ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰੰਗ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਪਰ ਸੂਰਜ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਤਿੰਨ ਪਰਕਾਰ ਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਜਦੋਂ-ਜਦੋਂ ਰੁੱਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਲ ਦਾ ਪ੍ਰਵਾਹ, ਠੰਡ ਅਤੇ ਗਰਮੀ। ਸੂਰਜ ਹੀ ਤਾਰੇ, ਗ੍ਰਹਿ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦਾ ਆਧਾਰ ਅਤੇ ਜਨਨੀ ਹੈ। ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸੋਮਾ (ਚੰਦਰਮਾ) ਹੈ, ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੂਰਜ ਹੈ। ਅੱਗ ਨੂੰ ਵੀ ਸੂਰਜ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਕੰਦ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰੁਦ੍ਰਾ ਵੈਵਸਵਤ (ਯਮਰਾਜ) ਆਪ ਹੀ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ। ਦੋ ਮਹਾਨ ਗ੍ਰਹਿ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਆਚਾਰਿਆ—ਦੋਵੇਂ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਰੁਦ੍ਰਾ, ਉਪੇਂਦ੍ਰ, ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਦੇ ਦੇਵਤੇ—ਇਹ ਸਭ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਰਮ ਆਤਮਾ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ, ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਰਤਾ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਜਾਣੋ ਕਿ ਜੋ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ। ਪਲ, ਮੁਹੂਰਤ, ਦਿਨ, ਰਾਤਾਂ ਅਤੇ ਪੱਖ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੂਰਜ ਦੇ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਜੇ ਸੂਰਜ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਜੇ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਫਰਕ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਫੁੱਲ, ਜੜਾਂ ਜਾਂ ਫਲ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ? ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਸੂਰਜ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਮਕ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈ, ਹਨੇਰੇ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵਿਅਪਕ ਹੈ। ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਉੱਪਰ, ਹੇਠਾਂ—ਸਭ ਕੁਝ ਗਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਹਰੇਕ ਪਾਸੇ, ਉੱਪਰ ਤੇ ਹੇਠਾਂ, ਇੱਕਸਾਰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਸੱਤ ਮੁੱਖ ਕਿਰਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ, ਜੋ ਗ੍ਰਹਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਸ਼੍ਰਵਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਹਨ। ਸੁਸ਼ੁਮਣਾ ਨਾਮਕ ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ, ਜਦ ਚੰਦ ਘਟਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪੋਸ਼ਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹਰਿਕੇਸ਼ਾ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਕਰਤਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਸ਼੍ਰਵਾ, ਜੋ ਪਿੱਛੇ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰ (ਵੈਨਸ) ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਛੇਵੀਂ ਕਿਰਣ ਅਰਵਾਵਸੁ ਹੈ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ (ਗੁਰੂ) ਦਾ ਆਦਿ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੀ ਗ੍ਰਹਿ, ਨਕਸ਼ਤਰ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਕਸ਼ਤਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਹੀ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰਕਾ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਕਰਕੇ ਵੀ ਉਹ ਤਾਰਕਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਕੇ, ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਵੀ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਸਵਿਤਾ (ਸੂਰਜ) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਿੱਟੇਪਣ, ਅਮਰਤਾ ਅਤੇ ਠੰਡਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਿੱਟੇ, ਚਾਂਦੀ ਵਰਗੇ, ਮੰਗਲਮਈ, ਗੋਲ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਦਾ ਚਕਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਊਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਚਿੱਟਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਗ੍ਰਹਿ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਸੂਰਜ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਚੰਦ੍ਰ ਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।