ସେ ସମୟରେ, ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ ଅଛିଥିଲେ । ସେହି ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ସଂଖ୍ୟା ଏକଦମ ଏକାଠିଶି କୋଟି ଥିଲା । ଏହା ସହିତ, ତିନି ଶହ କୋଟି ଏବଂ ଅନ୍ୟ ନବ୍ୟ ଦୁଇ କୋଟି ଦେବତା ମଧ୍ୟ ଥିଲେ । ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ, ଏହି ‘ଦେବଗଣ’ ମନେ ପଡ଼ିଥାନ୍ତି । ଦେବତା, ପିତୃ, ଋଷି ଏବଂ ଅମର ହେଉଥିବା ଅନ୍ୟମାନେ, ଏହି ସମୟରେ ଯେଉଁମାନେ ବର୍ଣ୍ଣ ଓ ଆଶ୍ରମ ଉପରେ ଅତିତ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଆକାଶରେ ଥିଲେ । ବିଶ୍ୱର ମହାପ୍ରଳୟ ନିକଟ ଆସିଲାବେଳେ, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକେ ଭଳି ଧୃଡ଼ ଚିତ୍ତ ହେଇଗଲେ । ତିନି ଲୋକରେ ବସିଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ଦେହରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ, ସେମାନେ ଏହି ବିନାଶ ସମୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ମହର୍ଲୋକକୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ସମସ୍ତ ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କଲେ । ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ଜନ୍ମର ଲୋକମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ତାପରେ ଜନଲୋକକୁ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏଭଳି ଦେବତାଙ୍କର ହଜାର-ହଜାର ்ଯୁଗ କ୍ରମେ ଅତିତ ହେଲା । ଏହିମାନେ, ଏକ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବସିଥିବା ଲୋକମାନେ, ଅନ୍ତେ ଜନଲୋକକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ । ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ଯାଇ, ଯେଉଁଠାରୁ ପୁନର୍ବାର ଫେରିବା ନାହିଁ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସମାନ ଆକୃତି ଓ ଅନୁଭୂତି ଲାଭ କଲେ । ବ୍ରହ୍ମାନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରି, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମା ସହିତ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କଲେ । ତେବେ, ମାନ୍ୟ ଓ ଉପାସନାରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ, ସେମାନେ ସେହି ସମୟର ପରିସ୍ଥିତି ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ । ଏପରି ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଆନନ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା । ସେମାନଙ୍କ ସହିତ, କ୍ରିୟା ଓ ଉପକରଣ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଲା । ଯେଉଁମାନଙ୍କର ଅଧିକାର ସମାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା ରହିଲେ । ସ୍ୱାଭାବିକ ଉପକରଣ ସହିତ, ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାରେ ସ୍ଥିର ହେଇଗଲେ । ବ୍ୟକ୍ତିର ବିଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା କ୍ରିୟା ଦେଖାଯାଏ । ମୁକ୍ତ ଏବଂ ସତ୍ୟଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରକୃତିକୁ ଏକତ୍ୱରେ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍ । ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାସ୍ତି ହେଉଛି, ଶାନ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଅଗ୍ନି ଶିଖା ପରି । ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ, ପୁନଃ ମହର୍ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି ହୁଏ । ଗନ୍ଧର୍ବ, ପିଶାଚ, ମାନବ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସେ ସମୟରେ ପୃଥିବୀର ନିବାସୀ ଭାବେ ରହୁଥିଲେ । ତାପରେ, ସେମାନେ ସପ୍ତ କିରଣ ହୋଇ, ପ୍ରତ୍ୟେକେ ଏକ ଏକ ସୂର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି । ସମସ୍ତ ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ଜୀବ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ନଦୀ ଓ ପର୍ବତ, ସେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଅସହାୟ ହେଇଯାଉଥିଲେ । ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେହ ଦଗ୍ଧ ହୋଇଯାଉଥିଲା, ଏବଂ ଯୁଗ ଶେଷରେ ସେମାନଙ୍କ ପାପ ପୁଣ୍ୟ ଶୁଧ୍ଧ ହେଉଥିଲା । ତାପରେ, ସେମାନେ ପୁନଃ ସମାନ ଆକୃତିର ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ଗ୍ରହଣ କରୁଥିଲେ । ନୂତନ ସୃଷ୍ଟିରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ମନସ୍ପୁତ୍ରମାନେ ଏଠାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଲେ । ଏବଂ, ସେ ସମୟରେ ସପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜଗତ୍ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିଲା । ସମୁଦ୍ର ଓ ମେଘ ଜନିତ ଜଳ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଜଳ ମଧ୍ୟ, ଏହି ସମୟରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଆସିଯାଏ ଓ ଯାଏ । ଏହି ସମସ୍ତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ, ଏବଂ ‘ଭା’ ଧ୍ୱନି ଏହି ପ୍ରଭା ଓ ବ୍ୟାପ୍ତି ପାଇଁ ବ୍ୟବହାର ହୁଏ । ଏହି ଜଳ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀର ଭିତରେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତାରିତ ହୁଏ ।