സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിലേക്ക് മടങ്ങി നോക്കുമ്പോൾ, അതിനുമുന്പ് എല്ലായിടവും പ്രളയത്തിന്റെ അഗ്നിയിൽ ദഹിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അപ്രളയകാലത്ത്, ഒരു മഹാസമുദ്രത്തിൽ പർവതങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള കാറ്റ് ചേർന്നവർ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഭൂമിയോടൊപ്പം ചലിക്കുന്ന പർവതങ്ങൾ, അതിനാൽ തന്നെ, മഹർഷിമാർ അവയെ "സ്ഥാവരങ്ങൾ" എന്ന് വിളിച്ചു. അപ്പോൾ, ഭഗവാൻ ജലത്തിൽ നിന്ന് ഭൂമിയെ ഉയർത്തി. അപ്രകാരം, ഒട്ടുമുതലായ സ്ഥലങ്ങൾ പാറകൾ കൊണ്ടു സമതലമാക്കി, പർവതങ്ങൾ രൂപീകരിച്ചു. ഓരോ ദിശയുടെ അറ്റത്തും അത്തോളം പർവതങ്ങൾ നിലകൊള്ളുന്നു. ഏഴ് ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും പരസ്പരം ചുറ്റിപ്പറ്റി നിലകൊള്ളുന്നു. ഭൂലോകം മുതൽ നാല് ലോകങ്ങൾ, ചന്ദ്രൻ, സൂര്യൻ, ഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവയും ഈ സൃഷ്ടി ചക്രത്തിൽ ബ്രഹ്മാവ് സ്തിരദേവതകളെ സൃഷ്ടിച്ചു. സ്വർഗ്ഗം, ദിശകൾ, സമുദ്രങ്ങൾ, എല്ലാ നദികൾ, പർവതങ്ങൾ എന്നിവയും അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾ, ദണ്ഡങ്ങൾ, ഭാഗങ്ങൾ, മണിക്കൂറുകൾ, സംധികൾ, രാത്രികൾ, ദിവസങ്ങൾ—ഇവയും ഓരോ സ്ഥലത്തിനും അതിന്റെ അധിപതിമാരും, അവിടങ്ങളുമാണ്. കൃത, ത്രേത, ദ്വാപര, തിഷ്യ യുഗങ്ങൾ, യുഗം—ഇവയും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. നേരത്തെ ഞാൻ പറഞ്ഞ സൃഷ്ടി ചക്രത്തിലെ ജീവികൾ, യതിസ്വർഗ്ഗം നേടാൻ കഴിയാത്തവർ, ഭൂമിയിൽ തന്നെ തുടർന്നു. അവർ വീണ്ടും സൃഷ്ടിക്കാനായി നിരീക്ഷിച്ചു. ഇവിടെ, ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം നേടിയവർ ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. austerity (തപസ്സ്) കൊണ്ടു അവർ പുരാതനകാലത്ത് സ്ഥലങ്ങൾ നിറച്ചു. ആഗ്രഹവും ദ്വേഷവും ചേർന്ന കർമ്മങ്ങൾകൊണ്ട് അവർ സ്വർഗ്ഗത്തിലെത്തിയിരുന്നു. സ്വന്തം കർമ്മഫലത്തിന്റെ ശേഷിപ്പാൽ, അവർ അതിനുള്ള പേരിൽ പ്രശസ്തരായി. ജലങ്ങളിൽ കാരണമാകുന്നവൻ, പ്രവർത്തിയിൽ അവരെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുന്നവൻ, ആ ഭഗവാനാണ്. അവൻ, വിവിധ യോനികളിൽ, വിവിധ രൂപങ്ങളിലുള്ള ശരീരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുന്നു. അവരുടെ പ്രവർത്തികൾ പ്രധാനമായും ശുദ്ധമാണ്. ഓരോ സൃഷ്ടി ചക്രത്തിലും, അവർ വീണ്ടും വീണ്ടും പേരും രൂപവും നേടി ജനിക്കുന്നു. ഭഗവാൻ ധ്യാനത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ആ ജീവികൾ അവന്റെ ഇച്ഛാനുസരണം പുറത്തുവരുന്നു. അങ്ങനെ ജനിക്കുന്നവർ വലിയ ഗുണങ്ങളും ശക്തിയും ഉള്ളവരാണ്. എല്ലാവരും, രാഗം മുഖ്യമായിരിക്കുന്നു; അവർ ഉജ്ജ്വലരും കോപമുള്ളവരുമാണ്. രാഗവും, അന്ധകാരവും പ്രചാരം നേടിയവർ "ഗൃഹസ്ഥർ" എന്നറിയപ്പെടുന്നു. വഞ്ചകരും സത്യവാദികളും മരണത്തോടു സമീപിക്കുന്നവരിൽ ജനിക്കുന്നു. അപ്പോൾ മുതൽ, ഈ സൃഷ്ടി ചക്രത്തിൽ, ലൈംഗികസമ്ബർക്കത്തിന്റെ ഉത്ഭവം ഉണ്ടായി. ശബ്ദം മുതലായ ശുദ്ധ ഇന്ദ്രിയവസ്തുക്കൾ ഓരോന്നും അഞ്ച് ഗുണങ്ങൾ പിടിക്കുന്നു. അങ്ങനെ, അനുക്രമമായി ജനിച്ചവർ ഈ ലോകം നിറച്ചു. അവർക്ക് തൃപ്തി കുറവായതിനാൽ, അവരിൽ കലഹം ഉണ്ടായി; അതിൽ അവർ അലയുന്നു. ആ ജീവികൾ, ആഗ്രഹാനുസരണം ചലിച്ച്, മനസ്സിന്റെ പരിപൂർണ്ണത തേടുന്നു. ആ സൃഷ്ടി ചക്രത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ, ആദ്യയുഗത്തിൽ, ധർമ്മവും അധർമ്മവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനിടെ, ദൈവീയമായി നാലായിരം വർഷങ്ങൾ ആയിരുന്നു. അതിനുശേഷം, ജനങ്ങൾ പ്രശസ്തരായപ്പോൾ, അവരിൽ ആയിരങ്ങൾ ഉണ്ടായി. അവർ പർവതങ്ങളിലും സമുദ്രങ്ങളിലും വസിച്ചു; സ്ഥിരമായ വാസസ്ഥലങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു. എപ്പോഴും സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ അവർക്കു സാധിച്ചു; സന്തോഷമുള്ള മനസ്സോടെ. ഭയമോ കഠിനതയോ ഇല്ല; അത്തരം ധർമ്മാനുഷ്ഠാനമാണ് ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്നത്.