ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੀ ਉਰਜਾ ਨੂੰ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਅਤੇ ਵਿਅਭੀਚਾਰ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਛਾ ਰਹਿਤ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਆਦਿ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਔਗੁਣ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਲੈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਹੋਰ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ—ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ ਜਾਂ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ—ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ, ਪੁੰਨ ਅਤੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਧਰੁਵ ਦੀ ਯਾਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਧਰੁਵ ਵਰਗੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ-ਕ੍ਰਮ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਚਾਲ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਉਲਝਣ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਲੋਕ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ—ਹੇ ਉੱਤਮ ਜੀ!” ਉਹ ਜੋ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖਣ ਤੇ ਵੀ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਹੈ ਧਰੁਵ, ਜੋ ਉਤਤਾਨਪਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਹੈ। ਤਾਰੇ ਉਸਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ, ਉਸਦੀ ਚਾਲ ਨੂੰ ਪਹੀਏ ਵਾਂਗ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ, ਤਾਰੇ, ਅਤੇ ਗ੍ਰਹ—all ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋਣ, ਚਾਲ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਰੂਪ, ਸਾਰੇ ਧਰੁਵ ਤੋਂ ਉਪਜਦੇ ਹਨ। ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਸਮਾਂ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ—all ਧਰੁਵ ਤੋਂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਫਲ ਵੀ ਧਰੁਵ ਤੋਂ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਲਦੀਆਂ ਤੇਜ-ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ—ਸੂਰਜ, ਸਮੇਂ ਦੀ ਅੱਗ। ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦੁਆਰਾ ਸਾਰੀ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਪਰ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁੜ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਨਿਰਭਰਤਾ ਲਈ ਮਾਯਾ ਰਚੀ ਗਈ ਹੈ। ਸਭ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਪਾਣੀ—ਜੋ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ—ਸਭ ਪਾਣੀ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਗਰਮੀ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਠੰਡਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਗੰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਫ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੁਆਰਾ ਸੰਭਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪਾਣੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਾਯੂ ਵਾਂਗ, ਇੱਥੋਂ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਦੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਣੀ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਾਂਗ, ਪੌਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਸੂਰਜ, ਆਪਣੀਆਂ ਤੇਜ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੱਜਰ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਧੁਨੀ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਪਜੀ ਬਿਜਲੀ—ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਣੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਗਿਆਨੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਬੱਦਲਾਂ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਹਨ—ਅੱਗ ਵਾਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੋਂ ਜਣਮੇ, ਅਤੇ ਪੰਖਾਂ ਤੋਂ ਜਣਮੇ। ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਤੋਂ ਜਣਮੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਧੂੰਆਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਬੱਦਲ ਭੈਂਸਾਂ, ਸੂਰਾਂ, ਅਤੇ ਮਸਤ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਂਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਬੱਦਲ ਜੀਮੂਤਾਂ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਜੀਵਨ ਉਪਜਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰੁਵ, ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਪਾਣੀ, ਬੱਦਲ, ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ—all ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਿਰਭਰਤਾ ਅਤੇ ਚਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।