ਤਸ੍ਮਾਦਦृਸ਼੍ਯੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕਾਲਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਸ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਰੁਤ੍ਸੁਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਪਰ੍ਯਾਯਂ ਸਹਸਾਕੁਲਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਤੇਰਾ ਵਾਰ ਆਵੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਹੁਣ ਤੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧੋ ऽਸ੍ਮਿ ਭਵਿष੍ਯਂ ਜਾਨਤਾ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਦੈਵਤੈਃ ਸਹ ਸਂਰਬ੍ਧਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਵੋ ਧਾਰਯਿष੍ਯਤਃ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇਗਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਣਗੇ।
ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਯਯੁਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਪ੍ਰਮੁਖਾਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸਹਸਾ ਸ਼ਂਸਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਜਯਂ ਕਾਵ੍ਯੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍
ਉਹ ਜਦ ਚਲੇ, ਅਚਾਨਕ ਕਵੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਾ ਜਸ਼ਨ ਮਨਾਇਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਸੁਰਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਂਗ੍ਰਾਮੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਨ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਯੁੱਧ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਜਯਨ੍ਤਾਸੁਰਾ ਦੇਵਾਨ੍ਨਗ੍ਰਾ ਦੇਵਾ ਅਮਨ੍ਤ੍ਰਯਨ੍
ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਯਜਨ ਕਰਨਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਥੋਪਾਮਨ੍ਨ੍ਰਯਨ੍ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਣ੍ਡਾਮਕਾਰੈ ਤੁ ਤਾਵੁਭੌ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਜੀ-ਸੁਭਾ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ।
ਯਜ੍ਞੇ ਚਾਹੂਯ ਤੌ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੌ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਾਮਸੁਰਾ ਦ੍ਵਿਜੌ
ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਯਜਤੁਸ੍ਤੌ ਤੁ षਣ੍ਡਾਮਕਾਰੈ ਤਦਾ ਸੁਰਾਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਦੋ ਖੋਜੀ-ਸੁਭਾ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਦੇਵਾਸੁਰਾਨ੍ਪਰਾਭਾਵ੍ਯ ਸ਼ਣ੍ਡਾਮਰ੍ਕਾਵੁਪਾਗਮਨ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਕੇ, ਖੋਜੀ-ਸੁਭਾ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਕੋਲ ਆਏ।
ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੇ ਰਸਾਤਲਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਰਸਾਤਲ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ਾਪੇਨ ਭृਗੁਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕੇਨ ਚ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਸ਼ਾਪ ਅਤੇ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਕਾਰਨ
ਕਰ੍ਤੁਂ ਧਰ੍ਮਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਨ ਮਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਧਰਮ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮਨੁष੍ਯਵਧ੍ਯਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵ੍ਯਾਹਰਤ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਨ ਯੋਗ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।
ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵੈਨ੍ਯੋ ਵੈਵਸ੍ਵਤੇ ऽਨ੍ਤਰੇ
ਵੈਨਯ ਤੇ ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯਜਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ।
ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯੁਗਾਖ੍ਯਾਯਾਮਾਪਨ੍ਨੇषੁ ਸੁਰੇष੍ਵਥ
ਚੌਥੇ ਯੁਗ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੁਗ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਡਿੱਗ ਗਏ
ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਨਰਸਿਂਹੋ ऽਭੂਦ੍ਰੌਦ੍ਰਃ ਸੁਤਪੁਰਸ੍ਸਰਃ
ਦੂਜਾ ਅਵਤਾਰ ਨਰਸਿੰਘ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਦ੍ਵਿਜੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੇ ਕਾਲੇ ਬਲਿਂ ਵੈਰੋਚਨਂ ਜਗੌ
ਸੁਭ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣ ਕੇ, ਉਹ ਵੈਰੋਚਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਬਲੀ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ਵਿਕ੍ਰਮਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨਿਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਪੈਰ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ।'
ਵਾਮਨਂ ਤਂ ਚ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤਤੋ ऽਦਾਨ੍ਮੁਦਿਤਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਬਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਮਨ ਜਾਣ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪ ਹੀ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਕ੍ਰਮੈਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦਂ ਜਗਦਾਕ੍ਰਾਮਤ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਲੰਘ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਆਸੁਰੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮਾਹृਤ੍ਯ ਤ੍ਰੀਂਲ੍ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਲੈ ਲਏ।
ਨਮੁਚਿਃ ਸ਼ਂਬਰਸ਼੍ਚੈਵ ਪ੍ਰਹ੍ਰਾਦਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿष੍ਣੁਨਾ
ਨਮੁਚਿ, ਸ਼ੰਬਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਹਿਲਾਦ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਮਹਾਭੂਤਾਨਿ ਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਸਵਿਸ਼ੇषਾਣਿ ਮਾਧਵਃ
ਮਾਧਵ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਤੱਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰੇ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾਨਮਨੁਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ, ਪੂਰਾ ਜਗਤ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਜੋਂ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵੈ ਰੂਪਮੁਪੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦੇਵਾਦਾਨਵਮਾਨਵਾਃ
ਉਪੇਂਦਰ ਦਾ ਉਹੀ ਰੂਪ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।