्षणं करिष्यामि।” इत्युक्त्वा, उमायै, जीवात् अपि प्रियायै, भगवन् स्वमुखात् क्रोधाग्निजं प्राणीं सृष्टवान्। तस्मै उवाच—“गच्छ यज्ञं; त्वं दक्षस्य महेश्वरः; शीघ्रं तस्य यज्ञं मम अनुमत्याः विनाशय।” ततः, दक्षस्य यज्ञः देवीक्रोधेन विनष्टः, रुद्राज्ञया क्रीडार्थं सिंहरूपं धृत्वा। भद्रकाली, महेश्वरी, भीषणा, स्वसैन्यैः सह, तस्य कर्मणः साक्षिणी अभवत्, क्रोधेन संयुक्ता। एषा सा दिव्या क्रोधः, यः भूतस्थानं वासं कृतवान्, विरभद्रः इति प्रसिद्धः, देवीक्रोधं शमयितुम्। ततः, स्वशरीररोमकूपात्, रुद्रबलवीर्यजं गणपतिं सृष्टवान्। सर्वे रुद्रगणाः, रुद्रबलयुक्ताः, शतशः सहस्रशः तत्र शीघ्रं आगच्छन्। तदा, आकाशपूरणं महद् शब्दम् उत्पन्नम्, रुद्रगणैः कृतम्। तेन शब्देन, सर्वे दिविस्थाः भयभीताः अभवन्; पर्वताः भग्नाः, पृथिवी च कम्पितम्। वायवः तीव्रं वातन्ति, वरुणालयः विक्षिप्तः, अग्नयः न दीप्यन्ते, सूर्यः न प्रकाशते। ग्रहाः न दीप्तिमन्तः, न तारा, न नक्षत्राणि; ऋषयः न दीप्तिमन्तः, न देवाः, न दानवाः। एवं तिमिरं व्याप्ते, गणपतयः सर्वं दग्धुम् आरभन्त; अन्ये भीषणं यूपं भङ्गयित्वा, उन्मूलयित्वा विनाशयन्ति। एवं दक्षयज्ञविनाशस्य कथा शास्त्रे वर्णिता।