वीणावादित्रनिर्घेषैः श्रोत्रेन्द्रियमनोरमैः
वीणा आणि वाद्यांच्या गजरांनी, जे कानांना आणि मनाला आनंद देतात, तो परिसर गुंजत होता.
ध्वजालंबितदोलानां घण्टानां निनदाकुले
ध्वजांनी सजवलेल्या झुलत्या डोल्यांवरच्या घंटांच्या निनादाने तो परिसर भरलेला होता.
मुखमर्द्दलवादित्रैर्वलितास्फोटितैस्तथा
मृदंग आणि इतर वाद्यांच्या वाजवण्याने, विविध प्रकारच्या तालांनी, तो परिसर भरून गेला होता.
हंसैः परावतैश्चैव बकराजैः सुखस्थिते
हंस, कबुतर आणि राजबक यांच्या आनंदी वासाने तो प्रदेश रम्य झाला होता.
सिंहव्याघ्रमुखैर्घोरवाशितैश्चण्डवेगितैः
सिंह आणि वाघ यांच्या भयंकर गर्जना, वेगवान आणि भीतीदायक, त्या ठिकाणी ऐकू येत होत्या.
बिडालवदनैश्चोग्रैः क्रोष्टुकाकारसूर्त्तिभिः
मांजरीसारख्या भीषण चेहऱ्यांनी, कोल्हा आणि कावळ्यासारख्या रूपांनी तो प्रदेश व्यापलेला होता.
ह्रस्वजङ्घैः प्रलेबोष्ठैस्तालजङ्घैस्तथापरैः
काहींच्या पायांचा आकार लहान, काहींचे ओठ जाड, तर काहींचे पाय ताडाच्या खोडासारखे होते.
बहुपादैर्महापादैरेकपादैरपादकैः
अनेक पाय असलेले, मोठ्या पायांचे, एक पायाचे आणि पाय नसलेले असे विविध जीव तिथे होते.
एकदंष्ट्रैर्महादंष्ट्रैर्बहुदंष्ट्रैरदंष्ट्रकैः
काहींच्या एकच दात, काहींच्या मोठे दात, काहींच्या अनेक दात, तर काहींच्या अजिबात दात नव्हते.
एवंरूपैर्महायोगैभूतर्भूतपतिर्वृतः
अशा विविध रूपांत, मोठ्या योगशक्तीने युक्त, भूतांचा स्वामी भूतांनी वेढला गेला.
सुखोपविष्टं मदनागनाशनं प्रोवाच वाक्यं गिरिराजपुत्री
मदनाचा नाश करणारा देव आरामात बसला असताना, गिरिराजाची कन्या त्याला म्हणाली—
तव कण्ठे महादेव भ्राजतेंबुदसन्निभम्
महादेव, तुझ्या गळ्यात मेघासारखे काहीतरी तेजस्वी दिसत आहे.
किमिदं दीप्यते देव कण्ठे कामाङ्गनाशन
देवा, मदनाचा नाश करणारा, तुझ्या गळ्यात हे काय चमकत आहे?
एतत्सर्वं यथान्यायं बूहि कौतूहलं हि मे
हे सर्व मला नीट सांग, कारण मला खूप कुतूहल आहे.
कथां मङ्गलसंयुक्तां कथयामास शङ्करः
शंकराने मग मंगलमय कथा सांगायला सुरुवात केली.
अग्रे समुत्थितं घोरं विषङ्कालानलप्रभम्
सुरुवातीला एक भयंकर विष प्रकट झाले, जे काळाग्नीप्रमाणे धगधगत होते.
विषण्णवदनाः सर्वे गतास्ते ब्रह्मणो ऽन्तकम्
सर्वांच्या चेहऱ्यावर चिंता पसरली, कारण ब्रह्मदेवाने ठरवलेला अंत जवळ आला होता.
किमर्थं वै महाभागा भीता उद्विग्नचेतनाः
म्हणून, हे भाग्यवान देवांनो, तुम्ही एवढे घाबरलेले आणि अस्वस्थ का आहात?
तेन व्यावर्त्तितैश्वर्या यूयं भो सुरसत्तमाः
त्या विषामुळे, हे श्रेष्ठ देवांनो, तुमचे सामर्थ्य हिरावले गेले.
प्रजासर्गे न सो ऽस्तीह यश्चाज्ञां मे ऽतिवर्तयेत्
सृष्टीच्या वेळी, येथे असा कोणी नाही जो माझ्या आज्ञेचे उल्लंघन करू शकेल.
आध्यात्मिके चाधिभूते अधिदैवे च नित्यशः
आध्यात्मिक, भौतिक आणि दैवी अशा सर्व बाबतीत नेहमीच.
तत्किमर्थं भयोद्विग्ना मृगाः सिंहार्दिता इव
मग तुम्ही सिंहाने घाबरलेल्या हरणांसारखे भीतीने का ग्रासले गेले आहात?
एतत्सर्वं यथान्यायं शीघ्रमाख्या तुमर्हथ
हे सर्व नीट आणि लवकर सांगणे तुमचे कर्तव्य आहे.
ऊचुस्ते ऋषिभिः सार्द्धं सुरदैत्येन्द्रदानवाः
ऋषींसोबत देव, दैत्यांचे आणि दानवांचे प्रमुख यांनी एकत्र बोलायला सुरुवात केली.
भुजङ्गभृङ्गसंकाशं नीलजीमूतसन्निभम्
ते सर्पासारखे किंवा काळ्या भुंग्यासारखे, काळ्या मेघासारखे दिसत होते.
कालमृत्युरिवोद्भूतं युगान्तादित्यवर्चसम्
ते काळाच्या शेवटी प्रकटलेल्या मृत्यूसारखे होते, युगाच्या अंताच्या सूर्याप्रमाणे तेजस्वी होते.
विषेणोत्तिष्ठमानेन कालानलसमत्विषा
विष उफाळून वर येत असताना, काळाच्या अग्नीइतकी प्रखर ज्वाळा त्यातून निघाली.
तं दृष्ट्वा रक्तगौराङ्गं कृतं कृष्णं जनार्द्दनम्
त्याला रक्तासारखा उजळ आणि गोरा देह असलेला पाहून, जनार्दन काळा झाला.
सुराणामसुराणां च श्रुत्वा वाक्यं भयावहम्
देवतांनी आणि असुरांनी भीतीदायक अशी वाक्ये उच्चारल्याचे ऐकून,
शृण्वन्तु देवताः सर्वे ऋषयश्च तपोधनाः
"सर्व देवता आणि तपश्चर्येने परिपूर्ण ऋषी, ऐका!"