तेथे, स्वयंभू परमेश्वर सर्व जीवांची—मंद आणि बुद्धिमान दोघांचीही—रक्षण करतो. तो विष्णूचा सल्लागार आहे, देव, पिता आणि पितामह आहे. या सृष्टीतील सर्व प्राणी नेहमी सहा प्रकारच्या रसांचा—जे अत्यंत सामर्थ्यवान आहेत—आस्वाद घेतात. त्या भूमीला सर्व बाजूंनी गोड पाण्याचा महासागर पूर्णपणे वेढून आहे. ही भूमी सोन्यासारखी तेजस्वी आहे, आणि तिचे आकारमान द्विगुण आहे; ती एकसंध, अखंड खडकासारखी आहे. हिला 'लोकालोक' असे म्हणतात, कारण ती प्रकाशमान आणि अप्रकाशमान, दोन्ही स्वरूपांची आहे. तिची उंची दहा हजार योजन इतकी सांगितली आहे. या भूमीचा प्रकाशमान भाग म्हणजे सर्व लोकांचे निवासस्थान आहे, तर अप्रकाशमान भाग हा लोकांच्या पलीकडे आहे. अप्रकाशमान प्रदेश संपूर्णपणे लोकांच्या क्षेत्राबाहेर आहे. प्रकाशमान प्रदेशाच्या पलीकडे, संपूर्ण विश्वाला व्यापणारे ब्रह्मांडांड उभे आहे. त्यानंतर भूर्लोक, भुवर्लोक, स्वर्लोक आणि महार्लोक अशी लोकांची मांडणी आहे. हीच सीमा समजावी, आणि हीच विश्वाच्या मर्यादेची ओळख आहे. शुक्ल पक्षाच्या प्रारंभापासून ब्रह्मांडांडाचे हेच रूप असते. वर, खाली किंवा समोर—सर्वत्र हे ब्रह्मांडांड कारणस्वरूप, अविनाशी तत्त्वाचे आहे. प्रत्येक स्तर एकमेकांना आधार देतात, आणि प्रत्येक पुढील स्तर मागीलपेक्षा दहा पटीने मोठा असतो. या ब्रह्मांडांडाच्या चारही बाजूंनी घन महासागर आहे. त्या महासागराच्या बाहेर, अतिशय घन भाग त्याच्या सर्व बाजूंनी पसरलेला आहे. त्याच्या बाहेर अग्नीचा प्रदेश आहे, जो गोलाकार आणि लोखंडाच्या मोठ्या गोळ्यासारखा आहे. हा अग्नीचा प्रदेश घन वायू आणि आकाश यांना आधार देतो आणि स्थिरपणे उभा आहे. हा महान प्रदेशही अनंत आणि अव्यक्त तत्त्वामुळे समर्थित आहे. तो अनंत आहे, स्वयंभू आहे, त्याला आरंभ नाही, शेवट नाही. तो हजारो योजनांनी विभक्त, अत्यंत विस्तीर्ण आणि अमर्याद आहे. अगदी देवतांनाही त्याचे खरे स्वरूप कळत नाही; तो सर्व व्यवहारांच्या पलीकडे आहे. हेच महान निवासस्थान आहे, अनंत परमेश्वराची सीमा आहे. या महान देवाच्या सीमा, ज्यांना 'विश्वांचे लोक' म्हणतात, त्या निश्चित करण्यात आल्या आहेत. सात आवरणे आणि ब्रह्माचे निवासस्थानही येथे आहे. हेच विश्वाचे प्रमाण आहे, हेच संसाराचा महासागर आहे. या विश्वाची अद्भुत रचना हीच ब्रह्मस्वरूप म्हणून स्थापन आहे. अगदी सिद्ध, पुण्यवान जीवांनाही हे इंद्रियांनी जाणता येत नाही. हे द्विजश्रेष्ठ, हे अनंताचे मानसिक शरीर आहे. सर्वत्र उपदेशांमध्ये या अनंताचेच वर्णन आहे. ज्याला 'पद्मनाभ' म्हणतात, त्याचे हे संपूर्ण रूप असे सांगितले आहे. पृथ्वीवर, पाताळात, आकाशात, वायूमध्ये, अग्नीत—अगदी अंधकारातही—तोच परम तेजस्वी म्हणून ओळखावा. सर्व लोकांमध्ये, विश्वाचा अधिपती अनेक रूपांनी, महाबलवान म्हणून पूजिला जातो. आधार आणि आधारी यांच्यातील संबंधांमुळे, सर्व परिवर्तनें या अपरिवर्तनीयातच घडतात. हे सर्व एकमेकांत प्रवेश करतात, आणि विविध प्रकारे एकमेकांपेक्षा श्रेष्ठ ठरतात. सुरुवातीचे अवस्थांमध्ये भेद नव्हता; केवळ इतर कारणांमुळे भेद उत्पन्न होतो. गुणांच्या एकत्रीकरणाच्या तत्त्वामुळे, सर्व वस्तू वेगळ्या वेगळ्या दिसू लागतात.